X
تبلیغات
هنرهای رزمی
تاریخچه تمام هنر های رزمی

منشا جودو از هنر رزمی جوجیتسو می باشد . لغت جوجیتسو در قرن 16 میلادی در ژاپن به وجود آمد . این کلمه به همه هنرهای رزمی که با دست خالی انجام می گرفت اطلاق می شد . جودو قبل از آنکه در المپیک سال 1964 به عنوان یک رشته ورزشی پذیرفته شود سیستمی از دفاع شخصی بود که توسط جیگوروکانو بنیانگذاری شده بود .
جودو ریشه در هنرهای رزمی سامورایی دارد که با دست خالی مبارزه می کردند و بر اساس دست به یقه شدن می باشد .
در ژاپن اسم های زیادی برای هنرهای رزمی که بدون وسیله و با دست خالی انجام می گیرد وجود دارد . از میان آنها می توان به توریتی ، واتسو ، یاوارا ، گوگوسوگو ، تایوتسو و کمپو اشاره کرد .
در سال 1882 استاد جوانی به نام جیگوروکانو باشگاهی را برای آموزش هنر رزمی خود به وجود آورد . وی نام این باشگاه ( یا مدرسه ) را باشگاه کودوکان و نام هنر رزمی خود را جودو نامید . همانگونه که جوجیتسو به معنای هنر ملایمت است جودو نیز به معنای روش ملایمت می باشد . آقای کانو می خواست با انتخاب این کلمه نه تنها به شاگردانش هنرهای رزمی عالی را نیز بیاموزد .
هدف ورزش جودو پرتاب کردن ، گیر انداختن ، خفه کردن و قفل مفصل حریف به منظور تسلیم کردن وی می باشد . در این ورزش ضربه مشت و لگد وجود ندارد و همین باعث تمایز این ورزش با بسیاری دیگر از هنرهای رزمی شده است . حتی زمانی که فرد جودو را به عنوان دفاع شخصی فرا می گیرد چگونگی دفع مشت ها ، لگد ها و سلاح ها را با پرتاب کردن ، خفه کردن و قفل های مفاصل می آموزد . این ورزش اگر به درستی تعلیم داده شود یکی از بهترین روش های دفاع شخصی می باشد .
بزرگترین ارزش جودو در تاکید آن روی ملایمت و اعتدال به عنوان یک روش است .
جودو به شخص می آموزد که از درگیری پرهیز کند و به دنبال معتدل ترین راه حل برای همه درگیری ها باشد .

 





 

اولین مزیت جودو ایجاد آمادگی جسمانی فوق العاده در فرد است . از این طریق فرد می تواند هم انعطاف پذیری و هم قدرت بدنی خود را بالا ببرد . تمرین فنون مربوط به جودو باعث می شود بدن قوی تر شده و مقاومت دستگاه های قلبی _ عروقی بیشتر گردد .
هنر آموزان جودو می توانند قدرت تمرکز خود را بالا برده و دارای حافظه قوی شوند . این قابلیت ها نه تنها در تمرین جودو تاثیر دارند بلکه در تحصیل و در شغل افراد نیز تاثیر مثبت دارند . هنر آموزان از طریق تعلیم ذهنی جودو یاد می گیرند چگونه در زیر فشار های زندگی آرامش خود را حفظ کنند . این توانایی در همه چیز از رانندگی گرفته تا امتحان و از کسب درآمد گرفته تا ارتقاء سطح زندگی و غیره تاثیر مثبت دارند .

ضروری ترین وسیله برای آموزش جودو تشک جودو می باشد . تشک جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع پرت شدن حریف صدمه ای به وی نرسد . همه فنون جودو را می توان روی تشک انجام داد توجه داشته باشید که هرگز با کفش روی تشک جودو نروید زیرا ممکن است نوک کفش شما بلوک های کوچک تشک را از جا بکند و یا چیزهای دیگر از کف کفش شما به تشک بچسبد در نتیجه پا یا بدن افرادی که روی تشک تمرین می کنند را مجروح سازد .
وسیله دیگری که برای آموزش جودو لازم است جودوگی یا همان لباس جودو است . انواع مختلفی از این لباس ها مورد استفاده قرار می گیرند لباس جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع کشیده شدن پاره نشود . نام ژاکت جودو اوواگی و نام شلوار جودو زوبون است .
جودو کار باید طرف چپ لباس را روی طرف راست آن گذاشته و با کمربند ( ابی ) آن ار محکم کند همان گونه که قبلا گفته شد رنگ کمربند نشان دهنده رتبه جودو کار است . کمربند باید محکم باشد و به آسانی پاره نشود .
همچنین یک ترازوی ماشینی (یا یک باسکول ) در باشگاه جودو مدرن لازم است . هر چند در برابر یک حریف ماهر مهارت بالا ضروری است ولی قدرت بدنی بالا و توسعه یافته حرف اول را در برد و باخت می زند

یه باور غلط در مورد جودو هست که می خوام در موردش حرف بزنم...خیلی ها فکر می کنند توی جودو ضربات مشت و لگد وجود نداره.در صورتی که این حرف 100%اشتباهه....توی جودو ضربات مشت و لگد به تمام نقاط بدن وجود داره اما استفاده از اونها توی مسابقات ممنوعه.چون استفاده ازس خطرناکه.حتی یک سری تکنیک ها مثا کانی باسامی یا قیچی با اینکه مشت و لگد هم نیست اما زدنش توی مسابقه ممنوعه.چون باعث شکستن هر دو زانوی حریف میشه.یکی دیگه از این تکنیک ها جوجی کاتامه پرنده هست .چون قالبا زننده تکنیکی نمی تونه این حرکت رو کنترلی انجام بده و باعث شکستن گردن حریف می شه

سین سی: استاد جودو
دوجو: زمین جودو
یوکه: کسی که فن روی او اجرا می شود
توری:اجرا کننده فت
شیدو:اخطار
کوکا...یوکو....وازاری...ایپون:? ?متیاز های جودو
+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:46  توسط محمد جواد سجادیان | 

ووشو ورزش رزمی ملی چین است که مرکب از دو کلمه "وو"و "شو" به معنی هنر رزم می باشد.

ووشو wushu به هنرهاي رزمي کشور چين گفته مي‌شود که در آن انواع مختلف حرکات براي سلامتي جسم و روح و دفاع شخصي در نظر گرفته شده‌ است.

در چين باستان از هنرهاي رزمي براي دفاع از سرزمين، خود يا خانواده و مقابله با دشمنان و راهزنان و ... استفاده مي ‌شد. ووشو نه تنها يک ورزش سنتي چين، بلکه عناصر فلسفي، اخلاقي، زيباشناسي، پزشکي و نظامي را نيز در بر دارد.

هدف فنون رزمي ووشو ناتوان کردن و زيان رساندن به دشمن است. از اين رو ووشو يکي از شيوه هاي تمريني مهم ارتش هاي چين باستان بوده و حتي امروزه نيز در تمرينات پليس و نيروهاي مسلح ارتش نيز مورد استفاده قرار مي گيرد.

ووشو به عنوان نوعي ورزش، تمام فنون رزمي خود را حفظ کرده، اما به دليل محدوديت هاي قوانين مسابقه، ورزش ووشو بر اصل زيان نرساندن به حريف متکي است. براي نمونه، در مسابقات ساندا محدوديت هايي براي حرکاتي که مي تواند به حريف آسيب برساند، ايجاد شده است.

امروزه ووشو به صورت يک ورزش استاندارد جهاني به مردم جهان ارايه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چين نيست و مردم کشورهاي مختلف براي بهره گيري از خواص طبي و شرکت در رقابت هاي قهرماني در اين رشته ورزشي تمرين مي‌کنند.

هنر رزمي ووشو در مسابقات در دو بخش تالو و ساندا  ارائه مي‌شود:

زمينه تالو (اجراي فرم هاي سنتي چيني به صورت زيبا به همراه حرکات آکروباتيک)

زمينه ساندا (مبارزه آزاد بر روي سکو با استفاده از دستان و پاها و زيرگيري)

توسعه ووشو در سلسله هاي مينگ (1368-1644 ميلادي ) و چينگ (1636-1912ميلادي ) به اوج خود رسيد. در اين زمان، ووشو به شاخه هاي گوناگون مانند چان چوان، نان چوان و تاي چي تقسيم شد.

در زمان جمهوري چين (1912-1949م.) ووشو به نوعي ورزش تبديل شد و باشگاه هاي تخصصي بسياري در زمينه ورزش ووشو ايجاد شد.

پس از مطرح شدن ووشو در بعد مسابقاتی، اولین انجمن رسمی آن در سال 1920 در کشور چین تاسیس شد و دست اندرکاران امور شدیداً به ترویج مسابقات در سطوح مختلف پرداخته و سرمایه های انسانی و مالی فراوان را در این راه به خدمت گرفتند که بر اثر همین کوشش ها از سال 1932 گردهمایی های ملی آغاز و در سال 1933 ووشو رسما به لیست مسابقات و بازیهای ملی وارد شد.

اولین مسابقات ملی ووشو در سال 1935 برگزار شد و متعاقباً در سال1936 معرفی آن در سطح بین المللی، یک تیم 9 نفره از قهرمانان ووشو در جریان المپیک برلین حرکاتی را به نمایش گذاشته که بسیار مورد توجه و تشویق حضار قرار گرفت. آنگاه پس از چندین سال مطالعه، تحقیقات و پژوهش در سال 1958 بدلیل استقبال شدید مردم از مسابقات مقررات و قوانین کاملی توسط سازمان تربیت بدنی چین وضع شد که با تلاش دیگر اساتید و قهرمانان این رشته در سطوح جهانی با حضور 14 کشور در سال 1987 اولین مسابقه قهرمانی ووشو آسیا در ژاپن برگزار گردیده و نیز همان سال WFA یا فدراسیون ووشو آسیا تشکیل شد. در حال حاضر 38 کشور عضو این فدراسیون آسیایی می باشند. در همین حال در رقابتهای اروپا، آمریکا و فدراسیونهای مربوطه تشکیل و پس از کوشش های فراوان در سال 1990 ووشو به عنوان یکی از رشته های رسمی در بازیهای آسیایی وارد گردید. سپس با تشکیل فدراسیون بین الملی ووشوIWUF در سال1990 اولین دوره مسابقات  ووشو قهرمانی جهان با حضور 36 کشور در سال 1991در چین برگزار و متعاقباً دومین دوره آن نیز در سال 1993 در کشور مالزی به انجام رسید و همچنین کشور آمریکا نیز بعنوان محل برگزاری سومین دوره مسابقات جهانی ووشو در سال 1995 برگزیده شد.


+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:45  توسط محمد جواد سجادیان | 






گفته می شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودید هاراما» می باشد که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می زیسته است. وی که از پیشوایان مذهبی بود، پس از کسب علوم زمان خود، به منظور آموزش تعالیم مذهبی به دیگران، به تنهایی از هند راه افتاد و پس از راهپیمایی چندهزار کیلومتر و با پشت سرگذاشتن موانع طبیعی بسیار، به چین رسید و در ایالت «هونونان» و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم «بودید هاراما» شامل تمرینات شدید انضباطی و انجام اعمال پرهیزگاری بود. وی ۹ سال در کوه ها و غارها به انزوای کامل نشست، ۹ سال ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردان نیز بتوانند در مقابل ساعت های طولانی تفکر و اندیشه، تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دینی را سد راه خود می دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند، ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع کرد که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی می باشد.

از طرفی، هنگامی که حکومتهای استبدادی درچین، سلسله «کینک»، و سلسله «ساتسوما» در «اوکیناوا»، به منظور جلوگیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل درآوردن مردم، قانون منبع استفاده از شمشیررا به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاحهای رزمی اقدام نمودند، مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر، موجب شکوفایی هر چه بیشتر «کاراته» شد.

در سال ۱۹۲۱ یکی از استادان برجسته کاراته اوکیناوا، به نام «گیجین فوناکوشی» توانست با قدرت و ظرافت تمام، کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگراز هنرجویان که تحت تعلیم بزرگترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیکهای سنتی را با یکدگر ترکیب نموده وسبک های متعددی از کاراته را به وجود آوردند. درحال حاضر کاراته شامل صدها سبک می شود که در واقع بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر، از سبک های کنترلی و یک سبک نیمه کنترلی می باشد.

● سبکهای کنترلی عبارتند از:

▪ شوتوکان

بنیانگذار این سبک، گیجین فوناکوشی(۱۹۵۷ ۱۸۶۸ش) می باشد. شوتوکان یعنی: خانه شوتو، مکتب شوتو لقب فوناکوشی و کان به معنای خانه می باشد.

علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سیستم«شوری ته» در کاراته است.

▪ شیتوریو

بنیانگذار این سبک «مابونی کنوا» (۱۹۵۲ ۱۸۸۹) می باشد. شیتوریو متشکل از دو سیستم «ناهاته» و «شوری ته» در کاراته می باشد. شیتو از نامهای دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده است. به این شکل که «شی» از نام «ایتوسوآنکو» استاد مسلم سیستم «شوری ته» و کلمه تو از«هیگااونا کانریو» بنیان گذار و استاد بزرگ سیستم «ناهاته» برگرفته شده است.

▪ گوجوریو:

این سبک توسط «میاگی چوجون» (۱۹۵۳ ۱۸۸۸) بنیان نهاده شد. گوجوریو یعنی روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می باشد.

▪ وادوریو

بنیان گذار سبک، «اوتسوکه هیرونوری» (۱۹۸۲ ۱۸۹۲) می باشد، وادوریو یعنی: راه صلح یا روش صلح جویانه

▪ کیوکوشین کای

کیوکوشین کای یک سبک نیمه کنترلی است که توسط «ماسوتاتسو اویاما» (۱۹۹۴ ۱۹۲۳) بنیانگذاری شد.

کیوکوشین کای از عناصر مختلفی که نشأت از تجربیات اویاما و سبک های دیگر است، تشکیل شده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو یعنی بالاترین یا نهایت، شین به معنی حقیقت، روح و کای به معنی گروه و انجمن ترکیب شده است. نام دیگر این سبک «اویاماریو» است. تأکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است.

کیوکوشین کای یکی از سبک های خشن کاراته است و برای کاستن مقاومت حریف، تکنیک ها به طور متوالی اجرا می شود، این سبک، تاکید زیادی برروی تمرینات تنفسی و حرکاتی که در کاراته دو ممنوع شده است دارد. دوجوی مرکزی این سبک «هومبو» نام دارد و در سال ۱۹۵۵ توسط اویاما در توکیو افتتاح شد.

● درباره ورزش کاراته

▪ محوطه مسابقه: محوطه مسابقه که «تاتامی» خوانده می شود دارای ابعاد ۱۲×۱۲ متر شامل ۸×۸ متر محوطه اصلی و از هر طرف ۲ متر محوطه ایمنی می باشد و باید کاملاً مسطح و به دور از مخاطره باشد.

▪ زمان مسابقه برای آقایان ۳ دقیقه مفید، برای جوانان و بانوان ۲ دقیقه مفید می باشد. در صورت تساوی یک دقیقه وقت اضافی در نظر گرفته می شود.

▪ مسابقه دهنده و مربی او، داوران و قضات باید لباس رسمی به تن داشته باشند. سر داور قبل از مسابقه باید تمام وسایل مسابقه و لوازم ایمنی را بررسی کند.

▪ اصطلاحات و مقررات داوری:

ـ شوبو سانبون هاجیمه: شروع مسابقه

شوبو هاجیمه: شروع مسابقه در وقت اضافه

ـ سوزوکته: ادامه مسابقه (اعلان شروع مسابقه بعد از ایجاد وقفه)

ـ شیرویا آکانوکاچی: داور هنگام اعلام برنده دستش را به طرف ورزشکار باند قرمز یا سفید بالا گرفته این کلمه را ادا می کند.

ـ اتوشی باراکو: ۳۰ ثانیه به پایان مسابقه ماند.

ـ موتو نواچی: ایستادن در مکانهای مقرر

ـ سوزوکته هاجیمه: شروع ادامه مسابقه

ـ توری ماسن: غیرقابل قبول

ـ هی که واکه: مساوی

ـ شوگو: صدا زدن کمک داور

ـ هانتی: مشورت در قضاوت

ـ انچوسن: مرگ نهایی(اولین ضربه در وقت اضافه)

ـ آیوچی: تکنیک امتیازی همزمان

کاراته دارای کمربندهای سفید، زرد، نارنجی، آبی، سبز، بنفش، قهوه ای و مشکی است و درجات کمربند مشکی دان نامیده می شود که از دان یک تا دان ده می باشد.

فنون دست، «ته وازا» و فنون پا «گری وازا» نامیده می شود.

● مسابقات کاراته به دو دسته تقسیم می شود:

۱) فرم یا کاتا: مبارزه با حریف فرضی

۲) کومیته: مبارزه

در مسابقات کاتا، شرکت کنندگان در دوره های اول و دوم ملزم به اجرای یکی از کاتاهای اجباری یا شی تی کاتا بوده و در دورهای بعدی می توانند کاتای اختیاری خود را اجرا نمایند و کاتا از هر منطقه شروع شود در همان نقطه نیز باید خاتمه یابد. در کاتا تمام تکنیک ها باید به طور کامل و صحیح اجرا شود. ضمن اینکه استفاده از کیا یعنی تخلیه هوای درون سینه با صدا و سریع روی تکنیکهای خاصی اجباری است.

مسابقات در کاتا و کومیته به صورت تیمی و انفرادی برگزار می شود. مسابقات تیمی کاتا به صورت ۳ نفره مسابقات تیمی کومیته به صورت پنج نفره با دو نفر ذخیره انجام می گیرد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:42  توسط محمد جواد سجادیان | 

ای آی دو هنر در آوردن شمشير از غلاف يا (Unkitsuke)، کشتن دشمن با يک ضربه شمشير يا (Kiritsuke)، پاک کردن لکه خون از روی تيغه شمشير يا (Chiburi) و نهادن مجددآن درون غلاف است.(Noto) کندوی سنتی، هنر استفاده از شمشير بيرون از غلاف می باشد. اما کندوی مدرن يا پيشرفته، با ضربات شمشيرهايی از جنس بامبو و در حالی صورت می پذيرد که هنر آموزان کاملاً مجهز و در لباس های مناسب خود کاملاً ايمن هستند. Iaido دارای وابستگيها و تشابهات تاريخی و فلسفی بسياری با Kenjutsu می باشد.
اين سبک از هنرهای رزمی، براي قرنها توسط جنگجويان ژاپنی انجام می شد. در اين سبک، سامورايی ها از شمشيرهای خود به عنوان اسلحه استفاده می کردند. آنها در آن واحد از دو شمشير که به Daisho موسوم بودند بهره می بردند. يکی از اين شمشيرها بلند بود که Katana نام داشت و ديگری کوتاهتر بود که Wakizashi خوانده می شد.
بيشتر تمرين های Iaido امروزه با Katana انجام می شود.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:37  توسط محمد جواد سجادیان | 
ژوزف در مونشن گلادباخ ، شهري كوچك در حومه دوسلدورف آلمان متولد شد. او كودكي ضعيف و مريض بود كه از بيماريهايي مانند راشيتيسم، آسم و تبهاي روماتيسمي رنج مي برد .نام فاميلي او پيلاتو pilatu تلفظ مي شد كه ريشه يوناني دارد . ولي بعدها پدرش آنرا به پيلاتس تغيير داد . پدرش برنده جايزه ژيميناستيك بود و مادرش يك متخصص اعصاب .
روزي يك پزشك به ژوزف يك كتاب اوراق و قديمي در مورد اناتومي بدن داد ، به گفته خود او: من تمام اعضاي بدن را از روي كتاب ياد گرفتم. هر اندامي را كه ياد مي گرفتم حركت مي دادم . در آن زمان كودكي ساعتها در جنگل پياده روي مي كردم و حركات حيوانات را نگاه مي كردم، اينكه چطور حيوانات اندام خود را بكار مي برند و حركت مي كنند.
بگفته خود او وي حركات ورزشي شرق و غرب را عميقا مطالعه كرده بود . در سن 14 سالگي چنان روي اندام خود فعاليت كرده بود كه از تصوير بدن او براي نمايش آناتومي استفاده مي شد .
در زمان نوجواني و دوراني كه هنوز در آلمان بود در رشته هايي مانند بوكس ، ژيميناستيك،اسكي، و شيرجه فعاليت مي كرد.
در سال 1912 براي تعليمات بيشتر به انگلستان سفر كرد . در آنجا بعنوان يك بازيگر در سيرك كار مي كرد . تا سال 1914 او و گروهش در سرتاسر انگلستان برنامه اجرا كرده بودند. او و برادرش در سيرك نمايش يوناني اجرا مي كردند .
در سال 1914 با شروع جنگ جهاني اول او بهمراه ديگر تبعه هاي آلماني دستگير و در بازداشتگاههاي لانكستر بازداشت شدند در همان جا او به هم قطارانش آموزش كشتي و دفاع شخصي مي داد. با اين هدف كه نيروي بدني آنها از زمان ورود به بازداشتگاه بيشتر مي شود در همانجا بود كه او روش ورزشي خود را كه بعدها "كنترولوژي" ناميده شد ، طراحي كرد در همان دوران او به بازداشتگاه ديگري منتقل شد و تقريبا به عنوان پرستار با زندانيان زيادي كه داراي بيماريهاي شايع زمان جنگ و حبس بودند كار مي كرد . سپس او شروع به ساخت وسايلي كرد كه با اين افراد توانبخشي كار كند . اين وسايل از تختها و فنرهاي قديمي و ابزار خراب و كهنه بيمارستان بودند كه از آنها بعنوان وسايل و تجهيزات توانبخشي استفاده مي كرد .
در سال 1918 آنفولانزاي مرگزا و خطرناكي سراسر دنيا را فرا گرفت و ميليونها نفر را طعمه خود كرد كه فقط دهها و صدها نفر در انگلستان قربانيان اين بيماري بودند.
افراد ژوزف با اينكه اين بيماري در سطح بازداشتگاه بسيار شيوع پيدا كرده بود همگي جان سالم بدر بردند .بعد از پايان جنگ ژوزف به آلمان بازگشت و در بخش دفاع شخصي ارتش هامبورگ براي پرورش نيروهاي پليس شروع به كار نمود علاوه بر اين بطور خصوصي نيز روي افراد عادي تمرين مي كرد .
او مي گفت: زماني كه به آلمان برگشتم تمامي اين دستگاهها را اختراع كردم و تا سال 1925 آنجا ماندم و با افراد مبتلا به رماتيسم كار و تمرين مي كردم .
من فكر كردم چرا از قدرت و نيروي زياد بدني استفاده نكنم و حركاتي را طراحي كردم كه با اجراي بسيار آهسته بطوري كه بخشهاي بسيار عميق عضلات درگير شوند و نتايج مثبتي را شاهد بودم.
در همان دوران بود كه ژوزف با رودولف فون لابن آشنا شد .
وي يكي از متخصصان بزرگ حركت شناسي بود .او چندين حركت ژوزف را در تمرينات و كار خود بكار برد و شماري ديگر از متخصصان بنام نيز تمرينات او را در گرم كنندهاي ورزشي خود استفاده مي كردند .در سال 1925 از او دعوت شد تا ارتش جديد آلمان را تمرين و ورزش دهد و لي از آنجايي كه او از سيستم سياسي آلمان راضي نبود تصميم به ترك كشور نمود.با كمك چند تن از دوستانش قادر به ترك آلمان و سفر به آمريكا شد.در راه سفر به آمريكا با كلارا (همسر آينده اش) آشنا شد .
كلارا معلم يك مهد كودك بود و از دردهاي آرتروزي بشدت رنج مي برد ژوزف با تمرينات اختصاصي خود دردهاي كلارا را از بين برد .
پس از ورود به امريكا و شهر نيويورك در سال 1926 آنها در خيابان هشتم اين شهر مركز ورزشي خود را باز كردند. درست در محلي كه چنديد مركز ورزشي و بخصوص باله وجود داشت در همان جا بود كه ژوزف علم كنترلوژي را بعنوان بخش اصلي تمرينات ورزشكارانش قرار داد .بسياري از مربيان و سر مربيان ، ورزشكاران آسيب ديده خود را جهت ترميم اندام آسيب ديده نزد او مي فرستادند .
بسياري از مربيان نيز براي افرودن تعادل و قواي بدني ، شاگردان خود را به شركت در كلاسهاي ژوزف تشويق مي كردند.
ژوزف پيلاتس يكي از هواداران سلامتي و ورزش بود از هرگونه آلودگي سيگار، الكل و ... اجتناب مي كرد.بارها در سرماي زمستان اورا فقط با يك شلوار ورزشي كوتاه در حال دويدن در خيابانهاي نيويورك مي ديدند .در ژانويه 1966 ساختمان آنها آتش گرفت . ژوزف براي نجات وسايل ورزشي به ساختمان برگشت كه ناگهان كف ساختمان زير پايش آتش گرفت و ريزش كرد و او براي مدتي طولاني از ميله اي آويزان مانده بود تا بالاخره ماموران آتشنشاني وي را نجات دادن گفته مي شود اين واقعه كمك بسيار زيادي به مرگ او در سال 1967 در سن 87 سالگي كرده است.همسرش كلارا كه در امر مربيگري و صبر و حوصله چيزي از ژوزف كم نداشت به اداره مركز ورزشي تا 10 سال بعد و زمان مرگ خودش در سال 1977 ادامه داد .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:35  توسط محمد جواد سجادیان | 

تانگ سودو(Tang SooDo) یک هنر رزمی پیشرفته است که مبارزاتی شبیه سبک تکواندو دارد این هنر رزمی یک سبک قدیمی و متعلق به بیش از دو هزار سال پیش است که در ابتدا در کشور کره پایه ریزی شد و امروزه در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد. در طول مدتها سلطه ژاپنی ها، مردم کره تحت تأثیر قدرت ژاپن جرأت استفاده از فنون رزمی و سنتی کشور خویش را نداشتند و در نتیجه، بسیاری از این بدون اطلاع از مقامات دولتی و به صورت کاملاً سری به تمرین و آموزش می پرداختند. بعضی از این افراد به کشور چین و یا اوکینوا متواری شده و در آنجا تمرین می کردند. هوانگ کی (Hwang kee) یکی از این اشخاص بود که در واقع ابداع کننده این سبک هم محسوب می شود. اگر چه وی همواره تحت فشار مقامات دولتی ژاپنی بود اما با این همه، به تمرین و آموزش هموطنان خود ادامه می داد.
در حدود سال 1945 { هوانگ کی } هنر تانگ سودو را در سئول بنیان نهاد .
او میگوید این هنر را بر اساس سبک چینی کوک سول که در سال 1936 زیر نظر { یانگ کوک جین } در منچوری آموخته بود بنا نهاده است .
هوانگ کی میگوید :

که دلیل اصلی رفتنش به منچوری این بود که بتواند بدون دخالت و مزاحمت سربازان ژاپنی که کره را اشغال کرده بودند در آنجا تمرین کند و توانست تکنیکهای دفاع شخصی و سلاح کوک سول و ضربات پا و فرمهای تکواندو را تلفیق کند و تانگ سودو را خلق کند.
او در سال 1939 مجددا به کره مراجعت کرد .
و در سال 1945 مدرسه { مودوک کوان } را در سئول تاسیس نمود .
{ هونگ } این هنرش را { تانگ سو دو } و به معنی راه بازوی چین نامید و منظور از بازوی چین همان ضربات مشت وپا ودفاع در برابر آنهاست.
با توجه به اعمال فشار ژاپن بر کشور کره { هوانگ سو دو } در انتخاب آسان آزاد نبود .
و مجبور بود که عنوانی برگزیند که بی شباهت با کلمات ژاپنی نباشد و به همین دلیل هم نام { تانگ سو دو } را انتخاب کرد .
تانگ سودو اینک در سراسر جهان منتشر شده و هنرجویان این رشته از آموزشهای این هنر دفاع شخصی کره ایو مبارزه بهره مند میشوند.
امروزه در دنیا تانگ سودو بعنوان یک هنر جهانی گسترش یافته است و 5 فدراسیون دولتی در دنیا وجود دارد که عبارتند از فدراسیون تانگ سودو آمریکا - فدراسیون تانگ سودو انگلیس - فدراسیون تانگ سودو هندوستان - فدراسیون تانگ سودو هلند و فدراسیون تانگ سودو کره جنوبی که همگی با هم در قالب یک اتحادیه یا بین دولتی یا Alliance فعالیت دارند.
تانگ سودو( کاراته کره ای) دارای اعتباری جهانی است کاراته کره ای یا تانگ سودو پس از گسترش در جهان دارای اعتباری جهانی است به گونه ای که یکی از سبکهای قدیمی کشور کره جنوبی محسوب شده و در موارد زیادی مورد استفاده قرار میگیرد تانگ سودو دارای فرمهای کوتاه و بلند است و هر کمربند دارای تکنیکهای فرم و دفاع شخصی و سلاح مخصوص به خود است و علاوه بر تکنیکهای رده کمربند کلیه ورزشکاران این رشته چگونگی مهارت در هنرهای رزمی را می آموزند که در مواقع ضروری از تنفس خود استفاده کنند و حتی در زیر آب و رزم تن به تن در آب تانگ سودو هنری منحصر بفرد است وکلیه هنرجویان باید ورزش شنا را هم جزء مهارتهای خود در تانگ سودو آموزش و فرا بگیرند.

فلسفه تانگ سو دو

هنر رزمی تانگ سو دو چون یک هنر رزمی کلاسیک است سه ناحیه اصلی  را مد نظر دارد ذهن-روح-روان که هدف ان توسعه این سه قسمت و اتحاد هماهنگ میان آنها است. درک ما از  هنر رزمی و موفقیت های عمیق ما در هنرهای رزمی بسته به درک  دقیق این  نواحی و مسایل مربوط به آن است ترس ما  ناشی از به کار نگرفتن یکی از این عناصر است .نقاط قوت و ضعف ما نیز به این 3 اصل باز می گردد نیروی درونی ما که یک نیروی پهناور و وسیع است اگر درست شناخته شود و به کار گرفته شود بسیاری از موانع راه را برای ما آسان خواهد کرد و آن کی یا چی است رسیدن به این مراحل احتیاج به قداکاری و پشتکار و اراده بالا دارد و این امر  را از طریق آموزش  که نهفته در این هنر رزمی است انجام می دهد  تانگ سو دو یک راه
زندگی است که نه تنها در زمینه اجرای تکنیک و مبارزه  کار آرایی داشته باشد بلکه  راهدرست در زندگی انتخاب کند و در مسیر زندگی  نسبت به عمل  واکنش درست از خود نشانبدهد در مسایل  گوناگون و در عین حال  با قدرت و صلابت  شخصیتی در زندگی باشد و از همه مهمتر صدای وجدان خود را وسیله ایی برای رهبری  با فضیلت برای زندگی  پیدا کند و پرورش دهد انتخاب این راه  انتخاب یک راه برای سفر است سفری برای ایجاد یک زندگی بهتر.ایجاد بهتر یک زندگی برای تداوم خانواده و زندگی در اجتماع است در راه  این هنر رزمی  شکل  درگیری  و تعامل نیروهای درونی.برونی. مرکزی است با یکدیگر که درطول اموزش و با درک مفاهیم  و اصول آموزش   برونی.درونی و مرکزیت انرژی نهفته وجودی انسان به اثرات پیچیده این تغییر  می رسیم .

رکن اول :بدن

آموزش بدن و اموزش مواضع درست بدن برای  تکنیک های  و ضربات پا و دست و به همراه پیچش ها و انعشاف بالا در کنار سرعت و دقت و زمان بندی و اجرای فرم  که وقتی این مراحل به صورت زنجیر وار به صورت صحییح به دنبال هم ایجاد شوند به تغییرات عمیقی در گردش خون و نظم ساختاری بدن می رسیم که هماهنگ با اصول استقامت.هماهنگی و قدرت است این صلاحیت فنی باعث صلاحیت و افزایش سلامتی جسمی می شود .

رکن دوم:ذهن

از ان جا که بدن برای انجان حرکات فیزیکی احتیاج به یک نظم ذهنی دارد پس باید به پالایش ذهن و افزایش تمرکز دهنی پرداخت  که این هماهنگی بین ذهن و بدن  با هم بر متابولیسم بدن اثر
مستقیم دارد و جریان انرژی را در بدن فعال می کند و این فعال شدن از طریق تنفس خود را نشان می دهد که   تنفس صحیح برای رفتن به  درون انرژی اصل جدا نا پذیری است و هم زمان بر این اصل ها که تمرکز داریم خود به نوعی انضباط روحی جسمی می رسیم در تانگ سو دو و کنترل خود در همه سطوح .

رکن سوم:روح

توسعه روح شاید جزو سخت ترین مراحل باشد هنگامی که جسم و روح را توتنستیم هماهنگ کنیم ان زمان در تانگ سو دو زمان  پرورش روح است که  پرورش روح زمانی خود را اشکار می کند که  وحدت و هماهنگی بین نیرو ها را  بتوان انجام داد که این مرحله شامل افزایش احساس و در عین حال  استواری و  عزت نفس.اعتماد به نفس.شجاعت.فروتنی.شفقت خود را نمایان می کند رنگ درجات کمربند در سبک تانگ سودو همراه با معنی و مفهوم آن معنی و مفهوم رنگ درجات کمربند در سبک تانگ سودو ( سمبل حرکت یک گیاه در حال رشد ونمو است)

  1. رنگ سفید نشانه پاکی و خام بودن بودن است که فرد چون لوح سفیدی هیچ اطلاعاتی از سبک تانگ سودو ندارد .(مرحله شروع)
  2. رنگ زرد نشانه نور خورشید و آفتاب تابان طبیغت است که خداوند برای رشد و نمود وحرکت آنرا آفریده است.
  3. رنگ نارنجی نشانه بارور شدن خاک است و انسان طبیعت اطراف خود را احساس میکند.
  4. رنگ سبز نشان شروع و رشد است و گیاه از بذر خفته بیرون آمده و به کمک دیگر موارد میتواند شروع مسیر را آغاز نماید.
  5. رنگ قرمز نشان دهنده بارور شدن و گلدهی است و اوج قدرت یک انسان است یعنی آغاز مرز خطر
  6. رنگ مشکی یعنی باروی کامل و مثمر شدن و این اوج خضوع و فروتنی و احترام به دیگران و همنوعان است . علائم خط روی هر کمربند نشان دهنده تعداد ماه تمرین و ساعات آموزش یک فرد است

معنی تانگ سودو

معنی سبک و هنر رزمی تانگ سودو به معنای راه و روش دست و بازوی سلسله و خاندان پادشاهان کشور چین است در زمان های قدیم سلسله پادشاهی در چین کلیه مهارتهای رزمی کلاسیک و پیشرفته را جهت رویایی با خطرات احتمالی فرا میگرفتند از این رو بنیانگذار تانگ سودو گراند مستر هوانگ کی کسی بوده است که این پادشاهان را همراهی و محافظت میکرده است او یکی از برجسته ترین اساتید هنرهای رزمی و دفاع شخصی در کشور چین بوده است او بعد از بازگشت به کشور خودش کره ورزش تانگ سودو را که همان راه و روش محافظت افراد رده بالا بود استارت زد و میتوان گفت تانگ سودو یک هنر بادیگاردی است که امروزه در سراسر دنیا گسترش یافته است .

فلسفه تانگ سودو

انسان در دنیای هنرهای رزمی سیستمهای متفاوتی را می یابد که هر یک دارای روش خاص است استادان هنرهای رزمی استیل های قدیمی و نا شناخته را بطور مداوم و مستمر آشکار و معرفی می کنند بعضی های تاکید روی کاتا دارند بعضی ها بر روی قدرت و بعضی فرم را به همراه فلسفه آن به صحنه می آورند ولی تانگ سودو یک هنر رزمی مرموز سلحشوران کره ایست علاوه بر در نظر گرفتن فرم و قدرت از یک پایه فلسفی و نیز فیزیولوژیکی غنی نیز برخوردا راست در هر دوره تاریخ امپراطوری متدهای گوناگونی برای جنگیدن بکار برده می شد برای مثال در دوران قدیم سادوموسول پرتاب شن وسنگ را که در آن مهارت زیادی داشتند بعنوان روش رزمی بکار می گرفتند و دیگران شیوه های شمشیرزنی را در جنگ مورد استفاده قرار می دادند با تکامل سیستمهای قدیمی تمرینهای پیچیده تری مطرح شدند استفاده از نیزه و عصا از تکنیکهای مهم بشمار می رفتند سپس مفهوم بکارگیری نیروی دشمن در جهت ضربه زدن بر علیه خود او کشف شد در زمانهای دیگر اسلحه های سرد گوناگونی از قبیل چوبهای بزرگ و کوچک شمشیر و خنجرهای یک سر و دو سر و باد بزن نیز ترویج زیادی پیدا کردند تمام این متدها – تکنیکها از فرم تا تکنیکهای مبارزه و سلاح در تانگ سودو دیده میشود.
امروزه فلسفه اصلی تانگ سودو که مفهوم جهانی دارد همان اتحاد بین ملت هاست که هیچ انسانی بر دیگری برتر نیست و خداوند به هرکسی قدرت شکوفایی داده است که این در وجود همه انسانها نهفته است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:34  توسط محمد جواد سجادیان | 

تايدو (Taido) يک هنر رزمي ژاپني است. اين هنر رزمي توسط روح قديمي سامورايي ها و تفکرات آنها تحت تأثير قرار گرفته اما امروزه براي رسيدن به همه اهداف و دستيابي به احتياجات جامعه مدرن بشري مورد استفاده قرار مي گيرد.
از نظر سامورايي ها تنها در يک خط قرار گرفتن و از ضربات لگد يا مشت استفاده کردن، هنر رزمي محسوب نمي شود بلکه هنر رزمي آن است که شخص مبارز در فواصل مختلف و زواياي گوناگون جهت حرکت خود را تغيير داده و توازن و تعادل خود را حفظ نمايد. در اين هنر، تمامي اندام و اعضاي بدن مبارز در حرکت و فعاليت مي باشند و حتي نوع ضربه زدن با پا نوع کامل ترين و پيشرفته تري است.
(Taido) تايدو در سال 1960 و توسط يک استاد بزرگ هنرهای رزمي يعني Seiken Shukumine که قهرمان کاراته محسوب مي شد خلق گرديد.
در حال حاضر، فدراسيون هاي کاراته در کشورهاي فنلاند، سوئد، فرانسه، هلند و استراليا کميته جداگانه سبک Taido را راه اندازي کرده اند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:32  توسط محمد جواد سجادیان | 
برای اولین بار در سال 1973 در ماندالیونگ که یک شهر کوچک با درآمد پایین بود معرفی شد. اما امروزه این شهر در آسیا به شهر فروشگاههای بزرگ معروف شده است و در بخش مرکزی جزیره Luzono در فیلیپین واقع شده است در بین شهر مانیل و Quezon , Pasig , maklta ، و شهرداری jendo , San juan بنیانگذاری و شکل گرفت بوسیله ی آغازگر فیلیپینی خود استاد بزرگ جاناتان آبایا.
آبایا به تنهایی این هنر رزمی و سبک فیلیپینی را ابداع و توسعه داد بر مبنای مفاهیم و فلسفه ای که « سه انرژی» نامیده می شود. آبایا اراده قوی و با تحمل ناملایمات و تحقیق و مطالعه ی مداوم هنرهای رزمی مختف و اصول آنها، مفاهیم و شکل آنها نهایتاً آنچه که اکنون jendo نامیده می شود را بوجود آورد.
مانند تمام هنرهای رزمی دیگر پایه گذاری و رشد هنر رزمی jendo و انجمن jendo فیلیپین با رویای یک مرد، استاد بزرگ آبایا آغاز شد، رویایی که در تاریخ هنرهای رزمی جهان برای خود جایی باز کرد. در سال 1980 دنیا شاهد تلاش مشتاقانه و عاشقانه استاد بزرگ آبایا جهت معرفی سبک جدیدی بود که خود تاسیس و بنیانگذاری کرده بود و انجمن ها را یکی پس از دیگری پایه نهاده بود. او در طول تشکیل انجمن خود موانع زیادی را در راه گسترش هنر خود تجربه کرد. یکی از عوامل مهم مقاومت در مقابل قبول سبک او این بود که jendo در رسانه های جمعی فیلیپین سبک نسبتاً جدیدی بود.
علاوه بر این کاراته در آن زمان در اوج محبوبیت خود بود. با این وجود او تصمیم خود را برای گسترش این سیستم هنرهای رزمی نوین و غیر کلاسیک ادامه داد و این کار با تاسیس باشگاه هنرهای رزمی jendo در شهر ماندالیونگ در سال 1985 انجام شد. اولین مدرسه ی رسمی jendo در اکتبر سال 1986 تحت نام انجمن هواداران هنرهای رزمی واقع در ساختمان Lorenzo در خیابان General kaletong در شهر ماندالیونگ تاسیس شد.
دو سال بعد نام مدرسه به هنرهای رزمی jendo و سیستم تناسب اندام تغییر یافت اما به خاطر چند عامل و اتفاق مدرسه از یک خانه به خانه ی دیگر منتقل شد. استاد بزرگ آبایا که چهل سال از عمرش را وقف هنرهای رزمی کرده بود توانست شهرت خوبی بدست آورد همچنین جوایز یادی در 1 اکتبر 1992 به وسیله شهرداروقت ماندالیونگ به سمت رئیس هنرها، تفریحات و خدمات رفاه عمومی منصوب شد.

در سپتامبر 1995 ، استاد آبایا به انجمن کیک بوکسینگ فیلیپین پیوست و همان سال در 12 دسامبر به مدرسه ی Tsing Hua Kun کونگ فو پیوست تا Ngo- kung fu بیاموزد تحت نظر استاد Ang Hua Kun و انجمن چینی فیلییپینی ورزشهای look kong تا تحت نظر استاد Co chipo رقص شیر و اژدهای چینی ها را بیاموزد. در 23 سپتامر 1996 ، او فدراسیون فول کنتاکت فیلیپین را سازماندهی کرد. سپس در 23 دسامبر 1998 او به انجمن حفظ بازیها و ورزشهای محلی فیلیپین پیوست که یک سازمان گردشگری بود که برای حفظ توسعه ورزشهای سنتی فیلیپین بازیها و هنرهای رزمی آنها فعالیت می کرد. در ژانویه 2000 در دوران مدیریت رئیس کمیسیون ورزشهای فیلیپین آقای کارلوس باچ Carlos Buch استاد آبایا به عنوان مدیر فنی رویدادهای Arnis در بازیهای ملی فیلیپین که بعدها با عنوان National Palarong Bayan در شهر سانتوس برگزار شد.
او ناظر قوانین اجرا شده در رویداد Arnis گفته شده بود. استاد آبایا در مراسم معرفی هنرهای رزمی فیلیپین در شهر Biloxi , Mississippi 2002 به دریافت جایزه Hall of fame نائل شد. او همچنین دوبار در ایالات متحده کاندید دریافت جایزه شد. در سال 2003 او به مدت دو سال به سمت مشاور و سپس بعدها به عنوان رئیس و سخنگوی شورای مشورتی ورزشهای Barangay منصوب شد. در دسامبر 2006 ، استاد آبایا به عنوان عضو سازمان جهانی هنرهای رزمی در آنکارای ترکیه منصوب شد. او همچنین توسط بسیاری از سازمانها و انجمنهای بین المللی مانند سازمان جهانی هنرهای رزمی I.M.G.C، سازمان جهانی هنرهای رزمی مرکب، جامعه بین المللی استادان Dong- koo , Tudo kwan است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:31  توسط محمد جواد سجادیان | 

دايتوريو را به عنوان يکي از بهترين راههاي دفاع شخصي و براي دفع حملات ناگهاني مي شناسند نه براي زدن ضربه و يا به عبارتي آغاز تهاجم در دايتوريو هيچ گونه مسابقه مبارزه اي ديده نمي شود.
صنعت مشخصه اين رشته به ترکيب کامل فنون اين سبک از هنرهاي رزمي ديگري همچون Budo و به خصوص Ono-haitto-ryu برمي گردد. اين هنر رزمي تنها يک راه مناسب براي دفاع شخصي محسوب نمي شود بلکه ذهن و بدن را در حالتي متعادل و متوازن نگاه داشته به فرد انضباط شخصي مي آموزد و روح او را پرورش مي دهد به طوريکه فرد مي تواند در تقابل با دنيا موفقتر عمل نمايد.
احتمال مي رود که دايتوريو در قرن دوازدهم ميلادي توسط فردي به نام ميناموتو يوشيتيسو که يکي از نوادگان امپراطوری سيوا (Seiwa) بود، پايه ريزي شده باشد. اين سبک رزمي تا مدتها توسط خاندان سيوا پنهان نگاه داشته مي شد و تنها افراد گارد خصوصي و ارتش امپراطوري با اين رشته آشنا بودند. بعدها و در حدود سال 1600 ميلادي و به واسطه تلاش هاي فردي به نام Hoshina Masayuki تکنيک هاي دايتو به مرور آشکار گرديد و از نسلي به نسل ديگر منتقل شد.
در طول قرون متمادي، استادان اين رشته رزمي توانستند شهرت بسياري را در فرهنگ جنگاوري کشور ژاپن کسب نمايند که از مشهورترين آنها مي توان به شينگن تاکدا (Shingen Takeda) اشاره کرد. از مهمترين اساتيد اين رشته در طول سالهاي مختلف مي توان از ميناموتو، تاکدا (1853-1758) و تانومو (1943-1860) نام برد. اين رشته رزمي به واسطه انضباط و تلاش خانواده هاي ايچيکاوا و هانمودا زنده نگاه داشته شد و به نسل هاي بعدي نيز انتقال پيدا کرد.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:30  توسط محمد جواد سجادیان | 

کلمه ژیمناستیک یک لغت یونانی است که ترجمه آن به فارسی هنر لخت می باشد از چهار هزار سال پیش نوعــی ژیمناستیک در چین متداول بوده که از آن برای آماده نمودن جوانان جهـت جنگ و همچنین به بهـبود بعضی از ضایعات بدنی استفاده می کردند . یونانی ها حرکات و عملیـات ورزشی ( ژیمناستیـک ) را با وسایل ابتدایی و موجود انجام می دادند در صورتی که رومــی ها روی وسایل کار می کردند موقعی که دولت روم ضفیف شد مردم معمولی دیگر از خودشان رغبتــی به ژیمناستیک نشان ندادند فقط سربازان ژیمناستیــک تمرین می کردند و همچنین عده ای عملیات ژیمناستیـک را در سیــرک ها و برای امر معاش به نمایش می گذاشتند تا آغاز دوره رنسانس هیچ علاقه ای جهت پیشرفت این ورزش نشان داده نشد تا بالاخره مو کوایالیس ایتالیایی کتاب مفیدی در باره هنر ژیمناستیک انتشار داد و پس از این ورزش به تدریج در بیشتر کشورها ی اروپایی مانند آلمان ، دانمارک فرانسه ، سوئیس و غیره رونق یافت .جان بیس اولین اروپایی بود که تمرینات مدون شده ژیمناستیک را تدریس نمود سپس جان گوتس اولین فردی بود که کتابی درباره ژیمناستیک جدید در سال ۱۷۹۲ چاپ و منتشر نمود و به پدر بزرگ ژیمناستیـک معروف شد .
بعد از شکست آلمان ها در فرانسه ، فردریک جان تصمیم گرفت که مردم آلمان را طی برنامه ای از نظر قوای جسمانی و روانی تقویت نماید و معتقد بود که آلمانی ها برای دفاع از خود بایستی با هم متحد شوند . بنابر این جوانان را به جنگ های اطراف برلین برای تمرین ژیمناستیک دعوت نمود در آنجا بـود کـه وی وسـایل پـارالـل، بارفــیکـس ، خرک حلقه و پرش خرک را ساخت .
در سال ۱۸۴۲ قبل از مرگ جان ، ژیمناستیک در مدارس آلمانی رایج گردید تشک برای اولین بار در کپنهاگ دانمارک موقعی که مدرسه نظامی دایر گردید به کار برده شد . در سال ۱۸۵۰ آلمان ها ورزش ژیمناستیک را به آمریکا برده و این ورزش در سرزمین آمریکا رواج یافت در اولین دوره بازی های المپـیک نویــن که به ســـال ۱۸۹۶ در آتــــن برپا گردیـد ژیمناستیک آقایان به عنوان یک رشته از بازی های منظور شده بود و متعاقب در بازی های المپیک ۱۹۲۸ آمستردام ژیمناستیک بانوان هم وارد مسابقات المپیک شد. از بیش از ۶۰ سال پیش این ورزش در ایران متداول گردید از جمله کسانی که برای پیش رفت ژیمناستیــک در این مرز و بوم فعالیت نموده اند در مرحله آقایان مرحوم دکتر بنامی ، مرحوم مهـران ، میـر احمدی صفوی ، دکتر حاج عظیمی و غیره را می توان نامـبرد. تیـم ژیمناستیک ایران در سال ۱۹۵۱ در مسابقات بیـن المللی ژیمناستیک که در شهر فلورانس ایتا لیا برگزار شد شرکت نمود.

نحوه امتیـــاز گـذاری

حرکات ژیمناستیک را از نظر مشکلی به پنج دسته ، ای ، بی ، سی ، دی ،ایی (E,D,C,B,A ) تقسیم می کند که ارزش هر یک از آنها مختلـف و از ۱/۰ امـتیــاز تا امـتیـــاز کامــل تعیین شده است . هر برنامه باید شامل ۶ تا ۱۰ حرکت باشد . برای درست کردن یک برنامه ، ژیمناستیک باید از حرکات پنجگانه استفاده نماید در صورتی که ژیمناستی نتواند از یک گروه از حرکات ضروری استفاده کند هیئت داوران الف فقط می تواند ۹ حرکت ارائه شده را محاسبه نموده و به او امتیاز دهند . ضمناً مدتی که یک برنامه با ۹ حرکت اجرا شود آن برنامه با کسر ۴/۰جریمه مواجه خواهد شد.

ارزیابی برنامه توسط هیئت داوران الف

داوران هیئت الف مسئول ارزیابی محتویات برنامه روی هر وسیله می باشد و در صورت لزوم برای قضاوت صحیح می تواند با هم مشورت نمایند، فاکتورهایی که در ارزیابی یک برنامه در نظر گرفته می شود عبارتند از:

  1. ارزش مشکلی برنامه
  2. ارزش ترکیــب برنامه
  3. نیازهای ضروری برای یک برنامه

امتیاز هیئت الف مساوی است با حاصل جمع ارزش ده حرکت ورزش ترکیــب برنامه منهای کسر جرائم مربوط به آن .

حداقل امتیاز هیئت داوران الف صفر و حداکثر آن ۵ امتیاز می باشد .

ارزیــابی برنامـــه تـوسط هیئـــت داوران

داوران هیئت ب مسئول ارزیابی اجرای برنامه ها و بر اساس اصول فنی و زیبای مستقلاً از صفر تا ۱۰ امتیاز می باشد از شش امتیاز داده شده توسط شش داور ، بالاترین و پایین ترین امتیاز ها حذف می شود و ۴ امتیاز وسط را با هم جمع نموده و بر ۴ تقسیم می نمایند.
امتیاز ژیمناست = ( ۲×امتیاز ب) + ( امتیاز الف )
مثال: امتیاز هیئت الف ۷۳/۴
امتیاز هیئت ب ۷۹/۸
۳۱/۲۲ = (۲ ×۷۹/۸ ) + (۷۳/۴ )
طبقــه بنـدی جرائــم تکنیکی و اجرا در برنامه
این جرائم شامل تمام وسایل و حرکات زمینی می باشد.
خطای کوچک : ۱/۰ جریمه ( یک دست رابه طور خیلی کم حرکت دادن روی بالانس )
خطای متوسط: ۲/۰ جریمه ( دو یا سه بار حرکت دادن روی بالانس )
به طور کلی مسابقات ژیمناستیک به سه نوع زیــر انجام می گیرد.

مسابقات تیمــی

در مسابقات تیمی ابتدا شرکت کنندگان برنامه اجباری و سپس برنامه اختیاری خود را روی شش اسباب ارائه می دهند . یا فقط شرکت کنندگان برنامه اختیاری خود را روی شش اسبــاب ارائــه می دهند .

مسابقات انفرادی

 

به منظور انتخاب قهرمان ، قهرمان علاوه بر مسابقات تیمی یک مسابقه اختیاری هم در شش اسباب انجام می گیـرد و نحوه اجرای آن بدین ترتیب است که یک سوم از بهترین ژیمناستیک ها در مسابقات تیـمی اجازه دارند که در مسابقات انفرادی شرکت نمایند . نتیجـه به دست آمده از مسابقات انفرادی با نصف امتیاز مسابقات مرحله اول جمع می شودو نتیـجه کار هر ژیمناستیک معلـوم می گردد.

مرحله سوم مسابقات فیـنال اسباب ها

به منظور تعیین قهرمان هر اسباب نفر اول تا هشتم هر اسباب در مسابقات مرحله اول ( تیمـی ) طی یک برنامه اختیاری روی اسباب مربوط با هم مسابقه می دهند. بدین معنـی که امتیاز به دست آمده در مرحله سوم را با میانگین نمره مسابقه تیمــی جمع می کنند و بدین ترتیب قهرمان هر اسباب تعیین می شود. اسباب ها که درمسابقات ژیمناستیک مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از :
حرکات زمینی – خرک حلقه – دار حلقه -  پرش خرک  – پارالل – بارفیـکس

حرکات زمینــی

حرکات زمینی در یک کادر ۲×۱۲ متر انجام می شود . اجرای مسابقات زمینی ۱ دقیقه با ده ثانیه بالا و پایین می باشد . برنامه شامل تعادل – نگه داشتن – بالانـس قدرتی – جهش – اسکابکاسر – نیم  تپشتک – نیم وارو و پشتک وارو باشـد.

حرکات ضروری زمینی

حرکات اکرباتیک از جلو به ارزش بی
حرکات اکرباتیک از پشت به ارزش بی
بالانس یک دست و یا یک حرکت تعالی روی پـا با  ۲ ثانیه مکث
اگر ژیمناستیک قبل از حرکات اکرباتیک بیش از ۳ قدم بردارد یا بعد از انجام حرکات قدم اضافی بردارد کسر امتیاز ۱/۰ امتیاز خواهد بود.
اگر زمان برنامه کمتر یا بیشتـر از زمان مقرر باشد از ۲/۰ تا ۵/۰ امتیاز کسر می گردد.
بدن بیرون از کادر زمینی با یک دست یا دو دست و پاها امتیاز کسر می گردد.

برنامه خرک حلقه

شبیه خرک پرش که از تشک ۱۰۵ سانتی متر ارتفاع و ۱۶۳ سانتی متر طول دارد.

حرکات ضروری

  1. حرکت روی دسته خرک با حداقل سه بار جا به جایی روی دسته خرک
  2. اجرای یک حرکت به ارزش بی در هر دو سر خرک
  3. حرکت قیچی اختیاری به صورت ربطی

نمـــونه جــرایـم

  • حرکات روی دسته انجام نشود کسر امتیاز با ۴/۰ امتیاز
  • ژیمناست حرکت قیچی را انجام ندهد کسر امتیاز ۴/۰
  • حرکات فقط در وسط سوی دسته ها انجام گیرد کسر امتیاز با ۴/۰
  • حرکت ( B ) بی در یک سر خرک را انجام ندهد کسر امتیاز ۴/۰

برنامه دار حلقه

شامل دو حلقه سخت به قطر ۱۸ سانتی متر که در ارتفاع ۵۵/۲ از تشک به وسیله دو سیـم به فاصله ۵۰ سانتی متر آویزان می باشد و آنها به یک دستگاه به بلندی ۵/۵ متر وصل شده است .

حرکات ضروری

  1. حرکات بالانس به ارزش سی
  2. حرکات بالانس قدرتی به ارزش بی
  3. حرکت قدرتی مکثی به ارزش بی

نمونه جــرائــم

  1. هر قسمتی از بدن با تاب از ۱/۰ تا ۴/۰ کسر می گردد.
  2. اجرای برنامه های حلقه ها تاب داشته باشد کسر امتیاز از ۱/۰ تا ۴/۰ می باشد .

برنامه های پـــرش خــرک

خرک به طول ۱۶۳ سانتی متر و ارتفاع ۱۳۵ سانتی متر می باشد و اجرای پـرش از پیش تخته ای به طول ۱۲۰ سانتی متر است و در جلوی خرک گذارده اند استفاده می گردد.

حرکات ضروری

  1. پـرش اختیاری در رقابت های مرحله اول و دوم
  2. پرش متفاوت در رقابت های مرحله سوم
  3. در پرش دوم بایستی حداقل یک متر بالای خرک باشد .

نمونــه جرایــم

  1. پرش اجباری در مسابقه اختیاری اجرا  شود امتیاز آن پرش صفر خواهد بود .
  2. حرکت یک ژیمناست در میان راه متوقف شود.
  3. مسیر دویدن بیش از ۲۵ متر باشد کسر امتیاز ۴/۰ می باشد .

بـــرنامه پــارالل

دو چوب تخم مرغی شکل به طول ۵/۳ متر است که فاصله آنها از یکدیگر ۴۸ سانتی متر تغییر پذیر می باشد و ارتفاع آن ۱۷۵ سانتی متر روی یک صفحه آهنین قرار می گیرد .

حرکات ضروری

  1. حرکت تابی به ارزش بی
  2. حرکت تابی در حالت آویزان و یا در حد آویزان به ارزش بی
  3. حرکت رها کردنی و دوباره گرفتن وسیله به ارزش بی ( B  )

جرائـــم

  1. تاب اضافی بین حرکات امتیاز کسر می گردد.
  2. روی بالانس برای هر دفعه امتیاز کسر می گردد.
  3. برنامه اختیاری درست مشابه برنامه اجباری باشد هیچ امتیازی در یافت نخواهد کرد.

یک تیم ژیمناستیک شامل شش نفر می باشد که بهترین امتیاز ۵نفر اول بر روی هر اسباب ، در جمع نمره ها منظور می گردد.
در ژیمناستیک دو برنامه ارائه می گردد.

برنامه اجباری

برنامه ای است که به وسیله مسئولان مربوط تنظیم شده و معمولاً یک سال قبل از مسابقه به ژیمناست اعلام می گردد و هر ژیمنا

ست باید آن را طبق مقررات تعیین شده اجرا نماید در غیر این صورت امتیازی از شرکت کننده به عنوان جریمه کسر خواهد شد.
انجام حرکات اجباری بر طبق فرم تا ۸/۹ امتیاز و ۲/۰ امتیاز دیگر جهت پاداش در نظر گرفته شود.

برنامه اختیاری

برنامه ای  است که ژیمناست شخصاً و یا با کمک مـربی مربوط تنظیم نموده در مسابقات آن را ارائه می دهد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:28  توسط محمد جواد سجادیان | 

سامبو مخفف عبارت روسی Samaoborona bez orushia است که معادل عبارت دفاع شخصی بدون اسلحه می باشد. این هنر رزمی، یک سیستم مبارزه استفاده از دست است که در برابر دشمنان مسلح و غیرمسلح کاربرد دارد. بخش دفاع شخصی این سبک براساس حرکات بدن و ضرباتی است که توسط مشت یا لگد مبارز به دشمن نواخته می شود. در سبک سامبو، دو شیوه منحصر به فرد با نام های سامبو اسپرت یا سامبو کشتی و سامبوی جنگی وجود دارد.
سامبو ترکیبی از تکنیک های کشتی سنتی روسیه، کشتی تارتار یا کورجاگا Kurjoga، Tuvin kuresh، Yakuthopsagaj، جوجیتسو، جودو، آیکیدو و کاراته می باشد و سامبو کاران با ژاکت های سنگینی با نام کورتکاس (Kurtkas) با یکدیگر مبارزه می کنند و زمانی یک رقابت با پیروزی فردی به پایان می رسد که کشتی گیر بتواند پشت حریف خود را به زمین رسانده و یا با زور و یا پای حریف خود را به طرزی در اختیار بگیرد که رقیب از شدت درد اعلام تسلیم نماید.سامبو در دهه 1930 و بعد از جنگ بین ژاپن و روسیه و توسط افسران ارتش کشور روسیه اختراع گردید. این رشته رزمی هم اکنون در سراسر جهان شناخته شده است و طرفداران بسیاری دارد .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:27  توسط محمد جواد سجادیان | 

رشد ورزش بوكس و كشتی و مبارزات خیابانی در میانه قرن 18 در نتیجه مستقیم تغییرات اقتصادی و اجتماعی بود كه انقلاب صنعتی فراهم ساخت. همزمان در فرانسه روش مبارزات هنرهای رزمی مشابه مشت زنی انگلیسی به وجود آمد. در پاریس نوع خاصی از روش مبارزات خیابانی وجود داشت و به نظر می‌رسد ملوانان نیروی دریایی فرانسه هنر رزمی را با عنوان شوشان Chausson رشد و گسترش دادند.در شهر پاریس این نوع مبارزه خیابانی با عنوان ساواته كه معنی انگلیسی آن كفش كهنه می‌شود وجود داشت. در زمان ناپلئون سربازان فرانسوی با استفاده از ساواته با همتایان انگلیسی خود مبارزه می‌كردند.

در دهه 1820 فعالیت‌های مختلفی انجام شد تا توجه مردم به ساواته بیشتر جلب شود. معروفترین مربی این دوران Cassaux Michel بود (1869 1794) بود كه در محله بلویل پاریس متولد شد. او نوع روش مبارزات خیابانی را سازماندهی كرد و آنرا هنر ساواته نامید. آموزشهای او به حدی گسترش پیدا كرد كه شخصیتهای بزرگی مانند دوك ارلان – كنت لاباتت – لرد هنری سی مور و هنرمند مشهور پائول گاوارنی به ساواته جذب شدند.

Charles Lecour)1894 1808) مشهورترین شاگرد كاسوكس بود. شارل یك مبارز تمام عیار بود كه در سال 1838 مشت زنی انگلیسی را با مبارزه خیابانی فرانسوی تركیب و بوكس فرانسوی را ابداع كرد. به تدریج ساواته در اروپا – آفریقا – انگلستان – كانادا و آمریكا گسترش پیدا كرد و در ادامه در نیمه دوم قرن 19 با اجباری شدن تربیت بدنی و ژیمناستیك در ارتش فرانسه، ساواته رشد بیشتری را شاهد شد.یكی از مشهورترین و مهمترین قهرمانان ساواته (Savateurs) در این دوران Joseph PierreCharlemont بود (1914 1830) كه در سال 1899 كتاب مشهور بوكس فرانسوی را منتشر كرد. پسر ژوزف، شارل شارمونت (1944 1862) در سال 1899 با شكست جری دریسكال بوكسور معروف به شهرت رسید.با شروع قرن 20 ساواته در اروپای غربی شهرت قابل توجهی كسب كرد.

چون برای مردم ضروری بود تا نوعی دفاع شخصی ساده را فرا بگیرند. حتی در مسابقات المپیك 1924 پاریس، ساواته به عنوان یك رشته نمایشی حضور داشت.كنت پیر باروزی (Count Pierre Baruzy) (1994 1897) از جمله مربیان سرشناس ساواته است كه سهم قابل توجهی در رشد و گسترش این ورزش ایفا كرد. او یكی از شاگردان شارل شارمونت بود كه در طول سالهای 1922 تا 1935 به یازده مقام قهرمانی رسید و در مسابقات 1924 المپیك پاریس نیز قهرمان شد. او جزو افرادی است كه فدراسیون ساواته فرانسه را تاسیس كرد.

امروزه هنر رزمی ساواته یك ورزش بین‌المللی است كه مشابه كیك بوكسینگ از شهرت جهانی برخوردار است.بد نیست بدانید در اوایل قرن 20 بیش از یكصد هزار نفر به ورزش ساواته می‌پرداختند گرچه در پایان جنگ جهانی دوم به دلیل شرایط خاص آن دوران در تمام دنیا تنها پانصد نفر بودند كه ساواته كار می‌كردند. اما 1975 به بعد این ورزش در جهان تولدی دوباره یافت.

تاریخچه تشكیل فدراسیون بین‌المللی ساواته (F.I.S)

ازشروع قرن 19 میلادی ساواته كاهای بلژیك، فرانسه و ایتالیا گاهگاهی با یكدیگر مبارزه می‌كردند. در 16 سپتامبر سال 1972 كنت پیر باروزی كه فدراسیون ساواته فرانسه را در سال 1975 تاسیس كرد. از سه كشور دعوت كرد تا فدراسیون بین‌المللی را تاسیس كنند اما تنها دو كشور بلژیك و فرانسه در این جلسه حضور یافتند و ایتالیا غیبت كرد.در دهم ژوئن 1982 پیر سیلویر، نایب رئیس فدراسیون ساواته فرانسه تصمیم گرفت تا اتحادیه بین‌المللی ساواته (U.I.B.F) را تاسیس كند اما مجدداً این پروژه تحقق نیافت.

در سال 1985 الكساندر وال میر بلژیكی مسابقات بین‌المللی را سازماندهی كرد كه درآن ورزشكارانی از اروپا – افریقا – آمریكا و خاورمیانه حضور داشتند. در این سال پیر گایراد، رئیس فدارسیون ساواته فرانسه تصمیم گرفت تا با حضور نمایندگان 11 كشور جهان فدراسیون بین‌المللی ساواته را به مركزیت پاریس تشكیل دهد. بلژیك – كامرون – فرانسه – انگلستان – هلند – ایتالیا – مراكش – موریتانی – سنگال – تونس و یوگوسلاوی، كشورهای مورد نظر وی بودند كه در عین حال 3 كشور آلمان – اسپانیا و ساحل عاج به دلیل غیبت در این جلسه عذرخواهی كردند.در پایان این اجلاس، ژان ماری روسو به عنوان اولین رئیس فدراسیون بین‌المللی ساواته انتخاب شد و دو زبان فرانسه و انگلیسی به عنوان زبانهای رسمی این فدراسیون معرفی شدند.
+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:25  توسط محمد جواد سجادیان | 
شورینجی کمپو یک هنر رزمی ژاپنی است که مستقیماً از یک هنر رزمی به نام شائولین مشتق شده و ترکیبی از تکنیک های ملایم و سخت با تأکیدی یکسان می باشد.در این هنر، تبدیل و رفتن از یک فن به یک فن دیگر بسیار آسان است و تغییر یک تکنیک سخت به یک فن ملایم و یا بالعکس نیاز به صرف نیروی زیادی ندارد. شورینچی کمپو در سال 1947 توسط فردی به نام (Rev Doshin 1980-1911) پایه گذاری شد که خود در طول مدت اقامت 17  ساله اش در چین از یک استاد سبک (شائولین زن) و قبل از آغاز جنگ جهانی دوم آموخته بود.
او نام شورینجی را که ترجمه ژاپنی کلمه قلعه شائولین بود را برای این هنر برگزید و هدف خود را آموزش قواعد فرهنگی و اخلاقی بودا در کنار تربیت و پرورش جسم قرار داد.در ژاپن در ازهان عمومی این ورزش به عنوان یک مذهب و نه یک ورزش شناخته شده است .اینگونه معتقدند که قبل از جنگ جهانی دوم استاد سابق این سبک ) دوشین سو (مخفیانه در چین زندگی میکرده و چندین روش مبارزه چینی را فرا گرفته است وامروزه این روشها عموما به عنوان ) کونگ فو ( شناخته مشوند .در چین نیز به آن ) چوان فا ( می گویند که به معنی راه و روش مشت زنی است.
لغـت ژاپنی  شورینجی ( همان ) شائولین ( است که این نام به معنی معبد مشت زنی ) شائولین است .در سال 1970 دوشین سو ( کتاب قطوری درباره سبک خود به رشته تحریر در آوردکه هدف این هنر برقراری امنیت شادی و کم کردن درد و رنج در جهان است .در خاتمه فلسفه ) شورینجی کمپو ( در جستجوی مزایای هنرهای رزمی غرب است تا انظباط و نظم اخلاقی و روحانی شرقی را با آن در هم آمیزد .سپتامبر سال 1988 حاکی از این است که از زمان آغاز این روش در ژاپن تغییراتی در آن ایجاد شده است / اما تکنیکها و اصولی که توسط موسسین این فن خلق شده تغییر اساسی نکرده است .
امروزه ) شورینچی کمپو ( در دنیای هنرهای رزمی از اعتبار بالایی برخوردار است اما از آنجایی که اکثریت مردم تمایلی به درگیر شدن در مسائل) ذن و مدیتیشن ( و عقاید مذهبی این هنر ندارند متاسفانه این امر سبب شده است که این هنر رزمی مانند کاراته و یا جودو از شهرت جهانی برخوردار نباشد.امروزه 4/1 میلیون نفر در سراسر جهان و در بیست و شش کشور به انجام این هنر مشغول هستند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:24  توسط محمد جواد سجادیان | 

کاپویرا در قرن شانزدهم میلادی در برزیل به وجود آمد، که پیدایش آن به نوعی در تجارب بردگان بود.از قرن شانزدهم تا نوزدهم کشور پرتقال ، با کشتی بردگان را از غرب آفریقا به امریکای جنوبی می برد. برزیل از مناطق مشتری بردگان افریقایی بود که به وسیله این بردگان اعتقادات و رسوم افریقایی به برزیل برده شد. و بعضی ها معتقدند که برده ها در بازی پیشین برزیلی تاثیر گذاشتند و آن را به صورت کاپوئرا در آوردند.
بعد از اینکه برده داری در سال 1888 منسوخ گردید، اغلب از آنجایی که از دادن کار به برده های آزاد شده جلوگیری می شد آنها به ورزش ادامه می دادند، که در آن زمان فعالیت ضد حکومتی (ضد برده داری) محسوب می شد. در نتیجه در سال 1990 کاپوئرا در برزیل غیر قانونی شد، و بازیکنان آن به بریدن تاندون پشت پا محکوم می شدند.
در سال 1942 آقای پاستین ها اولین آکادمی رسمی برای آموزش کاپوئرای سنتی را که به اسم کاپوئرای آنگولا شناخته می شد افتتاح نمود، تلاش او منجر به تبدیل کاپوئرا به یک ورزش جدید و محلی در بین مردم گردید. در حال حاضر آکادمی های آموزش کاپوئرا در سراسر جهان وجود دارد.
از نظر ریشه یا لغت بحث های زیادی روی کلمه کاپوئرا می شود، در زبان پرتقالی کاپائو(capao) به معنی خروس جوان می باشد. که برگرفته از شیوه مبارزه یک یا دو خروس جنگی در میدان مبارزه است.
از نظر برخی دانش پژوهان کاپوئرا اشتقاقی است از کلمه کیپورا (kipura) که توصیف می کند حرکاتی که خروس های جنگی در مبارزات انجام می دهند.
عده ای دیگر از دانش پژوهان اظهار می کنند که کاپا یک سبد بزرگ گرد بوده که عموما برده های شهری افریقایی یا برزیلی بر سرشان می گذاشتند. بقیه ادعاها بر این اساس است که کلمه (kaa’) به معنی برگ یا گیاه و کلمه (pue’ra) به معنی نشانه ی نمای گذشته می باشد. و به معنی گذشته یک جنگل است.
در نهایت کاپوئرا به صورت تحت الفظی به معنی مرد در قفس می باشد که توسط برده داران به تمسخر به کار برده می شد. و نشانه مبارزات خروس های جنگی در قفس بود.

کاپوئرا

کاپوئرا نوعی ورزش رزمی است که اغلب حالت نمایشی دارد. درمبارزات این رشته رزمی، رزمی کار دائما در حال حرکات تند، رقص پا، رقص دست و نشست و برخاست سریع می باشد. اما در اغلب مبارزات هیچ گونه برخوردی بین دو مبارز صورت نمی گیرد. هر چند که حرکات تحریک آمیز در آن وجود دارد.
در این بازی فقط مهارت افراد در چگونگی اجرای تکنیک مهم می باشد. در گذشته کاپوئرا کاران به پاهای خود چاقو می بستند که مبارزه های مرگ آوری به وجود می آورد. اما درحال حاضر این مبارزات نمایشی است و ترکیبی از هنرهای رزمی و ژیمناستیم می باشد.

کاپوئرا محلی و کاپوئرا آنگولا(Capoeira reginal and Capoeira Angola)

هنر رزمی کاپوئرا ترکیبی از هنرهای رزمی افریقایی وبرزیلی است. اما محلهای بازی به دو گروه تقسیم می شود. یک دسته از سبک های مبارزات افریقایی و دسته دیگر که برگرفته از رقص محلی برزیلی است. در کاپوئرای محلی ضربات خیلی تند و سریع اجرا می شود و فاصله بین دو حریف بسیار کم می باشد.
در کاپوئرای آنگولا سرعت بازی کمتر و ضربات با خلاقیت و آرامش بیشتری همراه می باشد.
نظریه پر طرفدار این است که کاپوئرا برگرفته از مبارزات افریقایی است که در برزیل توسعه یافته است.
اما قویترین نظریه ای که مطرح می باشد، نظریه ایی است که توسط سالوانو(salvano) مطرح شد، او تنها کسی بود که گفت : کاپوئرا بدون مردان سیاه پوست وجود ندارد، اما تولد آن در برزیل است.

گود یا رُدا(Roda)

ردا در واقع حلقه مردمی ایی است که اطراف بازیکنان تشکیل می شود.در مناطق محلی، بازی در ردا با نواختن موسیقی همراه می باشد و شکل دایره وار نگه داشته می شود تا روی بازیکنان تمرکز شود و انرژی که بر اثر بازی پدید می آید حفظ شود. اندازه ردا می تواند به اندازه یک دایره به شعاع سه متر( ده فوت) باشد.
البته گود را می توان کوچکتر یا بزرگتر در نظر گرفت. در ردا معمولا برخورد پیش نمی آید اما به هر حال خطر امکان آن همیشه وجود دارد.
برای شرکت کنندگان گود یا ردا مثل جهان کوچک و زندگی اطراف آنهاست. اغلب اوقات در داخل گود بزرگترین حریف بازیکن کاپوئرا خود اوست و فلسفه نقش مهمی در کاپوئرا دارد.
یک مربی خوب تلاش می کند تا به شاگردانش احترام ، امنیت و آزادی را بیاموزد.

مسابقه

کاپوئرا روی زخمی شدن حریف تمرکز نمی کند و بیشتر روی مهارت ها تاکید می کند. بازیکنان اغلب ترجیح می دهند که حرکات را فقط به نمایش بگذارند و برتری خودشان را نشان دهند. چرا که اگر یک حریف نتواند از یک حمله آهسته بگریزد، نیازی به استفاده از حمله سریع نیست.
هر حمله ای که وارد می شود به بازیکن این شانس را می دهد که یک تکینک گریزان را به اجرا بگذارد.
در کاپوئرا حملات با ضربات پا و سر و جابجایی ها انجام می گیرد و تنها در بعضی مدارس ضربات مشت و دست نیز آموزش داده می شود.

قواعد عمومی

در کاپوئرا هیچ مبارزی سعی نمی کند تا به حریف خود ضربه ای وارد کند و اعتقاد به این اصل می باشد که حریف، دشمن شما نیست و دوست شما می باشد. یک مبارز باید تلاش نماید تا به بازی جریان دهد، بنابراین لطفا خون از دماغ کسی نیاید.
در کاپوئرا هیچ حرکتی توسط حریف مسدود نمی شود. به جای این سعی بر آن است که از ضربه حریف گریخته و فضای جدیدی را برای اجرای تکنیک های جدید باز نماید.
در کاپوئرا تکنیک ها باید خلاقانه و غیر قابل پیش بینی باشد، و تاکتیک های مبارزه در اجرای ماهرانه ی تکنیک های فردی است.
استفاده از دست ها رایج نیست و تخریب کننده جریان مسابقه محسوب می شود. و علت این امر به دلایل زیر می باشد:
یک تفسیر رایج برای استفاده از پاها مربوط به یک اعتقاد افریقایی است که می گوید دستها برای آفریدن و پاها برای ویران کردن است.
تفسیر دیگر این است که دستان بردگان را در برزیل می بستند و آنها محدود به استفاده از پاهایشان می شدند و به همین علت استفاده از دستها رایج نمی باشد.

رتبه بندی

در حالیکه تنوع در کل سبک ها منجر به تنوع در سیستم رتبه بندی می شود، یک استانداردی وجود دارد که کاپوئرا از آن تبعیت می کند.

ترتیب صعودی

 

شاگرد(Alano)، فارغ التحصیل (Graduado)، شکل گرفته(Formado)، مربی(Professor)، استاد(Mestre).
زمانیکه شاگردان در این رشته به خوبی آموزش دیدند، آنها به عنوان شاگرد فارغ التحصیل شناخته می شوند. به این معنی که آنها به حدی رسیده اند که بتوانند به دیگران تدریس کنند. این به عنوان کمربند مشکی در هنرهای رزمی شرق شناخته شده است.
مرتبه نهایی کاپوئرا استاد است که مقام اصلی در این رشته است. و بقیه مراتب توسط وی منسوب می شود. ولی بدست آوردن این مقام مشکل است و توسط جامعه و کاپوئرا به صورت یکتا شناخته می شود.
در کاپوئرا از یک طناب ( کمربند رنگی که برای مشخص کردن میزان پیشرفت به هنرجویان داده می شود) برای سیستم رتبه بندی استفاده می شود. این کمربندها کلید فهمیدن نظام رتبه بندی و جایگاه هنرجو می باشد. طناب نشان دهنده ی تجربه و زمانی است که هنرجو برای کاپوئرا صرف نموده و بیشتر نماد دانش کاپوئرا می باشد تا آمادگی جسمانی ( البته این دو با هم پیش می روند). در واقع در کاپوئرا طناب ممتازتر نشان دهنده درک بیشتر از این هنر و مهارت بیشتر در آن است.

مستر باررائو (Mestre Barrao)

Marcos dasilva، Mestre Barrao در شهر Recife متولد شد. در شمال شرق کشور برزیل. Recife به خاطر موسیقی و رقص در برزیل مشهور است و سابقه بسیار طولانی در ورزش کاپوئرا دارد.
در سال 1974، مارکوس آموزش کاپوئرا را تحت نظر Mestre Piraj شروع کرد. در طول یادگیری پایه و اساس این هنر، او تواناییهای خود را در نواختن ابزار موسیقی به خوبی یاد گیری هنرهای زندگی ،نشان داد. بعد از سه سال آموزش تحت نظر Mestre piraj ،که در نهایت این هنر را رها کرد، مارکوس آموزش های خود را در سال 1977 تحت نظرMestre Tet ادامه داد.

در سال 1979 وارد مسابقات کاپوئرا در شمال شرق برزیل شد. مارکوس سپس شروع به تدریس کرد. در سال 1982 Barrao جوان تصمیم گرفت تا هنر خود را در برابر بهترین حریفان آزمایش کند. او شخصیت یک قهرمان ملی را در مسابقات ملی Rio de Janeiro به دست آورد. و به عنوان یک قهرمان برزیل را ترک کرد. با بازگشت خود به برزیل گروه Axe Capoeira را تشکیل داد.
در سال 1990 Mestre Barrao دعوت شد تا هنر خود را در فستیوال بین المللی کودکان در شمال امریکا به نمایش گذارد. بعد از گذراندن سال 1991 با تدریس در ایتالیا،Barrao تصمیم به مهاجرت به کانادا در سال 1992 گرفت . در سال 1996 او اولین آکادمی کاپوئرای کانادا را تاسیس نمود.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:23  توسط محمد جواد سجادیان | 

این سبک ترکیبی از هنرهای رزمی تانگ سودو (Tangsoodoجودو (Judoجوجیتسو، کنپو (Kenpo) و کونگ فو می باشد. در این رشته هر تکنیک به گونه ای طراحی شده است که بنابر عکس العمل بدن حریف ، حرکت بعدی را شکل می دهد.
مثل اکثر رشته های رزمی دیگر، کاجو کنبو نیز دارای کاتا یا فرم می باشد. این چهارده کاتا، سری پالاما (Palama) نام دارند که فنون دفاع شخصی در آنها نهفته می باشد.
اگر چه که فنون بسیار خوبی را در این سری می توان یافت اما پایه و اساس قدرت این رشته را فنون دفاع شخصی آن تشکیل می دهند.
این فنون دارای: پانزده هنر در چنگال گرفتن حریف، بیست و یک نوع ضرب مشت، پانزده نوع حالت مبارزه با چاقو، سیزده مدل مواجهه با بیش از یک نفر، نه مورد مبارزه با مهاجمان به تعداد دو یا سه نفر و بیست و شش مورد فنون مبارزه پیشرفته می باشند. این هنر رزمی در طول سالهای 1949 تا 1952، در هاوایی متولد گردید.
ابداع کننده این سبک، پنج رزمی کار معروف بودند که استیل های مبارزه خود را با یکدیگر تلفیق نموده و کاجو کنبو را خلق کردند. امروزه، کاجو کنبو در سراسر جهان شناخته شده است. فدراسیون این سبک در
هاوایی مستقر می باشد و درسان دیگوی کالیفرنیا با نام انستیتوی دفاع شخصی کاجو کنبو شهرت دارد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:21  توسط محمد جواد سجادیان | 

این هنر رزمی، ریشه فیلیپینی دارند. کالی از جنوب این کشور می آید، آرنیس از شمال و اسکریما متعلق به مرکز این کشور می باشد. دوازده منطقه مبارزه در کالی وجود دارد، اسکریما هشت یا نه منطقه مبارزه دارد.
و آرنیس هم دارای چهار تا شش منطقه مبارزه است. استفاده از چوب کوتاه یا یک خنجر بلند، استفاده از دو اسلحه به صورت همزمان که شامل یک شمشیر و یک خنجر می باشد، مبارزه با دستان خالی که در آن از ضربات مشت، لگد و یا گلاویزشدن با حریف استاده می شود.
استفاده از میله و نیزه و زدن ضربه به طور همزمان، استفاده از سلاح های قابل انعطاف همچون شلاق، طناب نیسمی دندانه ای، سلاح های پرتابی مانند کمان و تفنگ بادی از جمله روش های مبارزه در این سبک ها محسوب می شوند. میله هایی که در سبک آرنیس استفاده می شوند عمدتاً از جنس چوب هستند و یا از جنس نوع خاصی از بامبوی فیلیپینی که به آنها راتان گفته می شود. طول آنها معمولاً هفتاد سانتی متر و قطرشان دو سانتی متر است. البته طول این شمشیرها می تواند از سی تا 220 سانتیمتر متغیر باشد.
در اسکریما و آرنیس، مبارزان بیشتر از میله یا چوب استفاده می کنند و در کالی، سلاح مورد استفاده تیغه یا شمشیر است. اما نکته مشترک بین همه این سبکها، هندسه است.
در ضربات دفاعی و به هنگام حملات، همه حرکات، خطوط و مسیرها و همچنین ناویه های انتخابی بسیار مهم می باشند. استفاده مستقل از دستها و یا دستها و پاها توأمان با اجرای تکنیک ها، نیازمند کسب تجربه بسیار می باشد.
در هنرهای رزمی فیلیپینی، استفاده از زانو، آرنج، لگدهای کوتاه و مشت در هنگام ایجاد فاصله بسیار نزدیک بین دو مبارز آزاد است. ضربه با سر، گرفتن حریف، پرتاب، ضربه با آرنج، شانه، قوزک و زانو نیز آزاد می باشد.

تاریخچه هنرهای رزمی کالی، اسکریما و آرنیس

کالی را به عنوان مادر هنرهای رزمی فیلیپین می شناسند. هنگامی که این کشور تحت تسلط اسپانیا بود انجام کلیه هنرهای رزمی در این کشور ممنوع و جرم محسوب می شد. عناصر سبک رزمی کالی در بازی های محلی و رقص های ذاتی مردم این کشور پنهان بود و تحت تأثیر نفوذ اسپانیایی ها، هنرهای رزمی و ذاتی مردم فیلیپین به نام های اسکریما، استوکادا، آرنیس دمانویا آرنیس شناخته شدند. اولین رقابتهای جهانی رشته آرنیس در سال 1985 برگزار شد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:19  توسط محمد جواد سجادیان | 


ايی . آی . دو يا مکتبي براي کنترل جسم ، روح و ذهن
هنر شمشير زنی در سراسر ژاپن ، تاريخي کهن و قدمتي بسيار طولاني دارد ، براساس تحقيقات باستان شناسي و آثار کشف شده بيشتر حدس زده مي شود سابقه آن به دوره « ياماتو جيدای » قبل از ميلاد مسيح بر گردد .
در اعصار گذشته هنر شمشير زني را « تاچي اوچي» مي خواندند ، هنري رزمي که تکنيکهاي محدود آن را اغلب نظاميان فرا مي گرفتند تا در جنگها به کار گيرند . از سالهاي 800 ميلادي جنگهاي ملوک الطوايفي در سرزمين ژاپن شروع شد که بيش از چهار قرن به طول انجاميد ، در اين مدت شمار بسياري از انسانها تلف شدند . در پس نتيجه تجربيات فراوان ناشي از اين نبردها ، شمشير ژاپني شکل واقعي و امروزي خود را يافت و تکنيکهاي رزمي به شکوفايي رسيد و در نهايت هنر « کن جوتسو » شگل گرفت .
در سالهي 1334 ـ 1191 ميلادي ، در دوره « کاماکورا » کن جوتسو به نهايت پيشرفت کرد و به يکي از پرطرفدارترين هنرهاي رزمي عصر تبديل شد به طوري اين دوره «سالهاي طلايي سامورائيها » نام گرفت. در آن سالها مسابقات و تمرينات با شمشير واقعي و يا با شمشير چوبي به نام « بوکوتو » صورت مي گرفت که همين مسئله نيز صدمات و آسيبهاي بسياري را به دنبال مي آورد .

ظهور ايي . آي . دو

در دوره حکومت موروماچي ( 1570 1397 ميلادي ) شيوه هايي در به کارگيري شمشير در حالات گوناگون حمله و دفاع وجود داشت تا اينکه شخصي به نام « هاياشي زاکي جين سوکه » ( 1621 ـ 1546 ميلادي ) که يک بوشي از خانواده جنگاوران ( سامورايي ) بود ، نخستين سيستم مدون و کلاسه بندي شده را به عنوان « ايی . آی » بنيانگذاري کرد .
ايي آي فنون استفاده کامل از شمشير بود و در ابتدا حرکاتي سريع براي حمله يا دفاع . با گذشت زمان و خاموش شدن آتش جنگهاي داخلي ، استادان در آن مفاهيمي سرشار و عالي براي ايجاد انضباط روحي ، فکري و جسمي انسان مشاهده کردند و همين مهم باعث رونق ايي آي و ظهور مکتب « ايي . آي . دو » شد . در ايي آي دو همه حرکتهاي جنگاوران سامورايي بايد بر کنترل جسم و تعادل ذهن و روح استوار مي شد و هر چند که ديگر چندان از جنگها و درگيريها خبري نبود ولي از نظر انضباطي ، ايي آي دو کا بايد همواره در جريان تمرينات ، خود را در صحنه نبرد مي پنداشت و رعايت حالات و شرايط جنگي ، جزو واجبات اين هنر زيباي رزمي بود . بدين ترتيب مکتبي که در آغاز براي به دو نيم کردن انسانها و پيروزي در جنگها به وجود آمده بود به راهي براي تصميم گيري درست ، تجزيه و تحليل صحيح ، تقويت قدرت اراده و به عبارتي مکتبي انساني و متعالي تبديل شد و در سايه آن ، انسانهاي بسياري به چنان درجات عالي روحي دست يافتند که تصور آن براي انسانهاي عادي غير ممکن مي نمايد .
همانطور که پيشتر گفته شد ، مسابقات و تمرينات يا با شمشير واقعي ( كاتانا ) و يا با شمشير چوبي ( بوکوتو ) صورت مي گرفت ، اما از اواخر نيمه قرن هجدهم ميلادي ، تغييراتي در اين زمينه رخ داد و ابزار تمريني و دفاعي مخصوصي مانند شمشير خيزراني به وجود آمد که اين خود زمينه تحولات مهمي براي شمشير زني و شمشير زنان شد و بدين ترتيب مبارزه و جنگ بتدريج صورت ورزشي يافت و نام کن دو بر آن نهاده شد
اما در دوره « ميجی » حمل شمشير براي سامورائيها ممنوع و هنر اصيل سامورايي کم رنگ شد و در سراسر ژاپن به جز چند « دوجو » تقريبا همه مدارس تعطيل شدند . اين وضع مدتها به طول انجاميد تا اينکه در سال 1877 ميلادي استادان سامورايي با تلاش و ممارست نمايشي از اين هنر اصيل را دوباره به صحنه اجتماع و فرهنگ ژاپن آوردند و باعث توجه دوباره مردم به آداب و رسوم گذشته سامورائيها شدند . متعاقب آن در سال 1879 ميلادي پليس ژاپن در توکيو ، کلاسي براي آموزش کادر خود تاسيس کرد و در سال 1911 ميلادي کن دو در مدارس متوسطه اين کشور در رديف مهمترين دروس قرار گرفت . سرانجام پس از فراز و نشيب هاي گوناگون و در نهايت ، حذف موارد خشن از تمرينات آن صورتي مدرن يافت . در سال 1952 ميلادي تمامي محدوديتهايي که در گذشته بر آن اعمال مي شد ، از ميان رفت و فدراسيون يكپارچه كن دو ژاپن ( AJKF ALL JAPAN KENDO FEDERATION ) شكل گرفت . امروز تمرين کن دو به دليل آنکه براي تعالي فکر ، روح و جسم انسانها مفيد و مهم تشخيص داده شد ، به طور رسمي جزوء دروس اصلي مدارس ژاپن قرار دارد .

مفهوم كن دو

مفهوم كن دو ، انضباط انسان در راه بهره گيري از مباني كاتانا ( شمشير ) است

هدف از تمرين كن دو

هدف از تمرين كن دو عبارتست از :

  • هماهنگ كردن ذهن و بدن ،
  • بدست آوردن يك روح نيرومند و شاداب ، به وسيله تمرينات منظم و جدي،
  • تلاش براي پيشرفت در هنر كن دو،
  • ارج نهادن به شرف و احترام انساني ،
  • تلاش براي دستيابي به مدارج فرهيختگي.

و با اين روش انسان قادر است تا:

  • به كشور و جامعه اش عشق بورزد
  • در رشد و پيشرفت فرهنگ كشورش تاثير گذار باشد
  • و مروج صلح و سعادت در ميان مردم باشد.

در اين ورزش هنرجوها رو در روي يكديگر با پوشيدن زره هاي محافظ و با استفاده از شمشيرهاي خيزراني منعطف ( شيناي ) سعي در حمله به نقاط مشخصي از بدن حريفانشان مي كنند .
کن دو داراي مسابقه بوده و در يك مسابقه كن دو ( SHIAI ) دو كن دو كا در يك زمين مربع شكل با يكديگر مبارزه مي كنند . در حالي كه سه داور مبارزه را قضاوت مي كنند ضربات بايد به صورت صحيح و دقيق به نقاط مشخص بدن كه بوسيله زره محافظ مي شوند ، وارد شوند . اولين نفري كه

موفق به كسب 2 امتياز در طول مسابقه شود ( معمولاً 3 يا 5 دقيقه ) مبارزه را برده است.
مسابقات كن دو معمولاً تك حذفي است و فقط به رده هاي ، درجه و سن تقسيم مي شوند نه به وزن و قد يا جنسيت .
در حال حاضر محبوبيت کن دو در جهان در حال افزايش است و روز به روز بر خواهان آن افزوده مي شود. فدراسيون بين المللي کن دو در سال 1970 بنيان گذاري شد و اولين دوره مسابقات قهرماني جهان در همان سال در (نيپون بودوکان) توکيو ژاپن برگزار گرديد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:18  توسط محمد جواد سجادیان | 
زمانی‌که به تاریخچه کن دو نگاه می‌اندازیم نکات بسیار متفاوتی می‌باشد که نمی‌توان از آن گذشت.
اولین نکته پیدایش شمشیر ژاپن بود. شمشیر ژاپنی که در اواسط قرن یازدهم (اواسط عصر هیان) (۱۱۸۵ ـ ۷۹۴) یک تیغه کمانی تیز با لبه‌های برآمده بود (شینوگی نامیده شد). مدل اصلی به‌صورت پیش‌فرض توسط قبیله‌ای نگهداری می‌شد که به‌صورت تخصصی در نبردهای سواره‌نظام در جنوب ژاپن طی قرن نهم استفاده می‌شد. از آن به بعد این شمشیر توسط سامورائی و فن‌آوری پیشرفته به سرعت طی دوره اوایل دولت سامورائی گسترش یافت. (پایان عصر کاموکارا در قرن سیزدهم). در این گزافه‌گوئی نیست که بگوئیم که هر دو تکنیک‌های به‌کار برده شده مورد استفاده شینوگی Shinogi که اصطلاح شینوگی وو کزورو Shinogi - wo - kezuru را به وجود آورد، شامل رقابت زیاد شمشیر ژاپنی بود که تولیدات ژاپنی را به وجود آورد.
پس از نبرد اُنین onin که در اواخر عصر موروماچی (Muromachi (۱۵۷۳ - ۱۳۹۲ اتفاق افتاد ژاپن، آنارچی را برای صد سال تجربه کرد. در طی این زمان بسیاری از مدارس کن ‌جو تسو Kenjutsu تأسیس شد. در سال ۱۵۴۳ اسلحه گرم به تانی گایشی ما Tanegashima آورده شد (جزیره‌ای که در جنوب ژاپن قرار داشت). شمشیر ژاپنی برای استفاده در روش تاتارا فوکی Tatararuki و از آهن کیفیت بالا به‌دست آمده از کف رودخانه ساخته شده است. اگرچه قبل از آن از سلاح‌های گرم به شکل موفقیت‌آمیز استفاده شد. در نتیجه سبک نبرد مسلحانه سنگین که به شکل دراماتیک شایع بود، به نبرد تن به تن تغییر کرد.
تجارب نبرد واقعی نتیجه پیشرفت‌های زیاد و تخصصی شدن آهن‌کاری به همان خوبی تأسیس روش‌های ساخت شمشیر و مهارت‌هائی بود که به مدارس مختلف مانند شین کاگه ریو shrinkage - Ryu و ایتوریو Itto - Ryu یاد داده می‌شد.
ژاپن شروع به تجربه دوره صلح‌آمیزی از آغاز دوره ادو Edo بود (۱۸۶۷ ـ ۱۶۰۳). در طی این زمان روش‌های کن (شمشیر ژاپن) به تکنیک‌های کشتن مردم از طریق پیشرفت فرد در مفاهیمی چون کاتسونین ـ کن Katsunin - Ken شد نه‌تنها تئوری‌های قوی شمشیر به دستان را نداشت بلکه مفاهیم اصولی سبک زندگی سامورائی را نیز داشت. این نظرات در کتاب‌های توضیحی هنر جنگ‌افزار در اوایل دوره ادو آمده است. مثال‌هائی از این موارد شامل: فودوچی شین میوروکو Fudochi Shinmyoroku ذهن بدون قید) توسط راهب تاکوآن Takuan که تفسیر کتبی یاگویومونوروی ”کن توزن“ (شمشیرو زن) از او بود. نوشته‌ای برای توکوگاوا لمیتسو Tokugawa lemitsu شوگونت سوی برای دولت توکوگاوا بوده و گورین نو شو Gorin - no - sho (کتاب پنج حلقه) نویسنده آن میاموتو موساشی است، بسیاری دیگر از کتاب‌های تئوری شمشیربازی در طی اواسط و اواخر عصر ادو منتشر شد.
بسیاری دیگر از این نوشته‌ها به‌صورت کلاسیک بوده و تأثیر زیادی امروزه بر روی ورزشکاران کن دو داشته است.
آن‌چه که این انتشارات سعی داشتند مروری بر سامورائی بود که فراتر از مرگ است. سامورائی این کتاب‌ها را مطالعه می‌کرد و روزانه آموزشی می‌داد، یک زندگی ساده را داشت، ذهن خود را تزکیه می‌کردند و خودشان را فدای تهذیب بوجوتسو می‌کردند، آموختند تا تفاوت بین خوب و بد را تشخیص دهند و آموختند که در زمان‌های اضطراری آماده ایثار برای هان (طایفه) و فرمانروای فئودال‌ها بودند. روح بوشیدو در این زمان نمو کرد که در طی دوران صلح‌آمیز ۲۴۶ ساله دوره توکوگاوا بود. پس از شکست سیستم فئودال، این روح بوشیدو در ذهن مردم ژاپن وجود داشت.
به‌عبارت دیگر همان‌طور که دوران صلح‌آمیز ادامه داشت، کن جوتسو تکنیک‌های بسیاری را در کن از مهارت‌های واقعی نبرد خلق کرد، ناگانوما شیروزین ـ کانی ساتو Naganuma Shirozaemon - Kunisato در مدرسه جیکی ـ شین کاگه ـ ریو Jiki - shinkage - ryu یک اساس را در تکنیک‌های کن پایه نهاد. در طی عصر شوتوکو (۱۷۱۵ ـ ۱۷۱۱) ناگانوما در کن دو ـ گو (تجهیزات حفاظتی) توسعه یافت و روش آموزشی را با استفاده از شینای (شمشیر بامبو) پایه‌گذاری کرد. این اصول مستقیم زمان حال اصول کندو است. پس از آن در طی عصر هورکی (۱۷۶۴ ـ ۱۷۵۱)، ناکانیشی جوزو ـ کوتاکه Nakanishi Chuzo - kotake از ایتوریو شروع به آموزش روش جدید با استفاده از مردان آهنی (کلاه‌ خود آهنی) و کندو ـ گو Kendo - gu ساخته شده از بامبو بود که در بسیاری از مدارس در یک دوره کوتاه شایع شد. در عصر کانزی (۱۸۰۱ ـ ۱۷۸۹)، رقابت درون مدرسه‌ای شایع شد و سامورائی فراتر از شهر خود در جستجوی مبارزان قوی‌تر برای بالا بردن مهارت‌های خود سفر کرد.
در اواخر عصر ادو (شروع قرن نوزدهم) انواع تجهیزات تولید شده، مانند یوتسوواری شینای Yotsuwari Shinai (شمشیرهای بامبو که از بامبوی چهارتائی یک تکه تهیه می‌شد) این شینای جدید بیشتر ارتجاعی و قابل تحمل‌تر از فوکورو شینای (شمشیر بامبوی پوشش داده شده بود) جایگزین شده بود. هم‌چنین یک دو (زره بدن) که توسط چرم و لاک الکل پوشیده، تقویت شده بود. در این مدت سه دو جوس که بسیار معرف شده بود به شکل ”سه دو جوس بزرگ ادو“ معروف شد. گن بوکان ساخته شده توسط شینای شوساکو رن پیکان Shusaku Renpeikan، سایتو یاکورو Saito Yakuro، شیگا کان Shigakan و موموی شونزو Momoi Shunzo بودند.
شیبا سعی در سیستماتیک کردن وازا (تکنیک‌ها) آموزش شمشیر بامبو بود که با بنا نهادن شش ـ هشت تکنیک کن جوتسو بود که مطابق با نقاط تهاجمی طبقه‌بندی شد. تکنیک‌هائی چون اُیکومی من و سوریج من و دیگر تکنیک‌هائی که توسط شیبا نامیده شد، هنوز هم به‌کار می‌رود.
پس از استقرار میجی Meiji در سال ۱۸۶۸، کلاس سامورائی منحل و حمل شمشیر ممنوع شد. در نتیجه بسیاری از سامورائی‌ها شغل خود را از دست دادند و کن جوتسو به شکل دراماتیک کاهش یافت. پس از این درگیری سینان در دهمین سال عصر میجی (۱۸۷۷) به شکل یک حرکت مقاومت غیرموفق از سامورائی بر علیه دولت مرکزی روی داد. به‌نظر می‌رسید که پوشش کن جوتسو Kenjutsu به شکل اساسی در بین پلیس شهر توکیو شکل گرفت. در بیست و هشتمین سال عصر میجی (۱۸۲۹)، دان نیپون بوتوکو ـ کای Nippon Butoku - Kai - Dai بنیان نهاده شد که سازمان ملی برای پیشرفت بوجوتسو شامل کن جوتسو بود در سال ۱۸۹۹، بوشیدو به زبان انگلیسی چاپ شد که به‌عنوان گردآوری از افکار و فلسفه سامورائی بود. به شکل بین‌المللی تأثیرگذاری بود.
در اولین سال تایشو (Taisho ۱۹۱۲)، دای نیپون تای کوکای کندو کاتا Dai - Nippon Teiku Kendo Kata (بعدها به نیپون کندو کاتا تغییر نام داد) با استفاده از کمله کندو پایه‌گذاری شد. تأسیس کندو کاتا به اتحاد بسیاری از مدارس کمک کرد تا قادر شوند به نسل بعد تکنیک‌ها و روح شمشیر ژاپنی را آموزش دهند و استفاده ناصحیح از دستان را که به دلیل استفاده از شمشیر بامبوئی بود را آموزش دهد و ضربات نامناسب را تصحیح نماید و حمله از زاویه درست به دشمن یاد دهند. بر این عقیده هستند که شینای (شمشیر بامبوئی) به‌عنوان یک جایگزین برای شمشیر ژاپنی استفاده شود. و در سال هشتم تایشو (Taisho ۱۹۱۹)، نیشی کوبو هیرومیشی Nishikubo Hiromishi اهداف اصلی بو (یا به‌عبارت دیگر کلمات سامورائی) را تحت عناوین بودو و کندو از زمان تأثیر آنها یکی کرد.
پس از جنگ جهانی دوم کندو برای مدت‌ها معلق ماند و دلیل آن اشغال کشور توسط نیروهای متفقین بود. در سال ۱۹۵۲ فدراسیون کندو دولتی در ژاپن تأسیس شد، کندو مجدداً زنده شد. کندو در حال حاضر نقش مهمی را در آموزش مدرسه بازی می‌کند و هم‌چنین در بین پیر و جوان، مرد و زن یکسان است. چندین میلیون ورزشکار کندو در سنین مختلف از حرکات منظم کیکو لذت می‌برند. (آموزش کن دو). علاوه‌بر آن کن دو در حال به‌دست آوردن علاقمندان در تمام دنیا است و بیش از پیش ورزشکاران بین‌المللی در حال پیوستن به دنیای کندو هستند. فدراسیون بین‌المللی کندو (FIK) در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد و اولین مسابقات قهرمانی جهان کندو (WKC) در نیپون بودوکان Nipoon Budokan در همان سال برگزار شد. در جولای ۲۰۰۳، دوازدهمین دوره مسابقات در گلاسوکو اسکاتلند برگزار شد. ورزشکاران کندو از چهل و یک کشور مختلف و ملت‌های متفاوت شرکت می‌کنند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:16  توسط محمد جواد سجادیان | 

در استیل کنونی هنر رزمی کومدو از Jukdo یا چهار قطعه شمشیر از چوب بامبو و Hogoo یا محافظ سر و بدن استفاده می شود. در کومدو، اگر رزمی کاری، ضربه ای دریافت کند، مبارزه را واگذار کرده است.

در این وضعیت، دیدگاه و شرایط روحی فرد، اهمیت بسیاری دارد. شعار »هرگز دشمن خود را دست کم نگیرید« شاید در هیچ رشته رزمی دیگری مثل کومدو مهم نباشد. هنر استفاده از شمشیر در کشور کره به حدود سه هزار سال پیش برمی گردد که به عصر برنز معروف است.
در سال 1896، و در طول عمر مدرنیزاسیون، هنر استفاده از شمشیر به Ghihuck-Gum نیز معروف گشت و از این سبک رزمی در مدارس آموزش پلیس استفاده می شد. بعد از آن بود که کومدو به عنوان یک هنر رزمی پیشرفته استفاده از شمشیر و شیوه ای برای بهتر شدن گسترش یافت و از آنجا که حمایت فلسفه Taoist را به دنبال خود داشت جای خود را به سرعت در بین مردم باز کرد. در اوایل قرن بیستم میلادی، این هنر رزمی با سلاح های سبک همچون شمشیر بامبو و زره در کشور ژاپن نیز گسترش یافت.
هر چند امروزه متدهای پیشرفته تر و البته خطرناکتری در این رشته رزمی به کار می روند که می توان دلیل محبوبیت این سبک را در اوایل 1960، همین مسئله عنوان نمود.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:14  توسط محمد جواد سجادیان | 

بسیاری از روانشناسان معتقدند که بهترین روش رهایی از دست احساسات ناخوشایند و مشکلاتی که از این رهگذر به وجود می آید، «خانه تکانی ذهنی» است. مدیتیشن به معنای متمرکز کردن ذهن دربدن است که در آن شخص به آرامی توجه را به درون خود می برد تا به آرامش جسمی و ذهنی دست پیدا کند. این تمرکز می تواند بر روی یک صدا ، عبارت یا دعا ، شئ ، تصویر، آگاهی از خویشتن ، نحوه تنفس ، فرائض دینی و… صورت گیرد.هدف از این کار آگاهی از لحظه حال ، رسیدن به آرامش و کاهش استرس است. ماهیت هستی ریتم است . درحقیقت هر چیزی در حال حرکت به سوی ریتم اصلی الهی می باشد . از مدارهای گردشی الکترون و پروتون گرفته تا مدارهای عظیم سیارات . ستارگان و کهکشانها ، ریتم در موجودات زنده با وضوح بیشتری مشاهده می شود . از ضربان مداوم قلبی تا سیکلهای تنفسی . ما با انجام تکنیک صحیح مدیتیشین قادر خواهیم بود که به ریتم اصلی سیستم الهی برسیم و پیوند بخوریم وآنها را دریابیم و در زندگی و رشد آگاهی خود بکار بریم. محققان به این نتیجه رسیده اند که مدیتیشن سطح هورمون استرس را پایین می آورد و در نتیجه به سلامت سیستم ایمنی بدن کمک نیز می کند. در حقیقت نشان داده شده که مدیتیشن با کاهش سطح هورمونهایی مانند “epinephrine” مقدار کلسترول را در خون کاهش می دهد و به بازماندن شریانها کمک مینماید. مطالعه ای که درسال ۱۹۸۸ درمجله علمی طب روان تنی “Psychosomatic Medicine ” منتشر شد، نشان داد افرادی که مدیتیشین یا همان (TM) می کنند سطح lipid peroxide کمتری نسبت به افراد دیگر دارند. Lipid peroxide می تواند منجر به تصلب شرایین و بیماریهای مزمن دیگری که با افزایش سن مرتبط مطالعه ای که در سال ۱۹۹۹ در همان مجله منتشر شد ، نشان داد افرادی که TM می کنند، بلافاصله بعداز مدیتیشن فشارخون آنها پایین میآید.مطالعه ای درسال ۱۹۹۸ درزمینه درمانهای جایگزین(Alternative Therapies) نشان داد که مدیتیشن تمرکزی بخشی از برنامه کمک به کاهش نشانه هایی مانند درد و بیخوابی در بیماران مبتلا به fibromyalgia (بیماری که همراه با دردهای عضلانی، فرسودگی و افسردگی خفیف تا متوسط است), بوده. در مطالعه سال ۱۹۹۸ در بخش پزشکی دانشگاه ماساچوست، بیماران مبتلا به بیماری پوستی پسوریازیس(psoriasis)که در طول درمان با اشعه ماورای بنفش به نوارهای مدیتیشن تمرکزی گوش کردند زودتر از کسانی که تنها تحت درمان با اشعه قرار گرفته بودند، درمان شدند.

تاریخچه مدیتیشن

مدیتیشن سالهای سال است که انجام می شود. مذاهب مختلف در سر تا سر جهان روشهای متنوعی از تمرینات مدیتیشن را ارائه داده اند.تاریخچه مدیتیشن به هندوئیزم برمی‌گردد ولی محبوبیتش را در ده‌های ۶۰ و ۷۰ در جوامع غربی پیدا کرده است. بیشتر در بین هیپی‌ها استقبال شد و آن‌ها با یوگا و هیپنوتیزم از مدیتیشن خیلی استفاده کردند. در واقع از مدیتیشن به عنوان عاملی برای آرامش درون استفاده می‌کردند و می‌خواستند که در این دنیای پر از استرس با مدیتیشن به آرامش برسند.

انواع مدیتیشین

به طور کلی دو نوع مدیتیشن وجود دارد.

  1. مدیتیشن از طریق تمرکز
  2. مدیتیشن از طریق تفکر

در مدیتیشن از طریق تمرکز فرد توجه خود را بر روی تنفس، تصویر واقعی یا خیالی، یک صدا، کلمه یا عبارتی که به آرامی یا با صدای بلند تکرار می شود (مانترا)، و یا بر حرکات مشخص مانند حرکات تای چی، یوگا ، چی کونگ متمرکز می کند. به دنبال تمرکز، نگرانی و اضطراب محو شده احساس آرامش جای آن را می گیرد. این آرامش اثرات فیزیولوژیک مفیدی بر بدن دارد.
درمدیتیشن از طریق تفکر، فرد از تمامی توجه خود برای آگاهی استفاده می کند. تفکر درحالت آرامش و به منظور شناخت خویشتن صورت می گیرد و آگاهی از افکار ، احساسات طبیعی، قوه ادراک و احساس به دست می آید. از این طریق سکون و آرامش ذهن ، تسلط بر خویشتن و خونسردی حاصل می شود.
روشهای مختلف مدیتیشن آمیزه ای از فرهنگها و مذاهب هستند ولی اساس همه آنها را این دو روش تشکیل می دهد. برای مثال می توانید ازیکی از روشهای ساده مدیتیشن پنج دقیقه ای روزانه نوشته سلن ییگر selen yeager استفاده نمائید. در این روش ساده، فقط کافیست شما مکانی آرام وبدون مزاحمت پیدا کنید وبنشینید فراموش نکنید که پشت شما باید مستقیم وبدون خمیدگی(قوز)باشد دستان خود را به حالتی کاملا آرام و راحت در کنار خود قرار دهید، اجازه دهید تا چشمان شما به طرف پایین نگاه کند البته از خیره شدن به زمین خودداری نمایید وبسیار آرام وعمیق ومنظم نفس بکشید، با تمرکزو احساس سرشاراز شکر گزاری ازآفریدگار یا قدرت بی انتها ادامه دهید.
اگر کمی افکارشما شناور است اشکالی ندارد، اگر احساس سنگینی چشم داشتید چشمان خود را ببندید، بسیار آرام باشید واین تمرین را هر روز ادامه دهید اگر دو بار در روز این تمرین را انجام دهید و زمان آنرا به بیست دقیقه برسانید بسیار موثرتر خواهد بود. نگران نباشید به راحتی آنرا انجام خواهید داد و تاثیر شگفت انگیز آنرا خواهید دید.

  1. درمدیتیشن(TM) شما یک کلمه یا صوت ساده (که مانترا نامیده می شود ) و یا دیدن یک گل زرد یا هرچیز دیگری که بتواند تمرکزی در شما بوجود آورد را در طول زمان مدیتیشن با خود تکرار می کنید تا افکار خود را متمرکز کنید و به حالت آرامش برسید.
  2. مدیتیشن تنفسی, تمرکز بر فرایند دم و بازدم، برای کمک به روشن شدن ذهن می باشد.
  3. مدیتیشن تمرکزی (mindfulness), تمرکز روی زمان حال، قدردانی از افکاری که به سطح می آیند و مشاهده آنها بدون قضاوت است.(مراقبه سرشار ازسکوت اتصال با طبیعت وعدم پیش داوری است)

فوایدمدیتیشین

ذهن، بسیار مرتد و نافرمان است و به سرعت باد حرکت می‌کند. بنابراین قدم اول برای مهار کردن آن، مدیتیشن می‌باشد. بر اساس یافته های بالینی مدیتیشن منظم می تواند در درمان حمله اضطراب ، اختلال اضطرابی فراگیر ، زخمهای گوارشی ، التهاب روده بزرگ ، پسوریازیس ، وبرخی اختلالات افسردگی مانند دیس تایمی موثر باشد. می تواند به عنوان مکمل درمان در فشار خون بالا ، پیشگیری از سکته قلبی ،سخت شدن دیواره عروق ، التهاب مفاصل ، دردهای عضلانی ، سرطان ، بی خوابی ، میگرن ، و سکته مغزی به کار رود.همچنین می تواند درمان مکملی برای آلرژی های خفیف تا متوسط وآسم باشد ، زیرا کاهش استرس در این بیماریها نقش پیشگیری کننده دارد. موجب کاهش علائم و بهبود عملکرد در بیماریهای عصبی مانند پارکینسون ، ام اس MS ، و صرع می شود. مدیتیشن را می توان به عنوان یکى از درمانهاى پیشرفته امروزى بشمار آورد لذا همانطور که می دانید بطور وسیعى تحت عنوان “درمان و یا طب فکرى بدنی” نام گذاری می گردد. مطالعات علمی که از سال ۱۹۶۰ تا به حال صورت گرفته اند، نشان می دهند که مدیتیشن متابولیسم و سوخت و ساز بدن، سیستم غدد درون ریز، سیستم عصبی مرکزی، و سیستم اعصاب خودکار را تحت تاثیر قرار می دهد. تعداد تنفس، ضربان قلب و فشار خون کاهش یافته و امواج مغزی آلفا افزایش می یابد. اینها موجب کاهش اضطراب و درد می شوند. نیاز به مصرف مسکن ها نیز کم می شود. به علاوه اینکه مدیتیشن موجب ارتقای شخصیت و رشد روحانی و معنوی می شود.
بسیارى از پزشکان ، مدیتیشن را به عنوان یک روش مفید درمانى به منظور آرامش بیشتر در استرس و اضطراب هاى روزانه ، پایین آورندن فشار خون و تنفس بهتر مبتلایان به آسم و … توصیه مى کنند . در بعضى موارد مدیتیشن به منظور یک روش درمانى مکمل در کنار بسیاری از درمانها به بیمار توصیه مى گردد. بهر بردن از مدیتیشن براى درمان چیز جدیدى نیست. بهبودى بوسیله این روش از دیر باز در سراسر جهان و در فرهنگهاى قدیم وجود داشته و در ادیان مختلف به آن اشاره شده است. در حقیقت بطور عملى بسیارى از گروههاى مذهبى مدیتیشن را در صورتهاى مختلفى به اجرا در مى آورند و ارزش آن در تمرکز ، آرامش و همچنین کاهش درد و افزایش بهبودى سلامت انسان از سالیان گذشته امرى کاملاً اثبات شده است. انجام تمرینات مدیتیشن برای بیشتر افراد بی خطر است.
ضمیر ناخودآگاه همه ما پر از خاطرات تلخ و شیرین گذشته است. ذهن ما همانند اتاقی خالی است که افکار و اندیشه ها در آن رفت و آمد می کنند، گاهی در آن می مانند و گاه آن را ترک می کنند.کسانی که وابسته به خاطرات گذشته هستند، افکار و اندیشه هایشان این خاطرات را مرور می کندوسپس آنها را ارزیابی کرده و آنچه را که دلبستگی بیشتری به آن دارد، نگاه می دارد و هر از گاهی به آنها فکر می کند.کم کم به آنها خو می گیرد و آنها را ملاک و معیار انتخاب رفتار خویش قرار دهد و اینها در قالب احساسات و اندیشه های آنها، خود را نشان می دهد. مهرورزی، محبت، ستایش، خوبی ها، امید، بخشیدن خود و دیگران، نشانه های سلامت روان و برخورد منطقی و زندگی در اینجا و اکنون است. اما نا امیدی، کینه و نفرت، بدبینی و… که ویروس های روان هستند و از قدرت تخریب بالایی برخوردارند، نشانه ذهن ملامت گر و بدبین است. راستی، در خانه ذهن شما چه می گذرد. مدیتیشن راهی برای بی ذهنی است، حالتی است از آگاهی بی اندازه خالص، در حالت عادی آگاهی مملو از زباله, درست مانند آینه ای که با غبار پوشیده شده باشد. ذهن همواره پر است از هیاهوی افکار در حال گذر, آرزوها, خاطره ها, هیجان ها همگی در حال عبور هستند,واقعاً که یک هیاهوی دائمی در ذهن وجود دارد. حتی در زمانی که شما در خواب هستید مغز در حال فعالیت است,به همین دلیل است که شما خواب می بینید. ذهن هنوز در حال فکر کردن است، هنوز اسیر نگرانی ها و دل مشغولی هاست، در حال آماده شدن برای فرداست. یک آمادگی پنهانی و مخفیانه برای فردا در حال رخ دادن است. ما مدیتیشن می کنیم تا بخشی از وجودمان را که بطور محو و ناشناخته و نادانسته از دست داده ایم بازیابیم می توانیم آنرا راهی برای دست یافتن به استعدادهای بیشتر نزدیکتر شدن به خود و واقعیت یافتن ظرفیت بیشتری برای دوست داشتن ذوق و احساس رسیدن به این شناخت که ما نیز جزیی از تمامیت هستی بوده و هرگز جدا و بیگانه با آن نیستیم بدانیم مدیتیشن به ما کمک می کند که با استفاده از این تکنیک ها چگونه زباله های ذهن را خارج و به دور بریزم و علاوه بر اینها ما را قادر می سازد تا :

  1. توجه و تمرکز را افزایش داده و قدرت تفکر را بهبود می بخشد .
  2. قدرت انسان در کنترل پردازش افکار را افزایش مى دهد .
  3. توانایى کنترل هیجانات افزایش مى یابد .
  4. به تنش زدایى بدن کمک مى کند .

بر اساس تحقیقات، دانشمندان توانسته اند با استفاده از دستگاه الکتروآنسفالوگراف بر روی افرادی که در حالت مدیتیشین قرار می گیرند و این تکنیک را هر روز تمرین و تکرار می کنند، به این نکته رسیده اند که با استفاده از این اندازه گیری های دقیق دستگاه الکتروآنسفالوگراف که فعالیت الکتریکی مغز را نشان میدهد.آزمایشگاههای متعددی درسراسرجهان با این وسیله مطالعات وتجربیات زیادی برای درک بهتر ۴ الگوی اصلی امواج مغزی ( بتا ، آلفا ، تنا ، دلتا ) انجام داده اند.هر فرکانس دارای ویژگی مشخصی میباشد و حالت مشخصی از آگاهی را ایجاد میکند. امواج بتا ( ۱۴ سیکل در ثانیه و بالاتر) نشان دهنده وضعیت بیماری عادی و هنگامی که توجه فرد جهان خارج میباشد امواج آلفا( ۱۳-۸ سیکل در ثانیه)در زمان خیال پردازی مدیتیشن سبک هنگامی که چشمها بسته هستند . امواج تنا( ۷-۴ سیکل در ثانیه ) در هنگام خواب و مدیتیشن عمیق و امواج دلتا ( ۳- ۵ /. سیکل در ثانیه ) در هنگام خواب عمیق و مدیتیشن های بسیارعمیق رخ میدهد. مطالعات انجام شده نشان دهنده آن است که ارتشاعات ناشی از اصوات ریتمبک تاثیر عمیقی روی فعالیت مغزی دارند . شمنها از اصوات ریتمک متناوب تولید شده توسط طبل برای انتقال آگاهی و سفرهای خارج از کالبد به جهان های درون استفاده می کنند. راهبان تبتی با استفاده از مانترهای ریتمبک و یکنواخت برای ورود به وضعیتهای مدیتیشن عمیق استفاده اثرات مشابهی در شنوندگان این مانترها نیز مشاهده شده است . ریتم های ملایم و ضربان دار نیز به طریق متشابهی عمل میکنند . با تکنو لوژی اصوات همانگ کننده ی مغزی میتوانیم آگاهی خود را روی دامنه ی وسیعتری از وضعیت های مغزی تنظیم کنیم : هوشیاری، تمرکز، توجه، ریلکسیشن ، تجسم ، خلاقیت، الهام ، حافظه ، مدیتیشن خواب عمیق ، و جدایی آگاهی . مانند امواج صوتی ، مغز و ارتشاعات مخصوص به خود را داشته و از آنها جهت ارتباط با قسمتهای دیگر بافت عصبی و بخش های مختلف بدن استفاده می کند. همانطور که ذکر شد امواج بتا در حد فاصل(۴۰-۱۳)قرار داشته و با تمرکز بالا و هوشیاری توسعه یافته مرتبط میباشد. برخی از دانشمندان عقیده دارند که فرکانس بتای ۴۰ هرتمز کلید ادارک میباشد .امواج الفا در حدود (۱۲-۷ ) قرار گرفته ریلکسیشن عمیق مرتبط می باشد ولی نه یک مدیتیشن کامل ، در الفا ما شروع به دستیابی به ثروت عظیم خلاقیت می کنیم که درست در زیر سطح هوشیاری آگاه ما قرار گرفته است الفا در حقیقت دروازه ورود وضعیت های عمیق تر آگاهی میباشد. همچنین آلفا محل فرکانسی است که به عنوان فرکانس روز نانس میدان الکترو مغناطیسی زمین شناخته میشود.
تتا در حد فاصل (۴ -۷ ) هرتز قرار داشته و ناحیه ی شگفت آوری که میتوانیم آن را مورد مکاشفه قرار دهیم تتا به عنوان وضعیت سایه ی روشن آگاهی نیز شناخته میشود به طور معمول ما به صورت خیلی گذرا در هنگام بر خواستن از خواب ( دلتای عمیق ) و یا هنگام فرورفتن در آن را تجربه می کنیم . در رویاهای ، تصویر زنده، لحظه ای در مقابل چشم ذهنی در وضعیت تتا رخ میدهند و در این حالت ما مستعد دیافت اطلاعاتی ماورای وضعیت عادی آگاهیمان هستیم . همچنین تتا دروازهای برای یادگیری و حافظه شناخته شده است . مدیتیشن تتا باعث افزایش خلاقیت ، تقویت قدرت یادگیری ، کاهش استرس و بیدار شدن قدرت اشراق و توانائیهای دیگری در زمینه ادراک فراحسی می شود .امواج دلتا در حدود (۴-۰ ) هرتز قرار می گیرند . دلتا با خواب عمیق مرتبط می باشد . علاوه بر این فرکانسهای خاصی در محدوده دلتا باعث ترشح هرمون رشد که در بهبود بیماریها و ترمیم بافتها موثر است می شوند. این امر توضیح دهنده ضرورت یک خواب آسوده و عمیق در فرایند بهبود امراض می باشد .

چرا مدیتیشن می کنیم ؟

ابتدا بهتر است که بدانید برای مدیتیشن محدودیت سنی وجود ندارد و انجام هر شکل از این برنامه ها تنها در صورتی مفید اند که متناسب با شرایط روحی و جسمی شخص باشند . هدف اولیه مدتیشن هماهنگی و تعلیم ذهن است این عمل باعث افزایش کارایی فرد در امور روزمره او می شود. همچنین می توان مدیتیشن ها را به دو دسته کلی اصولی و غیر اصولی تقسیم کرد. مدیتیشن اصولی دارای دستورات دقیق و ظریفی است که چگونگی فعالیت درونی فرد را بطور منظم تعیین می کند . هدف از مدیتیشن غیر اصولی رهایی و آزاد سازی ساختمان شخصیتی فرد بخصوص در زمینه های شایستگی آگاهی و پذیرش توانایی مهرورزی در خود می باشد . مدتیشن های اصولی را به سه دسته بیرونی میانی درونی تقسیم می کنیم.اگر روی هر سه روش بطور مداوم پی گیری شود به یک نتیجه منجر می شود اما هرکدام تاثیر بخصوصی در طول مسیر در شخصیت شما بجای می گذارند.

روش بیرونی

باعث تقویت حس شایستگی توانایی سازش با جهان اعتماد به نفس توانایی سریع و دقیق می شود.

روش میانی

توانایی آرام ماندن را در فرد افزایش داده و او را در برابر حوادث خارجی ضربه ناپذیر می سازد در ضمن ادعاهای فرد را درباره اینکه مسایل چگونه باید باشند کاهش می دهد و واکنش وی را در برابر مسایل مختلف تعدیل می کند.

روش درونی

آگاهی از زندگی احساسی و پذیرش آنرا افزایش داده و بیان احساسات را آسانتر می سازد بنابراین اگر در مرحله ای از رشد دچار چنین مشکلاتی باشید بهتر است در برنامه خود از مدیتیشن های درونی هم استفاده کنید.
تا مدتها نباید انتظار داشت مدیتیشن را به خوبی و با تمرکز کامل انجام دهید.آنچه بیشتر اهمیت دارد تمرینات مداوم است نه بخوبی انجام دادن تمرینات. تمرینات بلندمدت شما را به اهدافی همچون ثبات شخصیت افزایش توانایی پذیرش و بیان احساسات می رساند. هر بار ده دقیقه تمرین کنید یا حداقل ، هفته ای پنج بار پس از دو یا سه هفته مدت تمرین را به پانزده دقیقه و پس از یک ماه به بیست دقیقه افزایش دهیدپس از آن در صورت تمایل آنرا به مدت نیم ساعت انجام دهید یا بطور کلی از برنامه تان حذف کنید.

مراحل مدیتیشن

  1. آسودگی از شکایت‌های روان‌تنی

  2. در مرحله نخست، نوآموز می‌بایست کاملاً اعتقاد داشته باشید که هدف او از این تمرینات چیست ؟ زیرا تا زمانی که به این تکنیک ها اعتقاد پیدا نکرده است نتیجه خوبی نمی گیرد. سپس دقت کنید که محیطی مناسب از نظر جا و مکان را برای این تمرینات انتخاب کنید .بهتر است محلی را که انتحاب می کنید نسبتاً نه زیاد نرم باشد و نه زیاد سخت و ناهموار. سعی کنید که خود را در کانون انرژی‌های مثبت که همان (رو به کعبه) «رو به قبله» است قراردهید. می توانید نا اندیشه ای درست آن فضا را فضایی ،کاملاً روحانی و معنوی بسازید. اگر احیاناً قرار ملاقاتی دارید و یا زنگ تلفن یا زنگ ساعت مزاحمتی برای شما فراهم می‌آورد آن‌ها را از محل انجام تمرینات خود دور کنید. مهم ترین مرحله برای شروع کار این است که نوآموز زمان خاصی را برای انجام مدیتیشن قبل از شروع تمرین در ذهن خود تعیین کند. می توانید در ابتدا تمرین زمان ۱۵ دقیقه تا ۳۰ دقیقه را انتخاب و در ذهن خود آنرا چند بار تکرار کند. البته اگر نو آموز علاقه داشت می تواند در مراحل بعدی این زمان را طولانی‌تر کند. مثلاً زمان آنرا تا یک ساعت نیزافزایش دهد. بایست دقت داشته باشید که با انجام این امور می خواهید فکر و روح خود را تصفیه کنید نه اینکه برای خود تصاویر تخیلی و خرافی بسازد . زیرا نباید این گونه تمرینات، ما را به خرافه بکشاند.گوهر آدمی خداگونه است، بنابراین می‌باید قدم به قدم بر شادی‌ها و اندوه‌های گذرا وتعلقات پوچ غلبه کرد.
  3. مدیتیشن شمارش نفس ها

  4. در مراحل مدیتیشین هدف اصلی ما انجام کاری در زمانی، مشخص است . در این مرحله شمارش دم و بازدم خود را بایست به صورت ریتم خاص در آورده، یعنی تنها کاری که در آن زمان بایست به آن توجه کرد و انجام داد، شمارش تعداد بازدم هاست. در این تمرین تلاش این است حتی الامکان و بطور کامل فقط به تنفس خود توجه داشته باشید و در صورت پراکنده شدن افکارتان به آرامی باز به این فعالیت بازگردید. تا وقتی افکار و ادراک شما آگاهانه باشد به این معنی است که از دستورات اصلی این تمرین منحرف شده اید از اینرو بهتر است شمارش را تا عدد چهار ادامه داده سپس از یک شروع کنید وقتی احساس می کنید به شمارش یا هر چیز دیگر می اندیشید از مسیر اصلی منحرف شده اید سعی کنید به آرامی به شمارش بازگردید اگر احساس کردید که تنفستان تغییر کرده این هم میتواند یک فرار ذهنی باشد .تصور کنید بسیار آرام و راحت د رکف دریاچه ای با آبی زلال نشسته اید می دانید که حبابهای بزرگ چقدر آرام تاسطح آب بالا می آیند اندیشه احساس و درک خود را چون حبابی در فضای دریا تصور کنید که از این فضا عبور کرده و از آن خارج می شود برای کامل کردن این مرحله از پنج تا هفت یا هشت ثانیه وقت لازم است وقتی فکر یا احساسی در شما پدید می آید در همین مدت بسادگی آنرا می بینید تا وقتی از آب گذشته و از فضای دید شما خارج شود سپس تصور حباب دوم را شروع کنید تا الی آخر.
  5. راحتی خیال

  6. اساس این روش تعمق و تامل بر حرکات موزونی است که خود به خود در جسم ایجاد می شوند مکان یا وضعیتی راحت را یافته دستهای خود را روی سینه یا شکم قرار دهید بسیاری از افراد ترجیح می دهند این تمرین را به حال نشسته روی زمین انجام دهند اما نشستن روی یک صندلی راحت نیز مطلوب است انگشتان خود را کاملا باز کنید بطوری که یکدیگر را لمس نکنند دستهای خود را هم باز کنید حرکات سینه و شکم را که زیر انگشتان اتفاق می افتد باید کاملا حس کنید فعالانه مشاهده و با قدرت بررسی کنید هرگاه حس کردید در حال تفسیر ادراک خود با استفاده از کلمات هستید. متوجه باشید از اصول مدیتیشن منحرف شده و باید به آرامی دوباره خود را به جای اصلی بازگردانید همچنین اگر تغییری در حرکات تنفسی خود احساس کردید یا اندیشه شما به اتفاقاتی که در درونتان می گذرد کاملا متمرکز شد فوراً به جای اولیه برگردید اصولا تمام موارد شبیه به مدتیتشن های قبل است با این تفاوت که به جای چشم از انگشتان و بجای شی طبیعی از حرکات منظم جسم خود استفاده می کنید.دو هفته اول را با پانزده دقیقه در هر جلسه آغاز کنید پس از پایان این مدت در صورتی که حس کردید برایتان مناسب نیست آنرا بکلی قطع کرده و در غیر این صورت زمان آن را برای هفته سوم و چهارم به بیست و پنج دقیقه افزایش دهید پس از یک ماه می توانید تصمیم گرفته و در صورت مفید بودن این روش آنرا در برنامه مدیتیشن خود مورد استفاده قرار دهید.
  7. مدتیشن مانترا ( یا ذکر گفتن )

  8. این مدتیشن بیشتر از انواع دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش کلمه عبارت یا جمله ای که مانترا نامیم بصورت ذکر بارها خوانده می شود. مثل مانترای شرقی « اوم » ویا « خدایا کمکم کن » و یا « یا هو » باید توجه داشته باشید در این مرحله نوآموزحتماً باید زیر نظر استاد اینگونه تمرینات را انجام دهد.درغیر این صورت مشکلات فراوانی برای او بوجود خواهد آمد.

هشدارها

در تمرینات مدیتیشن برخی از افراد ممکن است نتوانند به آن آرامشی که مورد نظرشان بوده ویاانتظارش را داشتن برسند و کوشش ناموفق، آنها ممکن است باعث اضطراب و استرس بیشتر آنان شود.باید بدانید که درتمرینات مدیتیشین صبر و حوصله و پشتکار سه عمل اصلی موفقیت بشمار می رود واگر نوآموز شتابی براین اعمال داشته باشد نتیجه خوبی از این تمرینات نمی گیرد. اگر نشانه هایی مانند سردرد، نفس نفس زدن، خستگی یا دردهای مزمن باعث نگرانی بیشتر شما شد, بدون نگرانی ادامه تمرینات مدیتیشن را قطع کنید و به پزشک و یا مشاور خود مراجعه کنید. در مواردی نیز وقتی نوآموز به حالت عمیق مدیتیشن می رود ، در آن حالت برخی افراد از خاطرات فراموش شده گذشته خود مثل، آزار و اذیت های دوران کودکی خود آگاه می شوند و پذیرش این خاطرات برایشان بسیار سخت است و از یاد آوری آنها رنج می برند. باید عرض کنم که این مورد اصلاً مهم نیست و شما نباید از این گونه خاطرات فرار کنید چرا که شما هرگزنباید بگزاریدافکار منفی را که در مدت انجام مدیتیشین به ذهن شما می آید را از خود دور کنید، چرا که ما اساساً مدیتیشین می کنیم تا این افکار زائد که سالیان سال در ذهن ما انباشته و پوسیده شده است را خالی کنیم. و وقتی شما از بالا آمدن آنها از لایه های زیرین مغز خود جلو گیری می کنید دیگر نمی گزارید هدف اصلی مدیتیشین شکل پذیرد. ومطلب دیگر اینکه دیده شده است که در برخی ازموارد نیز عمل کرد اشتباه بعضی از نوآموزان به خاطر نداشتن آگاهی صحیح ازنحوه اجراء و انجام درست تمرینات مدیتیشن، باعث شده است که افراد متاسفانه مبتلا به افسردگی حاد و همچنین در مواردی باعث دوره های عزلت نشینی طولانی آنها ، ودر برخی دیگر تعدادی از افراد نیز مبتلا به اختلالات شدید روانی،اختلال افسردگی اساسی،واختلالات شدید شخصیتی، نامناسب شده اند. برخی تحقیقات بیان می کنند که حالت آرامش و مدیتیشن بسیار شبیه به هیپنوتیزم و ماینتیزم است.نوآموزان بهتراست بدانند که اگر این افکار باعث ناراحتی آنها شد بایست حتماً به پزشکان مجرب و متخصصین این امور و یا، به یک درمانگر سلامت ذهن نظیر روانشناس مراجعه کنید.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:11  توسط محمد جواد سجادیان | 
تاریخچه موی تای بوکس تایلندی مجموعه ای از همه رشته هاست یعنی در عین اینکه یک ورزش است نوعی مهارت رزمی سرآمد علوم و به طور غیر قابل انکاری یک نوع هنر است به مدت بیش از دو هزار سال از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است حتی ریشه های آن به فرهنگ چین قدیم رسوخ کرده و با آن در آمیخته است نوعی علم است که می تواند توسط افراد عادی مورد استفاده قرار گیرد و می تواند آنها را به دنیای شجاعت و نبرد معرفی کند ورزش موی تای در طول زمان پستی و بلندی های زیادی را به خود دیده است گاهی اوقات به عنوان یک میراث فرهنگی با ارزش تلقی شده و گاهی هم رو به زوال رفته است البته با توجه به حمایت از قوانین رزمی در دوران به خصوص در زمان های گذشته بوکسورها و یا کسانی که در این رشته مهارت داشته اند ممکن بود نائل به افتخار نجیب زادگی شوند آنها شامل قانون تایلیک می شدند و مستقیماً باید در وزارت دفاع مشغول به کار می شدند آنها به عنوان محافظان پادشاه خدمت می کردند موی تای میراث فرهنگی با ارزش تایلندی ها تا دور دستها نیز گسترش یافته است در طول زمان تغییراتی یافته و منبع الهام هنرهای رزمی بیشماری گشته است. موی تای هنر مبارزه بدون سلاح است در زمانهای گذشته حتی علاوه بر استفاده از دستها، پاها، زانوها و آرنج ها استفاده از سر نیز مرسوم بوده است بوکس تایلندی در زمان حکومت شاه رامای پنجم به طور جدی به عنوان یک رقابت ورزشی مورد توجه قرار گرفت پادشاه(پرایا ننتیسن سارنتارا پاکدی فرمانده گروه پیشاهنگ تقاضا کرد که ورزشگاهی در دانشکده سوان کولاب بسازد تا بتوان هر شنبه مسابقه موی تای باستانی را در آن برگزار کرد. بوکسورها با دستانی که به دور آنها نوارهایی بسته بودند می جنگیدند هزینه ورودی مسابقات از 50 ساتانکس تا یک بات متغیر بود (در آن زمان با 25 ساتانکس می شد 8 بشقاب برنج و یک دسر خرید)مبارزه با مشتهایی که به دور آن نوار پیچیده شده بود در 11 راند سه دقیقه ای برگزار می شد فقط یک داور وجود داشت و هیچ هیأت ثبت امتیازی نبود وقتـی داور می خواست 2 بوکسور را از هم جدا کند بسیار بلند در سوت خود می دمید فقط اولین مسابقه در زمین چمن دانشکده سوان کولاب برگزار شد بعد از آن رینگ مناسبی که از چوب ساخته شده بود مورد استفاده قرار گرفت بعدها از بوکسورها خواسته شد تا بر حسب مسابقات بین المللی از دستکش استفاده کنند رینگ بوکس نیز مطابق با استاندار بین المللی شد قوانین برای کنترل مبارزه به کار گرفته شدند آنها روحیه ورزشکاری را جایگزین خلق و خوی رزمی کردند. بوکسورهای تایلندی در گذشته در بوکس تایلندی ماهر بودند چون هنری بود که هر مردی که سرش به تنش می ارزید می بایست آنرا یاد می گرفت همه از اینکه از حریف امتیاز بگیرند به خود افتخار می کردند آنها مبارزه می کردند چون پای آبرویشان در میان بود آنها برای یک فتح و برد کامل که در آن هیچ شکی نباشد مبارزه می کردند آموزش حرکات اصلی و ترفندهای اصلی موی تای از گروهی به گروه دیگر و از استادی به استاد دیگر متفاوت بود با بررسی وای کرو هر کسی می توانست مبدا مکانی سبک بوکسور بازی کننده را تشخیص دهد. محبوبیت موی تای به هند نیز رسیـده است هر کسـی که می خواست پادشـاه شود می بایست چهار رشته بوکس از هجده رشته صلی را یاد می گرفت این چهار رشته متشکل از کانیکا = هنر حرکات بدن ، آتیهاسا تاریخچه شکل ابتدایی حرکات حماسی،(موی) هنر رشته بوکس و مونتا کلمات جادویی پادشاه آینده می بایست همه این چهار رشته را با موفقیت پشت سر می گذارند تا می توانست بر تخت سلطنت بنشیند. از زمان مای سیسوک در زمان باستان تا سوخوتای ،هنر بوکس تایلندی به شکل امروزی درآمد(مبارزه چند وجهی) یعنی در زمان سلطنت رفتاناکوزین و آیودها اول در زمان سلطنت راتاناکوزین دوم به شکل موی لای درآمد و نامش هم زمانی به صورت موی تای شد که اسم کشور سیام به تایلند امروزی تغییر کرد اما متأسفانه با کم توجهی دولت تایلند در محافظت از ورزش موی تای کار به جایی رسید که فوت و فن اصلی سری و شگردهـای این ورزش با مـرگ استادانی که این رموز را می دانستنـد کم کم از صفحه روزگار محو شـد . موی تای یا همان تای بوکسینگ چیست؟ تعریف بوکس در واقع مبادله ضربات است. نوعی نبرد که در همه جای دنیا توسط کودکان و بزرگسالان تمرین می شود. یک سری حرکات کششی که با استفاده از قسمتهای مختلف بدن به عنوان اسلحه استفاده می شود. مبارزان ممکن است لگد بزنند، با سر ضربه بزنند، محکم یکدیگر را بچسبند، مشت بزنند، چنگ بزنند، همه اینها بخشی از موی تای (تای بوکسینگ) هستند. در واقع مبارزه ای است با کمک تمام سلاحهایی که انسان ذاتاً از آن برخوردار است موی تای از زمان باستان نوعی ورزش ملی بوده است و بخش مهمی از فرهنگ مردم تایلند محسـوب می شـده است زمانی که موضـوع موی تای به میـان می آمد نیاکان و اجداد مردم تایلند (درست به خوبی ما که امروزه می دانیم معنی آن چیست) می دانستند که مفهوم آن چیست، پایه آن چیست و فنونش چه می باشد. بوکس تایلندی یک هنر رزمی و روش دفاع از خود می باشد که قوانینش با آن بوکسی که در جوامع بین المللی انجام می گیرد، متفاوت است. در بوکس تایلندی، هیچ یک از قسمتهای بدن بیکار نمی ماند. حرکات بدن درست همانند حرکات ذهنی و فکری از نیازمندیهای هر بوکسور است. آن را موی تای یا بوکس تایلندی نامیدند . موی تای نوعی هنر است که همیشه در دسترس می باشد و سر آمد همه سلاحها می باشد ، کسی که بلد نباشد از این سلاحهای طبیعی استفاده کند هر چقدر هم در استفاده از سلاحهای خارجی و دفاعی ساخت بشر ماهر باشد باز هم در برابر کسی که می تواند به خوبی از اعضای بدن خود را به عنوان سلاح استفاده کند ضعیف است . افسانه های موی تای نای خانوم توم در دوران افول تایلند و پایتخت باستانی آن آیوتایا در سال 1767 ، وقتی که شهر به علت بی کفایتی فرمانروایان آن رو نابودی می رفت ، ارتش مهاجم برمه یک گروه از ساکنان را محاصره کرده و به اسارت گرفتند، در میان اسرا تعداد زیادی از موی تای کاران نیز وجود داشتند که توسط مردان برمه ای گونگ سوکی پرا نای گروه پوسام تون در شهر اونگوآ ، بازداشت شده بودند . در سال 1774 در شهر رانگون برمه ، لرد حانگرا ـ پادشاه برمه ـ تصمیم گرفت برای یاد بودا جشنی به مدت هفت شبانه روز بر پا کند . همچنین مسابقه بوکسی بین موی تای کاران تایلندی و برمه ای ترتیب داد که جایزه اش یک هدیه سلطنتی بود . یکی از برنامه های جشن نمایش کمدی محلی بود که لیکای نامیده می شد مسابقه شمشیر بازی نیز در نظر نیز گرفته شده بود رینگ بوکس در مقابل تخت پادشاه بر پا شده بود . در طول روز اول جشن یک بوکسور برمه ای برای نشان دادن علاقه و احترام خود به پادشاه بر یک موی تای کار تایلندی پیروز شد . داور مسابقـه هنــگامی که موی تای کار تایلندی وارد رینـگ شــد او را با نام نـای خانـوم تـوم معرفی کرد ـ یک بوکسور مشهور و نیرومند اهل آیوتایا ـ تماشاچی ها یک مبارز قوی تیره پوست را مشاهده کردند در بین تماشاچی های برمه ای یک گروه از برد های تایلندی بودند که به هم نگاه می کردند و برای او هورا می کشیدند به محض اینکه او با مبارزی روبرو می شد در برابر او شروع به رقص می کردند که باعث حیرت تماشاچی های برمه ای می شد . داور بعد توضیح داد که این رقص نوعی رسم سنتی است که مبارز برای احترام به مربی خود آن را اجرا می کند .هنگامی که علامت شروع مسابقه به صدا در آمد نای خانوم توم به سوی حریف خود حمله کرد و با مشت و ضربات آرنج به سینه او میکوبید تا زمانی که او برزمین افتاد داور به خاطر اینکه حریف او هنوز به خاطر رقص سنتی تایلندی مبهوت بود او را برنده اعلام نکرد به همین دلیل او مجبور شد تا با نه بوکسور برمه ای دیگر مبارزه کند این تصمیم سایر بوکسورهای برمه ای را واداشت تا داوطلبانه با نای خانوم توم برای شکست او اقدام کنند . نای خانوم توم قبول کرد تا برای حفظ اعتبار بوکس تایلندی با سایر بوکسور های برمه ای مبارزه کند آخرین حریف او یک استاد بوکس بود که در واقع برای تماشای فستیوال به این شهر آمده بود و بنابراین او داوطلبانه اقدام به مبارزه کرد اما خیلی زود به وسیله ضربات مشت و آرنج نای خانوم توم از پا در آمد به طوری که دیگر کسی جرات نکرد با او مبارزه کند . سرانجام پادشاه مانگرا که خیلی مجذوب مبارزه او شد بود . او را با هدایای مختلف به کشورش تایلند باز گردانید . در تاریخ از او به عنوان اولین موی تای کار تایلندی یاد می شد که توانست با افتخار بوکس تایلندی را معروف کند و به آن در خارج از مرزهای تایلند اعتبار و شهرت ببخشد طوریکه این داستان تا به امروز در تاریخ کشور برمه حفظ شده است هنگامیکه نای خانوم توم قبل از پادشاه مانگرا توانست برنه مبارز برمه ای غلبه کند پادشاه پر از احساس تحسین و احترام نسبت به او بود و می گفت که این نوع مبارزه و ورزش با خون تایلند یها آمیخته است حتی اگر بدون اسلحه و با دست خالی و به تنهایی می توانند حریفان خود را شکست دهند و استعداد آنها نیز جادویست . بنابراین اعتبار و شهرت موی تای بدین گونه به وجود آمد . هیچ بوکس دیگری مانند بوکس تایلندی وجود ندارد . زانوها ، پاها ، آرنج ها و مشتها از همه اینها استفاده می شود . و مهم نیست که بوکسور چقدر کوچک است او هر گز شکست نمی خورد . همه نه بوکسور برمه ای توسط یک بوکسور تایلندی شکست خوردند . مشهورتر از نام نای خانوم توم وجود ندارد . اگر چه او مرده اما شهرت و آوازه او زنده است . ما و همه کسانی که بعد از او متولد شده اند او را به خوبی می شناسند . او برای ملت تایلند و بزرگتر از آن برای تمامی ورزشکاران موی تای یک افتخاراست .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:9  توسط محمد جواد سجادیان | 

هان مودو اصولی از هنرهای رزمی فراگیر و جامع می باشد که شامل مطالعه تکنیکهای مبارزه با دست خالی ، تکنیکهای مبارزه با اسلحه ، مطالعه نیروی «کی» و مطالعه فلسفه هنرهای رزمی است. دکتر « هی یانگ کیم» در سال 1989، بعد از چهل سال تحصیل و تحقیق در مورد اصول هنر رزمی کره ای ، « هان مودو » را بنیان نهاد. وی طی یک سلسله تحقیق درمورد هنرهای رزمی، تکنیکهای و فلسفه های تمامی سبکها را اغلب مربوط به قرن 950 میلادی بودند را جمع آوری نمود و همواره با تکنیکهای جدید و بدیع به صورت یک اصول متعادل و جامع درآورد . « هان مودو » توسط دولت کره به شماره ثبت 534 ، به عنوان هنر رزمی کره ای سنتی ثبت و رسمی شد. « هان » به معنای کره (ملت خوش بین ) ، «مو» به معنای هنرهای رزمی و «دو» به معنای روش است که در مجموع « هان مو دو » به معنای « روش هنرهای رزمی کره ای » می باشد . هدف اصلی هان مودو توازن است . بدین معنا که هنررزمی بین موارد ذکر شده زیر توازن برقرار می کند :

  1. تکنیکهای مبارزه با دست خالی
  2. تکنیکهایی که به کمک قدرت فیزیکی و نیروی « کی » انجام می شود
  3. آموزش جسمانی و فلسفی ، ذهنی و روحی
  4. تکنیکهای مربوط به سمت راست و چپ بدن
  5. فلسفه و تکنیکهای سنتی و مدرن

اصول هان مودو به چهار قسمت اصلی تقسیم می شود .

  1. یوکوان سول (Yuh Kwon Sul ) – مبارزه با دست خالی
  2. موکی سول (Mu ki sul )- مطالعه تکنیکهای مبارزه با اسلحه
  3. سان دو سول (sun do sul ) –مطالعه نیروی «کی»
  4. هان چول هاک ( Han Chul Hak ) مطالعه فلسفه «هان »

یوکوان سول Yuh Kwon Sul - مبارزه با دست خالی

یوکوان سول بزرگترین قسمت از تقسیمات هان مودو است که شامل : لگد زدن ، ضربه زدن پیچش مفاصل ،پرتاب، هان مودو هوشین سول (دفاع شخصی ) هیانگ( فرم ) و داریان ( مبارزه آزاد ) است .
هنر جویانی که تکنیکهای هوشین سول ( دفاع شخصی) را فرا می گیرند در خواهند یافت که تکنیکهایی را که آنها در سطح مبتدی فرا می گیرند در واقع پایه و اساس تمام تکنیکهایی خواهد بود که در طی پیشرفت خود دراین سیستم فرا خواهند گرفت . هیانگ ( فرم ) تقویت کننده تکنیکهای دفاع شخصی می باشد . هیانگ ( فرم) که بهمعنای فردیت در هنرهای رزمی میباشد اساس کار تکنیکهای هوشین سول ( دفاع شخصی ) است .
هیانگ ( فرم ) به هنرجویان این اجازه را می دهد که تکنیکهای را بدون همرزم و به تنهایی اجرا کنند .
دارایان به معنای مبارزه آزاد است ، سیستمی که سلاحهای هنرهای رزمی آشنا می شوند .

هنرجویان دوره آموزش با سلاحهای تهاجمی از قبیل

چوب، شمشیر را طی کرده و سپس استفاده از سلاحهای دفاعی مانند: طناب ، عصا، بادبزن را فرا می گیرند .

هنرجویان هنگام مبارزه از تکنیکهای لگد زدن ، حمله ، پرتاب ، نگه داشتن ، خفه کردن استفاده می کنند . آنها این تکنیکها را در یک محط کاملاً سالم و مهیج فرا گرفته اند .
موکی سول (Mu ki sul ) مطالعه تکنیکهای مبارزه با اسلحه در سیستم های هان مودو هنرجویان در دوره های آموزشی خود با تعدادی از سان دو سول (Son do sul) مطالعه نیروی «کی »
سان دو سول یا مطالعه نیروی « کی » ( انرژی درونی ) یکی از مواد حیاتی سیستم هان مودو است . در طی مراحل اولیه آموزش هان مودو و هنرجویان شروع به تمرین درست نفس کشیدن می نمایند که این عمل موجب تحریک جریان نیروی «کی » درتمام بدن می شود . با تمرین و گذشت زمان هنرجویان نحوه توسعه و جمع کردن انرژی «کی» را فرا گرفته و در مراحل پیشرفته سان دو سول نحوه کنترل جریان نیروی «کی» را در سرتاسر بدن یاد میگیرند .
در طی دروان آموزش هان مودو و هنرجویان نحوه استفاده از انرژی «کی» را هنگام اجرای تکنیکهای یوکوان سول و موکی سول فرا می گیرند هان چول هاک (Han Chul Hak) – مطالعه فلسفه آنچه که موجب جدایی سبک هان مو دو از سایر فعالیتهای رزمی مانند :

شمشیر بازی ، بوکس و یا کشتی می شود فلسفه آن است. این موضوع باعث توجه و ارزش گزاری هنرجویان نسبت به فراگیری و اجرای تکنیکهای مودو می گردد.
حدود 10 هزار سال اجداد مردم کره جهت دسترسی به آب و هوای گرم و استفاده از دریا از زمینهای «فارمیل» ( Pharmil) واقع در آسیای میانه به سوی سواحل شرقی آسیا مهاجرت کردند و د رمکانی که اکنون «منچوریا» (Munchuria) و «پنسیلوانیا» (Peninsula) نامیده می شود مستقر شدند. در آنجا مردم کره تمدن یکسانی بر اساس فلسفه «هان» ایجاد نمودند. فلسفه «هان» منشاء کاملاً کره ای دارد . این فلسفه قبل از ارتباط مردم کره با همسایگان خود توسعه و تکامل یافته بود. فلسفه «هان» بر اساس چهار خصوصیت مجزا است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:8  توسط محمد جواد سجادیان | 

هائورنگ دو يک هنر رزمي کامل است که دقيقاً مشابه هاپکيدو محسوب مي شود و تاريخچه ابداع آن به دو هزار سال پيش برمي گردد. اين هنر رزمي اصيل کره اي همه فنون و تکنيک هاي نهفته درهنرهاي رزمي ديگر را دارا مي باشد و ضربات مشت، پرتاب، قفل مفصلي، لگدها و انواع حملات از زاويه هاي مختلف را در بر مي گيرد.

پادشاه سيلا به نام (چين هونگ) سالها پيش مدرسه اي را تأسيس کرد تا نجيب زادگان جوان کشورش را با هنرهاي رزمي، معماري، شعر و موسيقي آشنا نمايد. بعدها شخصي به نام Wonkwan Bhopsa صفاتي همچون، نجابت و وفاداري به خانواده و کشور، شجاعت و عدالت را نيز به ساير اين صفات افزود. اين هنر رزمي تا ساليان سال و به خاطر وجود معابد و عقايد بودايي در کشور کره پنهان مانده بود. در سال 1960، شخصي به نام Joo Bang Lee از استاد خود که يک رهبر بودايي بود اجازه يافت تا اين هنر رزمي را به جوانان کشورش ياد دهد. اولين مدرسه رسمي Hwa Rang Do در شهر سئول و در جنوب کشور کره تأسيس گرديد. از آن زمان به بعد Hwa Rang Do به سرعت گسترش يافت و هم اکنون دکتر جوبنگ لي استاد بزرگ اين رشته و رئيس فدراسيون جهاني اين هنر رزمي محسوب مي شود.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:6  توسط محمد جواد سجادیان | 

این سبک ترکیبی از هنرهای رزمی تانگ سودو (Tangsoodoجودو (Judoجوجیتسو، کنپو (Kenpo) و کونگ فو می باشد. در این رشته هر تکنیک به گونه ای طراحی شده است که بنابر عکس العمل بدن حریف ، حرکت بعدی را شکل می دهد.مثل اکثر رشته های رزمی دیگر، کاجو کنبو نیز دارای کاتا یا فرم می باشد. این چهارده کاتا، سری پالاما (Palama) نام دارند که فنون دفاع شخصی در آنها نهفته می باشد.
اگر چه که فنون بسیار خوبی را در این سری می توان یافت اما پایه و اساس قدرت این رشته را فنون دفاع شخصی آن تشکیل می دهند.
این فنون دارای: پانزده هنر در چنگال گرفتن حریف، بیست و یک نوع ضرب مشت، پانزده نوع حالت مبارزه با چاقو، سیزده مدل مواجهه با بیش از یک نفر، نه مورد مبارزه با مهاجمان به تعداد دو یا سه نفر و بیست و شش مورد فنون مبارزه پیشرفته می باشند. این هنر رزمی در طول سالهای 1949 تا 1952، در هاوایی متولد گردید.

ابداع کننده این سبک، پنج رزمی کار معروف بودند که استیل های مبارزه خود را با یکدیگر تلفیق نموده و کاجو کنبو را خلق کردند. امروزه، کاجو کنبو در سراسر جهان شناخته شده است. فدراسیون این سبک در هاوایی مستقر می باشد و درسان دیگوی کالیفرنیا با نام انستیتوی دفاع شخصی کاجو کنبو شهرت دارد. یک هنر رزمی مواج است که حکات موجی شکل آن از پاها و لگن شروع می شود. این سبک، شامل همه فنون مربوط به رشته های کاراته، جودو، جوجیتسو و آیکیدو می باشد.استفاده از سلاح های کلاسیک نظیر بوکن (Bokken)، تانتو (Tantoبو (Bo) و نانچاکو (Nunchaku) با روش های سنتی و کلاسیک و همچنین شیوه های جدید همچنان در این سبک مرسوم است. این رشته رزمی در اوایل دهه 60 میلادی و توسط فردی به نام استاد هیروموشی زوکی پایه گذاری شد.
امروزه در سراسر اروپا، آفریقا و آمریکا این سبک رزمی مورد علاقه و توجه رزمی کاران قرار دارد. فدراسیون بین المللی رشته با نام اختصاری (FYBDA) سازمانی بزرگ و توسعه یافته است و در اولین دوره رقابتهای جهانی این رشته در سپتامبر سال 1990 در کشور فرانسه برگزار گردید.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:3  توسط محمد جواد سجادیان | 
سبک جهانی کیک جیتسو(Kick Jitsu) در سال 2003 در کی اف اوکراین به صورت رسمی تحت عنوان فدراسیون جهانی کیک جیتسو (WKJF) فعالیت خود را آغاز کرد.کیک جیتسو یک هنر رزمی ترکیبی است و این نام از ترکیب دو هنر رزمی کیک بوکسینگ و جوجیتسو برگرفته شده است. این هنر رزمی یک شیوه ترکیبی از تمام هنر های رزمی است و به معنای واقعی Mixed Martial Arts.MMA می باشد. سایت رسمی فدراسیون جهانی کیک جیتسو در کیک جیتسو از تمامی تکنیک های ضربه ای دست وآرنج ،پا و زانو، تکنیک های جوجیتسو مانند، خاك ( نوازا) تكنیكهای پرتابی( ناگی وازا)، در خاك نگه داشتن ( اوسایكومی ) ، قفل ( كانستسو وازا ) و خفه كردن ( شیمه وازا) تکنینک های جودو و کشتی نیز استفاده می شود و در حقیقت این هنر رزمی ترکیب کیک بوکسینگ، موی تای، بوکس، جودو، جوجیتسو و کشتی می باشد و این باعث می شود که کیک جیتسو کاربردی ترین و قوی ترین هنر رزمی باشد و به همین دلیل ورزشکاران بسیاری از رشته های مختلف را  به خود جذب کرده است و سایر هنر های رزمی را در خود حل کند. سری مسابقات UFC, Strike, force, Pride, Dream, Cage force و ... از جمله رقابت هایی است که با مشاهده آنها با مفهوم کیک جیتسو و قدرت و تکاملش می توان آشنا شد. یک هنر جو با تمرین کیک جیتسو استقامت بالای قلبی ریوی، انعطاف بدنی، سرعت عمل، اعتماد به نفس و هوشیاری بالا در در گیریهای خیابانی و دفاع از خود و فرار از خطر را به دست می آورد .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:0  توسط محمد جواد سجادیان | 

سایوکان سيستم دفاع شخصي است و راه دفاع در برابر يك نفر مي باشد.سايوكان آناليز شده امتحان شده و مورد موشكافي قرار گرفته و به عنوان يك شاخه اصلي از هنر هاي رزمي به وسيله اساتيد هنر هاي رزمي فدراسيون جهاني پذيرفته شده است. در اين سيستم اهميت با تكنيكهاي شخصي نيست بلكه با بكار گيري جنبه هاي فكري مي باشد.مهم به نمايش درآوردن تكنيكها نيست بلكه بكارگيري فطري آنهاست كه اهميت دارد. در به كار گيري تكنيكها مي بايست عكس العمل فطري نقش داشته باشد و نبايد شامل جزئيات زياد به خصوصي باشد.

در سایوکان دو برنامه آموزشی وجود دارد :

1) سيستم دفاع شخصی جديد

اين آموزش براي دوره زماني كوتاه 108 ساعت جهت يادگيري استراتژي دفاع شخصي ميباشد در اين دوره كوتاه با وضعيت واقعي روبرو خواهيد شد و در دفاع از خودتان به صورت فيزيكي و فكري موفق خواهيد شد. اگر شخص داراي قابليت بالاي تكنيكي نباشد اين مانع از بكارگيري استراتژي گوشين سايوكان نخواهد شد در خيابان جائيكه خيلي از سيستمها دچار نقصان ميشوند سايوكان تضمين دفاع شخصي بوده و ميتواند به طور كامل به كار رود.
سايوكان براي كساني كه علاقه مند به هنرهاي رزمي بوده اند ولي تعليم آن را نديده اند و يا نتوانسته اند آن را ياد بگيرند و نياز به مشوق در اين امر را داشته اند ايده آل ميباشد.آن ميتواند توسط افراد با سن متوسط و بالاتر بدون هيچ مشكلي آموزش ديده شود. سيستم حمله يك به يك˛ يك به چند˛ با سلاح و بدون سلاح به كار گرفته و استفاده شود.
برنامه هاي كوهاي ˛ سمپاي˛ كوتو سمپاي برنامه هاي آموزشي هستند و دانشجوياني كه برنامه سمپاي را به اتمام رسانده اند كمربند مشكي دان 1 را دريافت خواهند كرد.

2) سيستم ناک دان

اين در طبقه سيستمهاي فول كنتاكت جهاني مي باشد . در مبارزه هيچ گونه پوشش محافظتي پوشيده نمي شود. در اين سيستم مجددا توانايي فطري جهت پاسخگويي به حمله حريف توسعه مي يابد. حملات حريف بدون به كارگيري سيستمهاي پيچيده جواب داده ميشود با عكس العمل فطري فرونشانده خواهد شد. جزئيات زيادي براي مقابله با حريف وجود ندارد اما كارهاي بخصوصي انجام مي گردد. الان ديگر استفاده از جزئيات زياد تكنيكي موثر نمي باشد
مسابقاتي كه با ساير سيستمها برگزار مي شود شامل: كيوكوشين كاي كان˛ آشي هارا كاي كان˛ سي دو كان˛ شي دو كان˛ان شين كاي كان˛ يوشي كاي كان˛ اوياما(شي گرو اوياما) كاراته،كيک بوكسينگ .
سايوكان تلفيقي از تكنيكهاي انفرادي و گروهي دست و پا كه از ورزش هاي مختلف رزمي پيشرفته و فنون مبارزات آماتور و حرفه اي ميباشد سايوكان داراي سيستمهاي مبارزاتي مختلف ميباشد .

  1. سايوكان-(لايت كنتاك)
  2. سايوكان-(سمي كنتاكت) بدون لوكيك و كليه تكنيكهاي پا از كمربند به بالا
  3. سايوكان-(فول كنتاكت ناك اوت)

تبصره1:
آماتور به صورت امتيازي و ناك دان و ناك اوت ميباشد.
حرفه اي سيستم فول كنتاكت بدون امتياز (ناک اوت).
دفاع شخصي بصورت انفرادي . : سلف دفنس (SELF DENSE ) سيستم دفاع شخصي كه شامل درگيريهاي نزديك و پرتابها و همچنين درگيرهاي تن به تن و گروهي كه شامل نمايش انفرادي و دسته جمعي كه حركات كيك بوكسينگ حرفهاي در قسمت مربوط نشان داده ميشود.

4- دفاع شخصی گروهی .

سلاح های سرد : انواع سلاحهاي سدر كه شامل ( WEAPONS FORMS ) : ناچكو، ساي، چوب و شمشير و سانچكو كه مربوط به سبك فوق ميباشد. ( كه داراي تكنيك به صورت انفرادي و دسته جمعي ميباشد )

5- نمايشهای انفرادی و گروهی

تبصره 2:
سايوكان ميتواند طبق اساس نامه فدراسيون جهاني در كليه رويدادها مسابقات داخلي و خارجي رشته هاي كيوكشين- سيدوكان – اشي هارا - شي دو كان- ان شين-كيك بوكسينگ و...

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 15:59  توسط محمد جواد سجادیان | 
پس از سفر بروس لی از هنگ کنگ و عدم دسترسی به استاد ییپ من، او به فکر ایجاد روشی رزمی افتاد. ایده جیت کان دو در سال ۱۹۶۵ در ذهن بروس لی متولد شد.مبارزه با وان جک مان تأثیر بسزایی بر فلسفه مبارزه بروس لی گذاشت. با آن که بروس حریفش را به طرز فجیعی شکست داد، اما معتقد بود که آن مبارزه بیش تر از حد معمول طول کشیده و او نتوانسته‌است آنطور که انتظار دارد از تکنیکهای وینگ چون استفاده کند، بعلاوه او دیگر نمی‌توانست به یادگیری و تکمیل هنر رزمی وینگ چون بپردازد چون فرسخها از استادش دور بود.
او به سیستمی احتیاج داشت تا به شکوفایی هرچه بیشتر داشته‌هایش بپردازد. به همین خاطر با تاکید بر «کاربردی بودن، انعطاف پذیری، سرعت و کارآمدی» به توسعهٔ سیستم جدیدی پرداخت. او شروع به استفاده از روش‌های آموزشی متفاوتی کرد: بدنسازی برای افزایش قدرت، دویدن برای افزایش استقامت، تمرینات کششی برای انعطاف پذیری و بسیاری از روش‌های دیگر که او دائماً در حال منطبق کردن با سیستمش بود.
لی بر آنچه که «روش بی روشی» می‌نامید بسیار تاکید داشت. ایده‌ای که بیانگر رهایی از روشهای فرمالیته -همان سبکهای سنتی- بود. بروس لی احساس می‌کرد سیستمی که او «جان فان کونگ فو» (آموخته‌های بروس لی از هنرهای رزمی) نامیده‌است، محدود کننده‌است و به همین خاطر آن را به آنچه که با نام جیت کان دو توصیفش کرد، تغییر شکل داد. نامی که بعدها از مطرح کردن آن اظهار پشیمانی کرد چون از نام جیت کان دو نیز ویژگی‌های خاصی برداشت می‌شد که هر سبکی به نوبه خود ادعا می‌کند، درحالیکه ایدهٔ هنر رزمی او خروج از هر گونه عوامل محدود کننده بود.

جيتكان دو(اين ميراث با ارزش مرحوم بروس لي) يكي از بحث برانگيزترين هنرهاخصوصاً در چند ساله اخير بوده است . امروزه افراد زيادي در سراسر دنيا بهتدريس جيتكان دو مشغول هستند و سازمانهايي را هم تشكيل داده اند كه از طريقآن در ظاهر بهگسترش جيت كان دو و در اغلب به تجارت و مطرح كردن نام رئيس سازمان خود مي پردازند . جاي تاسف است كه بروس لي فرصت پيدا نكرد تا هنرخود را به صورت سازمان يافته وكلاسيك به جهانيان عرضه كند و تنها توانست به تربيت يك نسل انگشت شمار در دهه 60ميلادي بپردازد .
جيت كان دو در كشور ما حال و هوايي قدري متفاوت با ساير نقاط جهاندارد ، عنوان سبك بروس لي خود كافي است تا تعداد بسياري از علاقه مندان به وي وهنرهاي رزمي را جذب كند تا به اين انگيزه كه آنچه در فيلم هاي وي ديده اند ، فرا بگيرند خود را وقف جيت كان دو كنند . در مورد بروس لي مقالات بي شمارينوشته شده و ابعاد مختلف شخصيت وي مورد بررسي قرار گرفته ، آنچه بيش از همه دارايارزش است آن است كه وي داراي ذهني خلاق و خواهان آزادي بوده است ، در زماني كه سبكهاي رزمي شرقي يك به يك به جامعه آمريكا معرفي مي شدند و هر كدام هم مدعي كاملترين، قويترين و بهترين بوده اند ، جواني سر بر آورد و دوست داران هنر هاي رزمي را بهدوري از تعصب تشويق کرد ، وي جمله اي ساده و پر معنا را مطرح مي سازد : « اگرسبكي كامل بود پس چرا اين همه سبك به وجود آمده اند ؟! » وي البته مورد غضب استادان بزرگ سبك هاي سنتي قرار مي گيرد كه از گستاخي اين جوان كه به نوعيموقعيت
آنان را به خطر مي انداخت ، خشمگين شده بودند ، اما وي همه رزمي كارانی را که كوركورانه از تعاليم فردی پیروی میکردند مورد نکوهش قرار میداد. و میگفت
با ذهني باز و بدون تعصب از هر سبكي بياموزید و در واقع هر چه خوب و دارای كارآيياست جذب كنید.
بروس از همين طرز فكر در پرورش مهارتهاي خود استفاده كرد ، وي بابزرگان بسياري به تمرين پرداخت و با آنها تبادل دانش نمود از آن جمله میتوان جون ری استاد بزرگتكواندو چاک نوریس و باب وال استادان کاراته ومایک استون وجولوئیس را نام برد. از بروس تنها راه مهارت در مبارزه ودرك كامل از آن را مبارزه با تمام توان و البته با استفاده از لوازم ايمني مي دانسته است كهخود در واقع مفهوم مبارزه آزاد است. بروس لي جيت كان دو را خلق كرد وليهميشه از اينكه نامي براي آن در نظر گرفت پشيمان بود ، چون هم نام از قبل مشخص میکرد که چه چیزی را باید فرا گرفت و هم جيت كان دو يك تفكر وفلسفه است كه همواره پوياست ، هر روز مي توان چيز جديدي ياد گرفت و بر داشته هاافزود ، آنچه بروس آموزش مي داد تركيبي بود از ضربات ساده و كاربردي از ضربات پايكاراته ، ضربات مشت بوكس ( وي بسيار تحت تاثير محمد علي كلي بوده است ) و حتي فنونگلاويزي كه از استاد بزرگ«جن لبل» فرا گرفته بود . وي اعتقاد داشت كه راه ساده ومستقيم بهترين راه است در جلد اول كتاب وي از سري كتاب هاي « روش مبارزه ی بروي لي»كه به « آموزش تكنيك هاي دفاع از خود » مي پردازد شاهد هستيم كه ضربات ساده و
كاربردي هستند و دفع حمله با يك يا دو حركت پايان مي يابد . بروس لي جيت كان دو را خلق كرد چون نياز به تغيير رادرك كرده بود ، چرا كه ذهن خود را آماده پذيرش مطالب جديد ساخته بود ، جيت كان دوفلسفه يافتن و استفاده از بهترين ها براي يك رزمي كار است . آيا شما داراي چنين توان و دانشي هستيد ؟
«جرج ديلمن» استاد بزرگ هنر هاي رزمي نظر جالبي در موردجيت كان دو دارد :

هنر بروس لي ، هنر بروس لي بود و با بروس لي مرد . منظورم ايناست ، كه اگر او امروز راه بهتري مي يافت بعضي چيزها را عوض مي كرد . اگر شما راهبهتري
براي اجراي مشت و لگد داشتيد ، او آن را امتحان مي كرد و اگر واقعا بهتر بود آنرا بكار مي گرفت .» اين است مفهوم جيت كان دو واقعي . جیت کان دو چیست ؟ و چه تفاوتی با سبک های دیگر رزمی بویژه سبک های چینیدارد ؟ جیت کان دو روش ابداعیبروسلی برای مبارزه است . هدف بروسلی پیروزی در هر مسابقه ای بود . او دو نزداستاد (ییپ من ) وینگ چون آموخت و به یک استاد واقعی وینگ چون مبدل شد . اما بعدهابه خوبی به ضعف ها و نواقص چیزی که آموخته بود واقف گردید . او معتقد بود که سبکشکاملاً تدافعی ، با مبارزه هایی کاملاً غیرواقعی و قراردادی است و عنصری از تهاجم وحمله در آن وجود ندارد . ضرباتش در فواصل خیلی نزدیک باید اجرا شود و ضعف در تکنیکهای پا و .... دارد . به همین علت او این سبک را بدلیل نداشتن کارایی لازم برای خودرد کرد . توجه بروس به ضربات پا آنطور که همسرش لیندا در کتاب (( بروسلی مردی که منشناختم )) می نویسد از طریق مبارزان سرشناس جرقه ای در او ایجاد شد . بروس نحوهاجرای ضربات پای خود را از داخل سبک های چینی استخراج کرد و از این رو نوع ، نحوه وکارایی تکنیک های پای او متفاوت با تکنیک های پای کاراته بوده است . بروس برای پایبلند از سبک های چینی شمالی و برای مبارزه نزدیک از سبک های جنوبی و برای برخوردکامل از فنون سبک هایی مثل چینا ، جو جیت سو و کشتی استفاده کرد . او با درک کردن نقاط قوت و ضعف 27 سبک سعی کرد بهترین راه مبارزه را ابداع کند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 15:48  توسط محمد جواد سجادیان | 

تاریخچه هاپکیدو

هاپکیدو  هنر رزمی سنتی كشور كره می باشد که با عناوینی چون Kihwa , Gimyeong,  و Hapa در کتاب قواعد Samihlshing یا متون ابتدایی ملی آن كشور از آن سخن به ميان آمده است. هاپکیدو ابتدا در دوران Dangun بعنوان هنر رزمي سلطنتي به دليل استراتژيك مخصوص در اختيار شاهزادگان ، محافظين دربار ، نيروهاي امنيتي ،کمانداران و جنگجویان بوده و سپس مردم عادي از این فنون استقبال كردند  چون در آن به جای حمله ، بیشتر به دفاع توجه ميشود. فنون  Jowiseonjo در زمان Goguryeo و افراد Samrangdo ، Gukseon و Subqekta در Beakje و Hwarangdo در Shilla. اما از آنجایی که در دوره Josun و Gory dynasties  برخي گريشات جاهلانه بر هنر رزمی وجود داشت ، هاپکیدو به اقلیتی از راهبان رسید که با نجابت به حفظ فنون آن  پرداختند.  اما ایدئولوژی پایه آن به طور پیوسته موفق به تاثیر گذاری بر بنیان مكتب ، انقلاب و جنگهای  Donghark تاثير نهاد. قدمت هاپكيدو بر اساس آثار و اسناد فوق به هزاران سال قبل و اما تشكيل و تنظيم آن به اواسط قرن بيستم برميگردد . هاپكيدو ريشه و اصالت خود را مرهون زحمات استاد بزرگ و فقيد چوئي يونگ سول  Choi Young Sul ( پدر هاپكيدو) ميداند.  استاد بزرگ چوئي يونگ سول در سال 1904 در دهكده يانگ دونگ (Young Dong ) از ايالات چونگ چانگ متولد شد. وي كه درسن كودكي يتيم شده بود در سال 1912 توسط يك خانواده ژاپني به ژاپن برده شد و به عنوان عضوي از خانواده تاكدا Takeda درآمد.  تاكدا استاد اعظم دايتو ريو بود ، چوئي سي سال از عمر خود را به وقف آموختن اين فنون و ياوراي Yavara ژاپني و چندين هنر رزمي ديگر  كرد ، تا اينكه استاد تاكدا در سال 1943 در گذشت و استاد چوئي به زادگاه خود كره جنوبي برگشت و شروع به تدريس فنون رزمي خود كه از چندين مهارت رزمي (Yu Kwan Sul , Yavara, Hapki Yu Kwan Sul , Hapkido)  تشكيل شده بود پرداخت . وي ابتدا به كمك شاگردان برجسته اش تعدادي از كره اي بومي را به عضويت پذيرفتند و كاملا فنون دفاع شخصي را به آنها آموختند كه به فنون هاپكيدو معروف شد . تمرينات طاقت فرسا و پتانسيل بالاي تكنيكهاي هاپكيدو به جهت علمي و كاربردي بودن باعث شد كه سريعا درسراسر كره گسترش يابد.در آن زمان كه تكواندو بهترين ورزش رزمي در كره بود ، هاپكيدو يكي از فنون منتخب عموم مردم و همچنين نيروهاي مخصوص ارتش، پليس و گارد رياست جمهوري برگزيده شد بدین گونه بسیاری از اساتید تحت آموزش قرار گرفتند و به ملل مختلف اعزام شدند تا امروز که 5 میلیون کمربند مشکی ، با وجود بيش از  800 واحد آموزشی در داخل و خارج کشور مهد پيدايش آن وجود دارد.

خواندن 435 دفعه
+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 15:47  توسط محمد جواد سجادیان | 

  در حقيقت سبک پيشرفته جوجيتسوي ژاپني محسوب مي شود. اين سبک از هنرهاي رزمي، در واقع روش مبارزه به روي زمين مي باشد و هدف مبارزه اجتناب از دريافت ضربات لگد يا مشت مهاجم است.
در حاليکه سعي مي کند تا حريف خود را به نوعي در اختيار بگيرد. اگر مبارز بتواند، حريف خود را احاطه کرده و او را در چنگال بگيرد، ضربات فرد مهاجم کارساز نخواهد بود.
فايترهاي برزيلي معمولاً سعي مي کنند تا حريف خود را به زمين پرتاب کنند زيرا در اين حالت راحت تر مي توانند، ضربات لگد و مشت او را کنترل کنند. در اين مواقع از آنجا که مهاجم، ديگر نمي تواند از فنون پرتابي و از حرکت دستانش استفاده کند، نااميد شده و تسليم مي گردد. با در نظر گرفتن اين نکته که نود و پنج درصد از مبارزات رزمي سرانجام به زمين ختم مي شوند، يک فايتر تعليم ديده و ماهر برزيلي که فنون جوجيتسو را با تکنيک هاي سنتي خود در آميخته است خيلي راحت مي تواند حريف خود را شکست دهد.
از آنجا که انجام حرکات دفاعي در حالت خوابيده و به روي زمين نيروي بيشتري را مي طلبد، انجام فنون مبارزه جوجيتسوي برزيلي اين مزيت را دارا است که شخص مي تواند حريفان قدرتمند تر و سنگين وزن تر را به راحتي با شکست بدرقه کند.
فايترهاي برزيلي معمولاً از نيرو و قدرت حريفان خود عليه خودشان استفاده مي کنند. کليد اين موفقيت، توازن و تعادلي است که اين فايترها از آن بهره مند هستند. اين سبک هنرهاي رزمي در اوايل دهه 1900 توسط شخصي به نام هليو گراتيسه (Helio Gracie) پايه گذاري گرديد.
وي به تمام فنون هنرهاي رزمي مسلط بود و بدون توجه به مواردي همچون، اندازه، وزن و يا قطر ماهيچه حريفانش با آنها به مبارزه مي پرداخت و آنها را با شکست بدرقه مي کرد. اين روش مبارزه که به نبرد باز شهرت داشت توسط افراد خانواده و سپس شاگردانش ادامه يافت و امروزه يکي از نوادگانش به نام ريکسون گریسی، تکنيکي ترين مبارز اين سبک محسوب مي شود و با داشتن رکورد چهارصد پيروزي پشت سر هم و بدون حتي يک باخت بهترين فاتير جوجيتسوي برزيلي دنيا است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 15:45  توسط محمد جواد سجادیان | 
بنيانگذار: گيچين فوناكشي

شوتوكان يك هنر رزمي سنتي ژاپني است. اين هنر، سيستمي متشكل از انواع فنون دفاعي و حمله اي است و در آن همه اعضاي بدن به عنوان اسلحه و سپر دفاعي مورد استفاده قرار مي گيرند. بازوها و پاها براي سه هدف مهم كاربرد دارند و آموزش فنون در اين سبك به سه مقوله تقسيم مي شود:

كيهون Kihon

(كه در آن آموزش بدون استفاده از اسلحه انجام مي شود).

Kata

( كه در آن فنون دفاع و حمله به صورت كامل و يك تركيب كامل مورد استفاده قرار مي گيرند).

Kumite

كه يك مقوله جداگانه محسوب مي شود و مراحل مختلف دارد .

محل تولد و شكل گيري اين رشته رزمي، جزيره اوكيناوا است كه در بين جزاير ريوكيو واقع در ميان سواحل شمالي ژاپن و سواحل جنوبي چين مي باشد. ورزش كاراته بعد از سال 1372 ميلادي و همزمان با شكل گيري روابط بين چين و اوكيناوا آغاز گرديد. بين قرنهاي 15 و 16 ميلادي، اين هنر رزمي كم كم روبه فراموشي رفت زيرا تمرين و آموزش اين رشته بسيار مشكل بود و افراد از يادگيري آن سرباز مي زدند. در ضمن كساني كه اين رشته را فرا مي گرفتند، قدرت بي نظيري در مقابله با انواع حملات مسلحانه و يا غيرمسلحانه مي يافتند و همچنين كشاورزاني هم بودند كه از ابراز كشاورزي خود به عنوان سلاح هاي كشنده براي حمله به دشمنانشان استفاده مي كردند. مهم ترين اين سلاح ها، (Bo،Jo (Nunchacko)، (Tonfa و (Sai) نام داشتند. پايه گذار رشته شوتوكان شخصي به نام گريچين فوناكشي بود. او يك شاعر، معلم و فيلسوف به شمار مي رفت. وي اشعارش را با نام شوتوا معنا مي كرد و اينگونه شد كه نام شوتوكان متولد گرديد. معني شوتو يعني كاج هاي لرزان و اين به دليل قرار داشتن منزل فوناكشي در كنار يك جنگل كاج بود و واژه كان نيز تداعي كننده معناي مدرسه خانه است. در حال حاضر شوتوكان را با عنوان نمودي از متد فوناكوشي مي شناسند در سال 1936، اين ورزش به توكيو نيز راه يافت و سپس در سال 1955 خود اين رشته رزمي تأسيس گرديد. او در سال 1957 در سن 88 سالگي درگذشت و تنها استاد بزرگ اين هنر رزمي به شمار مي آمد
گیچین فوناکوشی پدر کاراته مدرن در سال 1868 در شوروی به دنیا امد .وی در دوران نوجوانی در مدرسه با پسر استاد بزرگ یاسو تسونه -(ازاتو)اشنا شود و به لطف همکلاسی خیش به اسرار بیش از حد استاد ازاتو و ی را به شاگردی قبول نمود.این در زمانی بود که دولت ژاپن تمرین کاراته را ممنون نموده بود .کلاسهای کاراته را در خفا (شبها)انجام میداد به همین دلیل استاد شاگردان زیادی نمیپذیرفت استاد ازاتو در هنر کاراته در سراسر اوکیناوا بی همتا بوداو در اسب سواری   شمشیر بازی و نیزه پرانی فوق العاده بود از همه مهم تر او دانشمند بر جسته ای بود . 
فونا کوشی سالهای زیادی زیر نظر استاد ازاتو به تمرین پرداخت به گونه ای که فونا کوشی در نحوه تمیرنات خود میگوید (در سال 1888 کمک اموزگار یک مدرسه ابتدای شدم روزها در مدرسه مشغول تدریس بودم و شب ها دزدانه برای تمرین کردن به منزل اقای ازاتو میرفتم و نزدیکی صبح به منزل بر میگشتم هر شب در حیاط خلوت منزل استاد ازاتو در حالی که استاد نظاره میکرد من مشغول تمرین کاتا میشدم و این کار بار ها پشت سر هم انجام میشد تا من به درجه استادی میرسیدم استاد ازاتو اگر از تکنیک من رضایت کامل را به دست نمیاورد زیر لب میگفت دوباره یا کمی بیشتر و این روش او بود که میخواست بگوید هنوز چیزهای برای یاد گیری و برای استاد شدن وجود دارد اگر از پیشرفت دمن رضایت داشت در یک کلمه میگفت خوب است و این جمله کوتاه بالا ترین تشویق او بود بعد از گذشت چندین سال متوجه شدم که وضع جسمانی من بهبود پیدا کرده است و من دیگر ان پسر بچه لاغر و مریض نیستم من سلامتی خود را مدیون تمرینات کاراته هستم فوناکوشی پس از انکه به مرحله جدیدی از کاراته وارد شده بود ازاتو استاد کار کشته دیگری را به او معرفی کرد این استاد کسی نبود جزء (ایتوسو)کسی که قدرت دستانش در اکیناوا ضرب المثل شده بود گاهی فونا کوشی زیر نظر هر دو استاد به تمرین میپرداخت و بعد از تمرین به گفت وگوی ان دو  به دقت گوش میداد و بدین طریق چیزهای زیادی در باره جنبه های معنوی و جسمانی این هنر به دست میاورد .
فوناکوشی زیر نظر اساتید و مربیانی چون استاد (کیونا)که با دست خالی قادر بود در چند لحظه پوست درختی را بکند .استاد (تونو)استاد(نی ای کاکی)و همچنین استاد(ماتسومورا) به تمرین کاراته پرداخت وی پس از سالیان سال در کاراته استاد شد
در سالهای 1901 هنر کاراته را در مقابل ریس مدارس به نمایش گذاشت و دوسال بعد کاراته قسمتی از برنامه ورزشی و تربیت بدنی مدارس پسران اوکیناوا شد فونا کوشی اموزش کاتای پی نان را یه بچه های کم سن سال شروع نمود او به خاطر شرایط بده اوضاع اجتماعی و وضعیت اقتصادی مجبور شد اوکیناوارا به مقصد توکیو ترک کند تا کراته را به ژاپنی ها معرفی کند این کار اسان نبود و فو نا کوشی به این امر واقف بود در سال 1917 برنامه نمایشی را در مقابل (جیگوروکانو) بنیان گذار جدو انجام داد استد کانو به قدری تحت تاثیر تکنیکهای وی قرار گرفت که بعضی از حرکات کاراته را با هنر جدو ترکیب کرد .

در بهار 1936 زمانی که فوناکوشی برای اولین بار به داخل دو جوی پا میگذارد نام شوتو کان را بالای سر در باشگاه میبیند (شوتو لقب فوناکوشی است و کان به معنای خانه)او در طول ۹۰ سال زندگی خود شاگردان زیادی را تربیت نمود ولی بزرگترین شاگرد وی (ماسوتوشی ناکایا)(1913 -1978)پروفسور در رشته تربیت بدنی بود و از دیگر شاگردان وی میتوان به (ماسوتا نسواویاما)بنیانگذار کیوکوشین کای اشاره کردود تا دان چهار کاراته را زیر نظر استاد فونا کوشی تمرین نمود و از دیگر شاگردان وی میتوان (اوتسوکا)بنیانگذار  سبک وادوریو میتوان نام برد
دوسال قبل از مرگ وی فوناکوشی ریاست اولین انجمن کاراته ژاپنی را به عهده گرفت وی در 26 آوریل 1957 بدرود حیات گفت
+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 15:42  توسط محمد جواد سجادیان |