تاریخچه تمام هنر های رزمی

منشا جودو از هنر رزمی جوجیتسو می باشد . لغت جوجیتسو در قرن 16 میلادی در ژاپن به وجود آمد . این کلمه به همه هنرهای رزمی که با دست خالی انجام می گرفت اطلاق می شد . جودو قبل از آنکه در المپیک سال 1964 به عنوان یک رشته ورزشی پذیرفته شود سیستمی از دفاع شخصی بود که توسط جیگوروکانو بنیانگذاری شده بود .
جودو ریشه در هنرهای رزمی سامورایی دارد که با دست خالی مبارزه می کردند و بر اساس دست به یقه شدن می باشد .
در ژاپن اسم های زیادی برای هنرهای رزمی که بدون وسیله و با دست خالی انجام می گیرد وجود دارد . از میان آنها می توان به توریتی ، واتسو ، یاوارا ، گوگوسوگو ، تایوتسو و کمپو اشاره کرد .
در سال 1882 استاد جوانی به نام جیگوروکانو باشگاهی را برای آموزش هنر رزمی خود به وجود آورد . وی نام این باشگاه ( یا مدرسه ) را باشگاه کودوکان و نام هنر رزمی خود را جودو نامید . همانگونه که جوجیتسو به معنای هنر ملایمت است جودو نیز به معنای روش ملایمت می باشد . آقای کانو می خواست با انتخاب این کلمه نه تنها به شاگردانش هنرهای رزمی عالی را نیز بیاموزد .
هدف ورزش جودو پرتاب کردن ، گیر انداختن ، خفه کردن و قفل مفصل حریف به منظور تسلیم کردن وی می باشد . در این ورزش ضربه مشت و لگد وجود ندارد و همین باعث تمایز این ورزش با بسیاری دیگر از هنرهای رزمی شده است . حتی زمانی که فرد جودو را به عنوان دفاع شخصی فرا می گیرد چگونگی دفع مشت ها ، لگد ها و سلاح ها را با پرتاب کردن ، خفه کردن و قفل های مفاصل می آموزد . این ورزش اگر به درستی تعلیم داده شود یکی از بهترین روش های دفاع شخصی می باشد .
بزرگترین ارزش جودو در تاکید آن روی ملایمت و اعتدال به عنوان یک روش است .
جودو به شخص می آموزد که از درگیری پرهیز کند و به دنبال معتدل ترین راه حل برای همه درگیری ها باشد .

 





 

اولین مزیت جودو ایجاد آمادگی جسمانی فوق العاده در فرد است . از این طریق فرد می تواند هم انعطاف پذیری و هم قدرت بدنی خود را بالا ببرد . تمرین فنون مربوط به جودو باعث می شود بدن قوی تر شده و مقاومت دستگاه های قلبی _ عروقی بیشتر گردد .
هنر آموزان جودو می توانند قدرت تمرکز خود را بالا برده و دارای حافظه قوی شوند . این قابلیت ها نه تنها در تمرین جودو تاثیر دارند بلکه در تحصیل و در شغل افراد نیز تاثیر مثبت دارند . هنر آموزان از طریق تعلیم ذهنی جودو یاد می گیرند چگونه در زیر فشار های زندگی آرامش خود را حفظ کنند . این توانایی در همه چیز از رانندگی گرفته تا امتحان و از کسب درآمد گرفته تا ارتقاء سطح زندگی و غیره تاثیر مثبت دارند .

ضروری ترین وسیله برای آموزش جودو تشک جودو می باشد . تشک جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع پرت شدن حریف صدمه ای به وی نرسد . همه فنون جودو را می توان روی تشک انجام داد توجه داشته باشید که هرگز با کفش روی تشک جودو نروید زیرا ممکن است نوک کفش شما بلوک های کوچک تشک را از جا بکند و یا چیزهای دیگر از کف کفش شما به تشک بچسبد در نتیجه پا یا بدن افرادی که روی تشک تمرین می کنند را مجروح سازد .
وسیله دیگری که برای آموزش جودو لازم است جودوگی یا همان لباس جودو است . انواع مختلفی از این لباس ها مورد استفاده قرار می گیرند لباس جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع کشیده شدن پاره نشود . نام ژاکت جودو اوواگی و نام شلوار جودو زوبون است .
جودو کار باید طرف چپ لباس را روی طرف راست آن گذاشته و با کمربند ( ابی ) آن ار محکم کند همان گونه که قبلا گفته شد رنگ کمربند نشان دهنده رتبه جودو کار است . کمربند باید محکم باشد و به آسانی پاره نشود .
همچنین یک ترازوی ماشینی (یا یک باسکول ) در باشگاه جودو مدرن لازم است . هر چند در برابر یک حریف ماهر مهارت بالا ضروری است ولی قدرت بدنی بالا و توسعه یافته حرف اول را در برد و باخت می زند

یه باور غلط در مورد جودو هست که می خوام در موردش حرف بزنم...خیلی ها فکر می کنند توی جودو ضربات مشت و لگد وجود نداره.در صورتی که این حرف 100%اشتباهه....توی جودو ضربات مشت و لگد به تمام نقاط بدن وجود داره اما استفاده از اونها توی مسابقات ممنوعه.چون استفاده ازس خطرناکه.حتی یک سری تکنیک ها مثا کانی باسامی یا قیچی با اینکه مشت و لگد هم نیست اما زدنش توی مسابقه ممنوعه.چون باعث شکستن هر دو زانوی حریف میشه.یکی دیگه از این تکنیک ها جوجی کاتامه پرنده هست .چون قالبا زننده تکنیکی نمی تونه این حرکت رو کنترلی انجام بده و باعث شکستن گردن حریف می شه

سین سی: استاد جودو
دوجو: زمین جودو
یوکه: کسی که فن روی او اجرا می شود
توری:اجرا کننده فت
شیدو:اخطار
کوکا...یوکو....وازاری...ایپون:? ?متیاز های جودو
+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:46  توسط محمد جواد سجادیان | 

ووشو ورزش رزمی ملی چین است که مرکب از دو کلمه "وو"و "شو" به معنی هنر رزم می باشد.

ووشو wushu به هنرهاي رزمي کشور چين گفته مي‌شود که در آن انواع مختلف حرکات براي سلامتي جسم و روح و دفاع شخصي در نظر گرفته شده‌ است.

در چين باستان از هنرهاي رزمي براي دفاع از سرزمين، خود يا خانواده و مقابله با دشمنان و راهزنان و ... استفاده مي ‌شد. ووشو نه تنها يک ورزش سنتي چين، بلکه عناصر فلسفي، اخلاقي، زيباشناسي، پزشکي و نظامي را نيز در بر دارد.

هدف فنون رزمي ووشو ناتوان کردن و زيان رساندن به دشمن است. از اين رو ووشو يکي از شيوه هاي تمريني مهم ارتش هاي چين باستان بوده و حتي امروزه نيز در تمرينات پليس و نيروهاي مسلح ارتش نيز مورد استفاده قرار مي گيرد.

ووشو به عنوان نوعي ورزش، تمام فنون رزمي خود را حفظ کرده، اما به دليل محدوديت هاي قوانين مسابقه، ورزش ووشو بر اصل زيان نرساندن به حريف متکي است. براي نمونه، در مسابقات ساندا محدوديت هايي براي حرکاتي که مي تواند به حريف آسيب برساند، ايجاد شده است.

امروزه ووشو به صورت يک ورزش استاندارد جهاني به مردم جهان ارايه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چين نيست و مردم کشورهاي مختلف براي بهره گيري از خواص طبي و شرکت در رقابت هاي قهرماني در اين رشته ورزشي تمرين مي‌کنند.

هنر رزمي ووشو در مسابقات در دو بخش تالو و ساندا  ارائه مي‌شود:

زمينه تالو (اجراي فرم هاي سنتي چيني به صورت زيبا به همراه حرکات آکروباتيک)

زمينه ساندا (مبارزه آزاد بر روي سکو با استفاده از دستان و پاها و زيرگيري)

توسعه ووشو در سلسله هاي مينگ (1368-1644 ميلادي ) و چينگ (1636-1912ميلادي ) به اوج خود رسيد. در اين زمان، ووشو به شاخه هاي گوناگون مانند چان چوان، نان چوان و تاي چي تقسيم شد.

در زمان جمهوري چين (1912-1949م.) ووشو به نوعي ورزش تبديل شد و باشگاه هاي تخصصي بسياري در زمينه ورزش ووشو ايجاد شد.

پس از مطرح شدن ووشو در بعد مسابقاتی، اولین انجمن رسمی آن در سال 1920 در کشور چین تاسیس شد و دست اندرکاران امور شدیداً به ترویج مسابقات در سطوح مختلف پرداخته و سرمایه های انسانی و مالی فراوان را در این راه به خدمت گرفتند که بر اثر همین کوشش ها از سال 1932 گردهمایی های ملی آغاز و در سال 1933 ووشو رسما به لیست مسابقات و بازیهای ملی وارد شد.

اولین مسابقات ملی ووشو در سال 1935 برگزار شد و متعاقباً در سال1936 معرفی آن در سطح بین المللی، یک تیم 9 نفره از قهرمانان ووشو در جریان المپیک برلین حرکاتی را به نمایش گذاشته که بسیار مورد توجه و تشویق حضار قرار گرفت. آنگاه پس از چندین سال مطالعه، تحقیقات و پژوهش در سال 1958 بدلیل استقبال شدید مردم از مسابقات مقررات و قوانین کاملی توسط سازمان تربیت بدنی چین وضع شد که با تلاش دیگر اساتید و قهرمانان این رشته در سطوح جهانی با حضور 14 کشور در سال 1987 اولین مسابقه قهرمانی ووشو آسیا در ژاپن برگزار گردیده و نیز همان سال WFA یا فدراسیون ووشو آسیا تشکیل شد. در حال حاضر 38 کشور عضو این فدراسیون آسیایی می باشند. در همین حال در رقابتهای اروپا، آمریکا و فدراسیونهای مربوطه تشکیل و پس از کوشش های فراوان در سال 1990 ووشو به عنوان یکی از رشته های رسمی در بازیهای آسیایی وارد گردید. سپس با تشکیل فدراسیون بین الملی ووشوIWUF در سال1990 اولین دوره مسابقات  ووشو قهرمانی جهان با حضور 36 کشور در سال 1991در چین برگزار و متعاقباً دومین دوره آن نیز در سال 1993 در کشور مالزی به انجام رسید و همچنین کشور آمریکا نیز بعنوان محل برگزاری سومین دوره مسابقات جهانی ووشو در سال 1995 برگزیده شد.


+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:45  توسط محمد جواد سجادیان | 






گفته می شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودید هاراما» می باشد که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می زیسته است. وی که از پیشوایان مذهبی بود، پس از کسب علوم زمان خود، به منظور آموزش تعالیم مذهبی به دیگران، به تنهایی از هند راه افتاد و پس از راهپیمایی چندهزار کیلومتر و با پشت سرگذاشتن موانع طبیعی بسیار، به چین رسید و در ایالت «هونونان» و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم «بودید هاراما» شامل تمرینات شدید انضباطی و انجام اعمال پرهیزگاری بود. وی ۹ سال در کوه ها و غارها به انزوای کامل نشست، ۹ سال ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردان نیز بتوانند در مقابل ساعت های طولانی تفکر و اندیشه، تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دینی را سد راه خود می دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند، ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع کرد که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی می باشد.

از طرفی، هنگامی که حکومتهای استبدادی درچین، سلسله «کینک»، و سلسله «ساتسوما» در «اوکیناوا»، به منظور جلوگیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل درآوردن مردم، قانون منبع استفاده از شمشیررا به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاحهای رزمی اقدام نمودند، مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر، موجب شکوفایی هر چه بیشتر «کاراته» شد.

در سال ۱۹۲۱ یکی از استادان برجسته کاراته اوکیناوا، به نام «گیجین فوناکوشی» توانست با قدرت و ظرافت تمام، کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگراز هنرجویان که تحت تعلیم بزرگترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیکهای سنتی را با یکدگر ترکیب نموده وسبک های متعددی از کاراته را به وجود آوردند. درحال حاضر کاراته شامل صدها سبک می شود که در واقع بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر، از سبک های کنترلی و یک سبک نیمه کنترلی می باشد.

● سبکهای کنترلی عبارتند از:

▪ شوتوکان

بنیانگذار این سبک، گیجین فوناکوشی(۱۹۵۷ ۱۸۶۸ش) می باشد. شوتوکان یعنی: خانه شوتو، مکتب شوتو لقب فوناکوشی و کان به معنای خانه می باشد.

علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سیستم«شوری ته» در کاراته است.

▪ شیتوریو

بنیانگذار این سبک «مابونی کنوا» (۱۹۵۲ ۱۸۸۹) می باشد. شیتوریو متشکل از دو سیستم «ناهاته» و «شوری ته» در کاراته می باشد. شیتو از نامهای دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده است. به این شکل که «شی» از نام «ایتوسوآنکو» استاد مسلم سیستم «شوری ته» و کلمه تو از«هیگااونا کانریو» بنیان گذار و استاد بزرگ سیستم «ناهاته» برگرفته شده است.

▪ گوجوریو:

این سبک توسط «میاگی چوجون» (۱۹۵۳ ۱۸۸۸) بنیان نهاده شد. گوجوریو یعنی روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می باشد.

▪ وادوریو

بنیان گذار سبک، «اوتسوکه هیرونوری» (۱۹۸۲ ۱۸۹۲) می باشد، وادوریو یعنی: راه صلح یا روش صلح جویانه

▪ کیوکوشین کای

کیوکوشین کای یک سبک نیمه کنترلی است که توسط «ماسوتاتسو اویاما» (۱۹۹۴ ۱۹۲۳) بنیانگذاری شد.

کیوکوشین کای از عناصر مختلفی که نشأت از تجربیات اویاما و سبک های دیگر است، تشکیل شده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو یعنی بالاترین یا نهایت، شین به معنی حقیقت، روح و کای به معنی گروه و انجمن ترکیب شده است. نام دیگر این سبک «اویاماریو» است. تأکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است.

کیوکوشین کای یکی از سبک های خشن کاراته است و برای کاستن مقاومت حریف، تکنیک ها به طور متوالی اجرا می شود، این سبک، تاکید زیادی برروی تمرینات تنفسی و حرکاتی که در کاراته دو ممنوع شده است دارد. دوجوی مرکزی این سبک «هومبو» نام دارد و در سال ۱۹۵۵ توسط اویاما در توکیو افتتاح شد.

● درباره ورزش کاراته

▪ محوطه مسابقه: محوطه مسابقه که «تاتامی» خوانده می شود دارای ابعاد ۱۲×۱۲ متر شامل ۸×۸ متر محوطه اصلی و از هر طرف ۲ متر محوطه ایمنی می باشد و باید کاملاً مسطح و به دور از مخاطره باشد.

▪ زمان مسابقه برای آقایان ۳ دقیقه مفید، برای جوانان و بانوان ۲ دقیقه مفید می باشد. در صورت تساوی یک دقیقه وقت اضافی در نظر گرفته می شود.

▪ مسابقه دهنده و مربی او، داوران و قضات باید لباس رسمی به تن داشته باشند. سر داور قبل از مسابقه باید تمام وسایل مسابقه و لوازم ایمنی را بررسی کند.

▪ اصطلاحات و مقررات داوری:

ـ شوبو سانبون هاجیمه: شروع مسابقه

شوبو هاجیمه: شروع مسابقه در وقت اضافه

ـ سوزوکته: ادامه مسابقه (اعلان شروع مسابقه بعد از ایجاد وقفه)

ـ شیرویا آکانوکاچی: داور هنگام اعلام برنده دستش را به طرف ورزشکار باند قرمز یا سفید بالا گرفته این کلمه را ادا می کند.

ـ اتوشی باراکو: ۳۰ ثانیه به پایان مسابقه ماند.

ـ موتو نواچی: ایستادن در مکانهای مقرر

ـ سوزوکته هاجیمه: شروع ادامه مسابقه

ـ توری ماسن: غیرقابل قبول

ـ هی که واکه: مساوی

ـ شوگو: صدا زدن کمک داور

ـ هانتی: مشورت در قضاوت

ـ انچوسن: مرگ نهایی(اولین ضربه در وقت اضافه)

ـ آیوچی: تکنیک امتیازی همزمان

کاراته دارای کمربندهای سفید، زرد، نارنجی، آبی، سبز، بنفش، قهوه ای و مشکی است و درجات کمربند مشکی دان نامیده می شود که از دان یک تا دان ده می باشد.

فنون دست، «ته وازا» و فنون پا «گری وازا» نامیده می شود.

● مسابقات کاراته به دو دسته تقسیم می شود:

۱) فرم یا کاتا: مبارزه با حریف فرضی

۲) کومیته: مبارزه

در مسابقات کاتا، شرکت کنندگان در دوره های اول و دوم ملزم به اجرای یکی از کاتاهای اجباری یا شی تی کاتا بوده و در دورهای بعدی می توانند کاتای اختیاری خود را اجرا نمایند و کاتا از هر منطقه شروع شود در همان نقطه نیز باید خاتمه یابد. در کاتا تمام تکنیک ها باید به طور کامل و صحیح اجرا شود. ضمن اینکه استفاده از کیا یعنی تخلیه هوای درون سینه با صدا و سریع روی تکنیکهای خاصی اجباری است.

مسابقات در کاتا و کومیته به صورت تیمی و انفرادی برگزار می شود. مسابقات تیمی کاتا به صورت ۳ نفره مسابقات تیمی کومیته به صورت پنج نفره با دو نفر ذخیره انجام می گیرد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:42  توسط محمد جواد سجادیان | 

ای آی دو هنر در آوردن شمشير از غلاف يا (Unkitsuke)، کشتن دشمن با يک ضربه شمشير يا (Kiritsuke)، پاک کردن لکه خون از روی تيغه شمشير يا (Chiburi) و نهادن مجددآن درون غلاف است.(Noto) کندوی سنتی، هنر استفاده از شمشير بيرون از غلاف می باشد. اما کندوی مدرن يا پيشرفته، با ضربات شمشيرهايی از جنس بامبو و در حالی صورت می پذيرد که هنر آموزان کاملاً مجهز و در لباس های مناسب خود کاملاً ايمن هستند. Iaido دارای وابستگيها و تشابهات تاريخی و فلسفی بسياری با Kenjutsu می باشد.
اين سبک از هنرهای رزمی، براي قرنها توسط جنگجويان ژاپنی انجام می شد. در اين سبک، سامورايی ها از شمشيرهای خود به عنوان اسلحه استفاده می کردند. آنها در آن واحد از دو شمشير که به Daisho موسوم بودند بهره می بردند. يکی از اين شمشيرها بلند بود که Katana نام داشت و ديگری کوتاهتر بود که Wakizashi خوانده می شد.
بيشتر تمرين های Iaido امروزه با Katana انجام می شود.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:37  توسط محمد جواد سجادیان | 
ژوزف در مونشن گلادباخ ، شهري كوچك در حومه دوسلدورف آلمان متولد شد. او كودكي ضعيف و مريض بود كه از بيماريهايي مانند راشيتيسم، آسم و تبهاي روماتيسمي رنج مي برد .نام فاميلي او پيلاتو pilatu تلفظ مي شد كه ريشه يوناني دارد . ولي بعدها پدرش آنرا به پيلاتس تغيير داد . پدرش برنده جايزه ژيميناستيك بود و مادرش يك متخصص اعصاب .
روزي يك پزشك به ژوزف يك كتاب اوراق و قديمي در مورد اناتومي بدن داد ، به گفته خود او: من تمام اعضاي بدن را از روي كتاب ياد گرفتم. هر اندامي را كه ياد مي گرفتم حركت مي دادم . در آن زمان كودكي ساعتها در جنگل پياده روي مي كردم و حركات حيوانات را نگاه مي كردم، اينكه چطور حيوانات اندام خود را بكار مي برند و حركت مي كنند.
بگفته خود او وي حركات ورزشي شرق و غرب را عميقا مطالعه كرده بود . در سن 14 سالگي چنان روي اندام خود فعاليت كرده بود كه از تصوير بدن او براي نمايش آناتومي استفاده مي شد .
در زمان نوجواني و دوراني كه هنوز در آلمان بود در رشته هايي مانند بوكس ، ژيميناستيك،اسكي، و شيرجه فعاليت مي كرد.
در سال 1912 براي تعليمات بيشتر به انگلستان سفر كرد . در آنجا بعنوان يك بازيگر در سيرك كار مي كرد . تا سال 1914 او و گروهش در سرتاسر انگلستان برنامه اجرا كرده بودند. او و برادرش در سيرك نمايش يوناني اجرا مي كردند .
در سال 1914 با شروع جنگ جهاني اول او بهمراه ديگر تبعه هاي آلماني دستگير و در بازداشتگاههاي لانكستر بازداشت شدند در همان جا او به هم قطارانش آموزش كشتي و دفاع شخصي مي داد. با اين هدف كه نيروي بدني آنها از زمان ورود به بازداشتگاه بيشتر مي شود در همانجا بود كه او روش ورزشي خود را كه بعدها "كنترولوژي" ناميده شد ، طراحي كرد در همان دوران او به بازداشتگاه ديگري منتقل شد و تقريبا به عنوان پرستار با زندانيان زيادي كه داراي بيماريهاي شايع زمان جنگ و حبس بودند كار مي كرد . سپس او شروع به ساخت وسايلي كرد كه با اين افراد توانبخشي كار كند . اين وسايل از تختها و فنرهاي قديمي و ابزار خراب و كهنه بيمارستان بودند كه از آنها بعنوان وسايل و تجهيزات توانبخشي استفاده مي كرد .
در سال 1918 آنفولانزاي مرگزا و خطرناكي سراسر دنيا را فرا گرفت و ميليونها نفر را طعمه خود كرد كه فقط دهها و صدها نفر در انگلستان قربانيان اين بيماري بودند.
افراد ژوزف با اينكه اين بيماري در سطح بازداشتگاه بسيار شيوع پيدا كرده بود همگي جان سالم بدر بردند .بعد از پايان جنگ ژوزف به آلمان بازگشت و در بخش دفاع شخصي ارتش هامبورگ براي پرورش نيروهاي پليس شروع به كار نمود علاوه بر اين بطور خصوصي نيز روي افراد عادي تمرين مي كرد .
او مي گفت: زماني كه به آلمان برگشتم تمامي اين دستگاهها را اختراع كردم و تا سال 1925 آنجا ماندم و با افراد مبتلا به رماتيسم كار و تمرين مي كردم .
من فكر كردم چرا از قدرت و نيروي زياد بدني استفاده نكنم و حركاتي را طراحي كردم كه با اجراي بسيار آهسته بطوري كه بخشهاي بسيار عميق عضلات درگير شوند و نتايج مثبتي را شاهد بودم.
در همان دوران بود كه ژوزف با رودولف فون لابن آشنا شد .
وي يكي از متخصصان بزرگ حركت شناسي بود .او چندين حركت ژوزف را در تمرينات و كار خود بكار برد و شماري ديگر از متخصصان بنام نيز تمرينات او را در گرم كنندهاي ورزشي خود استفاده مي كردند .در سال 1925 از او دعوت شد تا ارتش جديد آلمان را تمرين و ورزش دهد و لي از آنجايي كه او از سيستم سياسي آلمان راضي نبود تصميم به ترك كشور نمود.با كمك چند تن از دوستانش قادر به ترك آلمان و سفر به آمريكا شد.در راه سفر به آمريكا با كلارا (همسر آينده اش) آشنا شد .
كلارا معلم يك مهد كودك بود و از دردهاي آرتروزي بشدت رنج مي برد ژوزف با تمرينات اختصاصي خود دردهاي كلارا را از بين برد .
پس از ورود به امريكا و شهر نيويورك در سال 1926 آنها در خيابان هشتم اين شهر مركز ورزشي خود را باز كردند. درست در محلي كه چنديد مركز ورزشي و بخصوص باله وجود داشت در همان جا بود كه ژوزف علم كنترلوژي را بعنوان بخش اصلي تمرينات ورزشكارانش قرار داد .بسياري از مربيان و سر مربيان ، ورزشكاران آسيب ديده خود را جهت ترميم اندام آسيب ديده نزد او مي فرستادند .
بسياري از مربيان نيز براي افرودن تعادل و قواي بدني ، شاگردان خود را به شركت در كلاسهاي ژوزف تشويق مي كردند.
ژوزف پيلاتس يكي از هواداران سلامتي و ورزش بود از هرگونه آلودگي سيگار، الكل و ... اجتناب مي كرد.بارها در سرماي زمستان اورا فقط با يك شلوار ورزشي كوتاه در حال دويدن در خيابانهاي نيويورك مي ديدند .در ژانويه 1966 ساختمان آنها آتش گرفت . ژوزف براي نجات وسايل ورزشي به ساختمان برگشت كه ناگهان كف ساختمان زير پايش آتش گرفت و ريزش كرد و او براي مدتي طولاني از ميله اي آويزان مانده بود تا بالاخره ماموران آتشنشاني وي را نجات دادن گفته مي شود اين واقعه كمك بسيار زيادي به مرگ او در سال 1967 در سن 87 سالگي كرده است.همسرش كلارا كه در امر مربيگري و صبر و حوصله چيزي از ژوزف كم نداشت به اداره مركز ورزشي تا 10 سال بعد و زمان مرگ خودش در سال 1977 ادامه داد .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:35  توسط محمد جواد سجادیان | 

تانگ سودو(Tang SooDo) یک هنر رزمی پیشرفته است که مبارزاتی شبیه سبک تکواندو دارد این هنر رزمی یک سبک قدیمی و متعلق به بیش از دو هزار سال پیش است که در ابتدا در کشور کره پایه ریزی شد و امروزه در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد. در طول مدتها سلطه ژاپنی ها، مردم کره تحت تأثیر قدرت ژاپن جرأت استفاده از فنون رزمی و سنتی کشور خویش را نداشتند و در نتیجه، بسیاری از این بدون اطلاع از مقامات دولتی و به صورت کاملاً سری به تمرین و آموزش می پرداختند. بعضی از این افراد به کشور چین و یا اوکینوا متواری شده و در آنجا تمرین می کردند. هوانگ کی (Hwang kee) یکی از این اشخاص بود که در واقع ابداع کننده این سبک هم محسوب می شود. اگر چه وی همواره تحت فشار مقامات دولتی ژاپنی بود اما با این همه، به تمرین و آموزش هموطنان خود ادامه می داد.
در حدود سال 1945 { هوانگ کی } هنر تانگ سودو را در سئول بنیان نهاد .
او میگوید این هنر را بر اساس سبک چینی کوک سول که در سال 1936 زیر نظر { یانگ کوک جین } در منچوری آموخته بود بنا نهاده است .
هوانگ کی میگوید :

که دلیل اصلی رفتنش به منچوری این بود که بتواند بدون دخالت و مزاحمت سربازان ژاپنی که کره را اشغال کرده بودند در آنجا تمرین کند و توانست تکنیکهای دفاع شخصی و سلاح کوک سول و ضربات پا و فرمهای تکواندو را تلفیق کند و تانگ سودو را خلق کند.
او در سال 1939 مجددا به کره مراجعت کرد .
و در سال 1945 مدرسه { مودوک کوان } را در سئول تاسیس نمود .
{ هونگ } این هنرش را { تانگ سو دو } و به معنی راه بازوی چین نامید و منظور از بازوی چین همان ضربات مشت وپا ودفاع در برابر آنهاست.
با توجه به اعمال فشار ژاپن بر کشور کره { هوانگ سو دو } در انتخاب آسان آزاد نبود .
و مجبور بود که عنوانی برگزیند که بی شباهت با کلمات ژاپنی نباشد و به همین دلیل هم نام { تانگ سو دو } را انتخاب کرد .
تانگ سودو اینک در سراسر جهان منتشر شده و هنرجویان این رشته از آموزشهای این هنر دفاع شخصی کره ایو مبارزه بهره مند میشوند.
امروزه در دنیا تانگ سودو بعنوان یک هنر جهانی گسترش یافته است و 5 فدراسیون دولتی در دنیا وجود دارد که عبارتند از فدراسیون تانگ سودو آمریکا - فدراسیون تانگ سودو انگلیس - فدراسیون تانگ سودو هندوستان - فدراسیون تانگ سودو هلند و فدراسیون تانگ سودو کره جنوبی که همگی با هم در قالب یک اتحادیه یا بین دولتی یا Alliance فعالیت دارند.
تانگ سودو( کاراته کره ای) دارای اعتباری جهانی است کاراته کره ای یا تانگ سودو پس از گسترش در جهان دارای اعتباری جهانی است به گونه ای که یکی از سبکهای قدیمی کشور کره جنوبی محسوب شده و در موارد زیادی مورد استفاده قرار میگیرد تانگ سودو دارای فرمهای کوتاه و بلند است و هر کمربند دارای تکنیکهای فرم و دفاع شخصی و سلاح مخصوص به خود است و علاوه بر تکنیکهای رده کمربند کلیه ورزشکاران این رشته چگونگی مهارت در هنرهای رزمی را می آموزند که در مواقع ضروری از تنفس خود استفاده کنند و حتی در زیر آب و رزم تن به تن در آب تانگ سودو هنری منحصر بفرد است وکلیه هنرجویان باید ورزش شنا را هم جزء مهارتهای خود در تانگ سودو آموزش و فرا بگیرند.

فلسفه تانگ سو دو

هنر رزمی تانگ سو دو چون یک هنر رزمی کلاسیک است سه ناحیه اصلی  را مد نظر دارد ذهن-روح-روان که هدف ان توسعه این سه قسمت و اتحاد هماهنگ میان آنها است. درک ما از  هنر رزمی و موفقیت های عمیق ما در هنرهای رزمی بسته به درک  دقیق این  نواحی و مسایل مربوط به آن است ترس ما  ناشی از به کار نگرفتن یکی از این عناصر است .نقاط قوت و ضعف ما نیز به این 3 اصل باز می گردد نیروی درونی ما که یک نیروی پهناور و وسیع است اگر درست شناخته شود و به کار گرفته شود بسیاری از موانع راه را برای ما آسان خواهد کرد و آن کی یا چی است رسیدن به این مراحل احتیاج به قداکاری و پشتکار و اراده بالا دارد و این امر  را از طریق آموزش  که نهفته در این هنر رزمی است انجام می دهد  تانگ سو دو یک راه
زندگی است که نه تنها در زمینه اجرای تکنیک و مبارزه  کار آرایی داشته باشد بلکه  راهدرست در زندگی انتخاب کند و در مسیر زندگی  نسبت به عمل  واکنش درست از خود نشانبدهد در مسایل  گوناگون و در عین حال  با قدرت و صلابت  شخصیتی در زندگی باشد و از همه مهمتر صدای وجدان خود را وسیله ایی برای رهبری  با فضیلت برای زندگی  پیدا کند و پرورش دهد انتخاب این راه  انتخاب یک راه برای سفر است سفری برای ایجاد یک زندگی بهتر.ایجاد بهتر یک زندگی برای تداوم خانواده و زندگی در اجتماع است در راه  این هنر رزمی  شکل  درگیری  و تعامل نیروهای درونی.برونی. مرکزی است با یکدیگر که درطول اموزش و با درک مفاهیم  و اصول آموزش   برونی.درونی و مرکزیت انرژی نهفته وجودی انسان به اثرات پیچیده این تغییر  می رسیم .

رکن اول :بدن

آموزش بدن و اموزش مواضع درست بدن برای  تکنیک های  و ضربات پا و دست و به همراه پیچش ها و انعشاف بالا در کنار سرعت و دقت و زمان بندی و اجرای فرم  که وقتی این مراحل به صورت زنجیر وار به صورت صحییح به دنبال هم ایجاد شوند به تغییرات عمیقی در گردش خون و نظم ساختاری بدن می رسیم که هماهنگ با اصول استقامت.هماهنگی و قدرت است این صلاحیت فنی باعث صلاحیت و افزایش سلامتی جسمی می شود .

رکن دوم:ذهن

از ان جا که بدن برای انجان حرکات فیزیکی احتیاج به یک نظم ذهنی دارد پس باید به پالایش ذهن و افزایش تمرکز دهنی پرداخت  که این هماهنگی بین ذهن و بدن  با هم بر متابولیسم بدن اثر
مستقیم دارد و جریان انرژی را در بدن فعال می کند و این فعال شدن از طریق تنفس خود را نشان می دهد که   تنفس صحیح برای رفتن به  درون انرژی اصل جدا نا پذیری است و هم زمان بر این اصل ها که تمرکز داریم خود به نوعی انضباط روحی جسمی می رسیم در تانگ سو دو و کنترل خود در همه سطوح .

رکن سوم:روح

توسعه روح شاید جزو سخت ترین مراحل باشد هنگامی که جسم و روح را توتنستیم هماهنگ کنیم ان زمان در تانگ سو دو زمان  پرورش روح است که  پرورش روح زمانی خود را اشکار می کند که  وحدت و هماهنگی بین نیرو ها را  بتوان انجام داد که این مرحله شامل افزایش احساس و در عین حال  استواری و  عزت نفس.اعتماد به نفس.شجاعت.فروتنی.شفقت خود را نمایان می کند رنگ درجات کمربند در سبک تانگ سودو همراه با معنی و مفهوم آن معنی و مفهوم رنگ درجات کمربند در سبک تانگ سودو ( سمبل حرکت یک گیاه در حال رشد ونمو است)

  1. رنگ سفید نشانه پاکی و خام بودن بودن است که فرد چون لوح سفیدی هیچ اطلاعاتی از سبک تانگ سودو ندارد .(مرحله شروع)
  2. رنگ زرد نشانه نور خورشید و آفتاب تابان طبیغت است که خداوند برای رشد و نمود وحرکت آنرا آفریده است.
  3. رنگ نارنجی نشانه بارور شدن خاک است و انسان طبیعت اطراف خود را احساس میکند.
  4. رنگ سبز نشان شروع و رشد است و گیاه از بذر خفته بیرون آمده و به کمک دیگر موارد میتواند شروع مسیر را آغاز نماید.
  5. رنگ قرمز نشان دهنده بارور شدن و گلدهی است و اوج قدرت یک انسان است یعنی آغاز مرز خطر
  6. رنگ مشکی یعنی باروی کامل و مثمر شدن و این اوج خضوع و فروتنی و احترام به دیگران و همنوعان است . علائم خط روی هر کمربند نشان دهنده تعداد ماه تمرین و ساعات آموزش یک فرد است

معنی تانگ سودو

معنی سبک و هنر رزمی تانگ سودو به معنای راه و روش دست و بازوی سلسله و خاندان پادشاهان کشور چین است در زمان های قدیم سلسله پادشاهی در چین کلیه مهارتهای رزمی کلاسیک و پیشرفته را جهت رویایی با خطرات احتمالی فرا میگرفتند از این رو بنیانگذار تانگ سودو گراند مستر هوانگ کی کسی بوده است که این پادشاهان را همراهی و محافظت میکرده است او یکی از برجسته ترین اساتید هنرهای رزمی و دفاع شخصی در کشور چین بوده است او بعد از بازگشت به کشور خودش کره ورزش تانگ سودو را که همان راه و روش محافظت افراد رده بالا بود استارت زد و میتوان گفت تانگ سودو یک هنر بادیگاردی است که امروزه در سراسر دنیا گسترش یافته است .

فلسفه تانگ سودو

انسان در دنیای هنرهای رزمی سیستمهای متفاوتی را می یابد که هر یک دارای روش خاص است استادان هنرهای رزمی استیل های قدیمی و نا شناخته را بطور مداوم و مستمر آشکار و معرفی می کنند بعضی های تاکید روی کاتا دارند بعضی ها بر روی قدرت و بعضی فرم را به همراه فلسفه آن به صحنه می آورند ولی تانگ سودو یک هنر رزمی مرموز سلحشوران کره ایست علاوه بر در نظر گرفتن فرم و قدرت از یک پایه فلسفی و نیز فیزیولوژیکی غنی نیز برخوردا راست در هر دوره تاریخ امپراطوری متدهای گوناگونی برای جنگیدن بکار برده می شد برای مثال در دوران قدیم سادوموسول پرتاب شن وسنگ را که در آن مهارت زیادی داشتند بعنوان روش رزمی بکار می گرفتند و دیگران شیوه های شمشیرزنی را در جنگ مورد استفاده قرار می دادند با تکامل سیستمهای قدیمی تمرینهای پیچیده تری مطرح شدند استفاده از نیزه و عصا از تکنیکهای مهم بشمار می رفتند سپس مفهوم بکارگیری نیروی دشمن در جهت ضربه زدن بر علیه خود او کشف شد در زمانهای دیگر اسلحه های سرد گوناگونی از قبیل چوبهای بزرگ و کوچک شمشیر و خنجرهای یک سر و دو سر و باد بزن نیز ترویج زیادی پیدا کردند تمام این متدها – تکنیکها از فرم تا تکنیکهای مبارزه و سلاح در تانگ سودو دیده میشود.
امروزه فلسفه اصلی تانگ سودو که مفهوم جهانی دارد همان اتحاد بین ملت هاست که هیچ انسانی بر دیگری برتر نیست و خداوند به هرکسی قدرت شکوفایی داده است که این در وجود همه انسانها نهفته است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:34  توسط محمد جواد سجادیان | 

تايدو (Taido) يک هنر رزمي ژاپني است. اين هنر رزمي توسط روح قديمي سامورايي ها و تفکرات آنها تحت تأثير قرار گرفته اما امروزه براي رسيدن به همه اهداف و دستيابي به احتياجات جامعه مدرن بشري مورد استفاده قرار مي گيرد.
از نظر سامورايي ها تنها در يک خط قرار گرفتن و از ضربات لگد يا مشت استفاده کردن، هنر رزمي محسوب نمي شود بلکه هنر رزمي آن است که شخص مبارز در فواصل مختلف و زواياي گوناگون جهت حرکت خود را تغيير داده و توازن و تعادل خود را حفظ نمايد. در اين هنر، تمامي اندام و اعضاي بدن مبارز در حرکت و فعاليت مي باشند و حتي نوع ضربه زدن با پا نوع کامل ترين و پيشرفته تري است.
(Taido) تايدو در سال 1960 و توسط يک استاد بزرگ هنرهای رزمي يعني Seiken Shukumine که قهرمان کاراته محسوب مي شد خلق گرديد.
در حال حاضر، فدراسيون هاي کاراته در کشورهاي فنلاند، سوئد، فرانسه، هلند و استراليا کميته جداگانه سبک Taido را راه اندازي کرده اند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:32  توسط محمد جواد سجادیان | 
برای اولین بار در سال 1973 در ماندالیونگ که یک شهر کوچک با درآمد پایین بود معرفی شد. اما امروزه این شهر در آسیا به شهر فروشگاههای بزرگ معروف شده است و در بخش مرکزی جزیره Luzono در فیلیپین واقع شده است در بین شهر مانیل و Quezon , Pasig , maklta ، و شهرداری jendo , San juan بنیانگذاری و شکل گرفت بوسیله ی آغازگر فیلیپینی خود استاد بزرگ جاناتان آبایا.
آبایا به تنهایی این هنر رزمی و سبک فیلیپینی را ابداع و توسعه داد بر مبنای مفاهیم و فلسفه ای که « سه انرژی» نامیده می شود. آبایا اراده قوی و با تحمل ناملایمات و تحقیق و مطالعه ی مداوم هنرهای رزمی مختف و اصول آنها، مفاهیم و شکل آنها نهایتاً آنچه که اکنون jendo نامیده می شود را بوجود آورد.
مانند تمام هنرهای رزمی دیگر پایه گذاری و رشد هنر رزمی jendo و انجمن jendo فیلیپین با رویای یک مرد، استاد بزرگ آبایا آغاز شد، رویایی که در تاریخ هنرهای رزمی جهان برای خود جایی باز کرد. در سال 1980 دنیا شاهد تلاش مشتاقانه و عاشقانه استاد بزرگ آبایا جهت معرفی سبک جدیدی بود که خود تاسیس و بنیانگذاری کرده بود و انجمن ها را یکی پس از دیگری پایه نهاده بود. او در طول تشکیل انجمن خود موانع زیادی را در راه گسترش هنر خود تجربه کرد. یکی از عوامل مهم مقاومت در مقابل قبول سبک او این بود که jendo در رسانه های جمعی فیلیپین سبک نسبتاً جدیدی بود.
علاوه بر این کاراته در آن زمان در اوج محبوبیت خود بود. با این وجود او تصمیم خود را برای گسترش این سیستم هنرهای رزمی نوین و غیر کلاسیک ادامه داد و این کار با تاسیس باشگاه هنرهای رزمی jendo در شهر ماندالیونگ در سال 1985 انجام شد. اولین مدرسه ی رسمی jendo در اکتبر سال 1986 تحت نام انجمن هواداران هنرهای رزمی واقع در ساختمان Lorenzo در خیابان General kaletong در شهر ماندالیونگ تاسیس شد.
دو سال بعد نام مدرسه به هنرهای رزمی jendo و سیستم تناسب اندام تغییر یافت اما به خاطر چند عامل و اتفاق مدرسه از یک خانه به خانه ی دیگر منتقل شد. استاد بزرگ آبایا که چهل سال از عمرش را وقف هنرهای رزمی کرده بود توانست شهرت خوبی بدست آورد همچنین جوایز یادی در 1 اکتبر 1992 به وسیله شهرداروقت ماندالیونگ به سمت رئیس هنرها، تفریحات و خدمات رفاه عمومی منصوب شد.

در سپتامبر 1995 ، استاد آبایا به انجمن کیک بوکسینگ فیلیپین پیوست و همان سال در 12 دسامبر به مدرسه ی Tsing Hua Kun کونگ فو پیوست تا Ngo- kung fu بیاموزد تحت نظر استاد Ang Hua Kun و انجمن چینی فیلییپینی ورزشهای look kong تا تحت نظر استاد Co chipo رقص شیر و اژدهای چینی ها را بیاموزد. در 23 سپتامر 1996 ، او فدراسیون فول کنتاکت فیلیپین را سازماندهی کرد. سپس در 23 دسامبر 1998 او به انجمن حفظ بازیها و ورزشهای محلی فیلیپین پیوست که یک سازمان گردشگری بود که برای حفظ توسعه ورزشهای سنتی فیلیپین بازیها و هنرهای رزمی آنها فعالیت می کرد. در ژانویه 2000 در دوران مدیریت رئیس کمیسیون ورزشهای فیلیپین آقای کارلوس باچ Carlos Buch استاد آبایا به عنوان مدیر فنی رویدادهای Arnis در بازیهای ملی فیلیپین که بعدها با عنوان National Palarong Bayan در شهر سانتوس برگزار شد.
او ناظر قوانین اجرا شده در رویداد Arnis گفته شده بود. استاد آبایا در مراسم معرفی هنرهای رزمی فیلیپین در شهر Biloxi , Mississippi 2002 به دریافت جایزه Hall of fame نائل شد. او همچنین دوبار در ایالات متحده کاندید دریافت جایزه شد. در سال 2003 او به مدت دو سال به سمت مشاور و سپس بعدها به عنوان رئیس و سخنگوی شورای مشورتی ورزشهای Barangay منصوب شد. در دسامبر 2006 ، استاد آبایا به عنوان عضو سازمان جهانی هنرهای رزمی در آنکارای ترکیه منصوب شد. او همچنین توسط بسیاری از سازمانها و انجمنهای بین المللی مانند سازمان جهانی هنرهای رزمی I.M.G.C، سازمان جهانی هنرهای رزمی مرکب، جامعه بین المللی استادان Dong- koo , Tudo kwan است.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:31  توسط محمد جواد سجادیان | 

دايتوريو را به عنوان يکي از بهترين راههاي دفاع شخصي و براي دفع حملات ناگهاني مي شناسند نه براي زدن ضربه و يا به عبارتي آغاز تهاجم در دايتوريو هيچ گونه مسابقه مبارزه اي ديده نمي شود.
صنعت مشخصه اين رشته به ترکيب کامل فنون اين سبک از هنرهاي رزمي ديگري همچون Budo و به خصوص Ono-haitto-ryu برمي گردد. اين هنر رزمي تنها يک راه مناسب براي دفاع شخصي محسوب نمي شود بلکه ذهن و بدن را در حالتي متعادل و متوازن نگاه داشته به فرد انضباط شخصي مي آموزد و روح او را پرورش مي دهد به طوريکه فرد مي تواند در تقابل با دنيا موفقتر عمل نمايد.
احتمال مي رود که دايتوريو در قرن دوازدهم ميلادي توسط فردي به نام ميناموتو يوشيتيسو که يکي از نوادگان امپراطوری سيوا (Seiwa) بود، پايه ريزي شده باشد. اين سبک رزمي تا مدتها توسط خاندان سيوا پنهان نگاه داشته مي شد و تنها افراد گارد خصوصي و ارتش امپراطوري با اين رشته آشنا بودند. بعدها و در حدود سال 1600 ميلادي و به واسطه تلاش هاي فردي به نام Hoshina Masayuki تکنيک هاي دايتو به مرور آشکار گرديد و از نسلي به نسل ديگر منتقل شد.
در طول قرون متمادي، استادان اين رشته رزمي توانستند شهرت بسياري را در فرهنگ جنگاوري کشور ژاپن کسب نمايند که از مشهورترين آنها مي توان به شينگن تاکدا (Shingen Takeda) اشاره کرد. از مهمترين اساتيد اين رشته در طول سالهاي مختلف مي توان از ميناموتو، تاکدا (1853-1758) و تانومو (1943-1860) نام برد. اين رشته رزمي به واسطه انضباط و تلاش خانواده هاي ايچيکاوا و هانمودا زنده نگاه داشته شد و به نسل هاي بعدي نيز انتقال پيدا کرد.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:30  توسط محمد جواد سجادیان | 

کلمه ژیمناستیک یک لغت یونانی است که ترجمه آن به فارسی هنر لخت می باشد از چهار هزار سال پیش نوعــی ژیمناستیک در چین متداول بوده که از آن برای آماده نمودن جوانان جهـت جنگ و همچنین به بهـبود بعضی از ضایعات بدنی استفاده می کردند . یونانی ها حرکات و عملیـات ورزشی ( ژیمناستیـک ) را با وسایل ابتدایی و موجود انجام می دادند در صورتی که رومــی ها روی وسایل کار می کردند موقعی که دولت روم ضفیف شد مردم معمولی دیگر از خودشان رغبتــی به ژیمناستیک نشان ندادند فقط سربازان ژیمناستیــک تمرین می کردند و همچنین عده ای عملیات ژیمناستیـک را در سیــرک ها و برای امر معاش به نمایش می گذاشتند تا آغاز دوره رنسانس هیچ علاقه ای جهت پیشرفت این ورزش نشان داده نشد تا بالاخره مو کوایالیس ایتالیایی کتاب مفیدی در باره هنر ژیمناستیک انتشار داد و پس از این ورزش به تدریج در بیشتر کشورها ی اروپایی مانند آلمان ، دانمارک فرانسه ، سوئیس و غیره رونق یافت .جان بیس اولین اروپایی بود که تمرینات مدون شده ژیمناستیک را تدریس نمود سپس جان گوتس اولین فردی بود که کتابی درباره ژیمناستیک جدید در سال ۱۷۹۲ چاپ و منتشر نمود و به پدر بزرگ ژیمناستیـک معروف شد .
بعد از شکست آلمان ها در فرانسه ، فردریک جان تصمیم گرفت که مردم آلمان را طی برنامه ای از نظر قوای جسمانی و روانی تقویت نماید و معتقد بود که آلمانی ها برای دفاع از خود بایستی با هم متحد شوند . بنابر این جوانان را به جنگ های اطراف برلین برای تمرین ژیمناستیک دعوت نمود در آنجا بـود کـه وی وسـایل پـارالـل، بارفــیکـس ، خرک حلقه و پرش خرک را ساخت .
در سال ۱۸۴۲ قبل از مرگ جان ، ژیمناستیک در مدارس آلمانی رایج گردید تشک برای اولین بار در کپنهاگ دانمارک موقعی که مدرسه نظامی دایر گردید به کار برده شد . در سال ۱۸۵۰ آلمان ها ورزش ژیمناستیک را به آمریکا برده و این ورزش در سرزمین آمریکا رواج یافت در اولین دوره بازی های المپـیک نویــن که به ســـال ۱۸۹۶ در آتــــن برپا گردیـد ژیمناستیک آقایان به عنوان یک رشته از بازی های منظور شده بود و متعاقب در بازی های المپیک ۱۹۲۸ آمستردام ژیمناستیک بانوان هم وارد مسابقات المپیک شد. از بیش از ۶۰ سال پیش این ورزش در ایران متداول گردید از جمله کسانی که برای پیش رفت ژیمناستیــک در این مرز و بوم فعالیت نموده اند در مرحله آقایان مرحوم دکتر بنامی ، مرحوم مهـران ، میـر احمدی صفوی ، دکتر حاج عظیمی و غیره را می توان نامـبرد. تیـم ژیمناستیک ایران در سال ۱۹۵۱ در مسابقات بیـن المللی ژیمناستیک که در شهر فلورانس ایتا لیا برگزار شد شرکت نمود.

نحوه امتیـــاز گـذاری

حرکات ژیمناستیک را از نظر مشکلی به پنج دسته ، ای ، بی ، سی ، دی ،ایی (E,D,C,B,A ) تقسیم می کند که ارزش هر یک از آنها مختلـف و از ۱/۰ امـتیــاز تا امـتیـــاز کامــل تعیین شده است . هر برنامه باید شامل ۶ تا ۱۰ حرکت باشد . برای درست کردن یک برنامه ، ژیمناستیک باید از حرکات پنجگانه استفاده نماید در صورتی که ژیمناستی نتواند از یک گروه از حرکات ضروری استفاده کند هیئت داوران الف فقط می تواند ۹ حرکت ارائه شده را محاسبه نموده و به او امتیاز دهند . ضمناً مدتی که یک برنامه با ۹ حرکت اجرا شود آن برنامه با کسر ۴/۰جریمه مواجه خواهد شد.

ارزیابی برنامه توسط هیئت داوران الف

داوران هیئت الف مسئول ارزیابی محتویات برنامه روی هر وسیله می باشد و در صورت لزوم برای قضاوت صحیح می تواند با هم مشورت نمایند، فاکتورهایی که در ارزیابی یک برنامه در نظر گرفته می شود عبارتند از:

  1. ارزش مشکلی برنامه
  2. ارزش ترکیــب برنامه
  3. نیازهای ضروری برای یک برنامه

امتیاز هیئت الف مساوی است با حاصل جمع ارزش ده حرکت ورزش ترکیــب برنامه منهای کسر جرائم مربوط به آن .

حداقل امتیاز هیئت داوران الف صفر و حداکثر آن ۵ امتیاز می باشد .

ارزیــابی برنامـــه تـوسط هیئـــت داوران

داوران هیئت ب مسئول ارزیابی اجرای برنامه ها و بر اساس اصول فنی و زیبای مستقلاً از صفر تا ۱۰ امتیاز می باشد از شش امتیاز داده شده توسط شش داور ، بالاترین و پایین ترین امتیاز ها حذف می شود و ۴ امتیاز وسط را با هم جمع نموده و بر ۴ تقسیم می نمایند.
امتیاز ژیمناست = ( ۲×امتیاز ب) + ( امتیاز الف )
مثال: امتیاز هیئت الف ۷۳/۴
امتیاز هیئت ب ۷۹/۸
۳۱/۲۲ = (۲ ×۷۹/۸ ) + (۷۳/۴ )
طبقــه بنـدی جرائــم تکنیکی و اجرا در برنامه
این جرائم شامل تمام وسایل و حرکات زمینی می باشد.
خطای کوچک : ۱/۰ جریمه ( یک دست رابه طور خیلی کم حرکت دادن روی بالانس )
خطای متوسط: ۲/۰ جریمه ( دو یا سه بار حرکت دادن روی بالانس )
به طور کلی مسابقات ژیمناستیک به سه نوع زیــر انجام می گیرد.

مسابقات تیمــی

در مسابقات تیمی ابتدا شرکت کنندگان برنامه اجباری و سپس برنامه اختیاری خود را روی شش اسباب ارائه می دهند . یا فقط شرکت کنندگان برنامه اختیاری خود را روی شش اسبــاب ارائــه می دهند .

مسابقات انفرادی

 

به منظور انتخاب قهرمان ، قهرمان علاوه بر مسابقات تیمی یک مسابقه اختیاری هم در شش اسباب انجام می گیـرد و نحوه اجرای آن بدین ترتیب است که یک سوم از بهترین ژیمناستیک ها در مسابقات تیـمی اجازه دارند که در مسابقات انفرادی شرکت نمایند . نتیجـه به دست آمده از مسابقات انفرادی با نصف امتیاز مسابقات مرحله اول جمع می شودو نتیـجه کار هر ژیمناستیک معلـوم می گردد.

مرحله سوم مسابقات فیـنال اسباب ها

به منظور تعیین قهرمان هر اسباب نفر اول تا هشتم هر اسباب در مسابقات مرحله اول ( تیمـی ) طی یک برنامه اختیاری روی اسباب مربوط با هم مسابقه می دهند. بدین معنـی که امتیاز به دست آمده در مرحله سوم را با میانگین نمره مسابقه تیمــی جمع می کنند و بدین ترتیب قهرمان هر اسباب تعیین می شود. اسباب ها که درمسابقات ژیمناستیک مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از :
حرکات زمینی – خرک حلقه – دار حلقه -  پرش خرک  – پارالل – بارفیـکس

حرکات زمینــی

حرکات زمینی در یک کادر ۲×۱۲ متر انجام می شود . اجرای مسابقات زمینی ۱ دقیقه با ده ثانیه بالا و پایین می باشد . برنامه شامل تعادل – نگه داشتن – بالانـس قدرتی – جهش – اسکابکاسر – نیم  تپشتک – نیم وارو و پشتک وارو باشـد.

حرکات ضروری زمینی

حرکات اکرباتیک از جلو به ارزش بی
حرکات اکرباتیک از پشت به ارزش بی
بالانس یک دست و یا یک حرکت تعالی روی پـا با  ۲ ثانیه مکث
اگر ژیمناستیک قبل از حرکات اکرباتیک بیش از ۳ قدم بردارد یا بعد از انجام حرکات قدم اضافی بردارد کسر امتیاز ۱/۰ امتیاز خواهد بود.
اگر زمان برنامه کمتر یا بیشتـر از زمان مقرر باشد از ۲/۰ تا ۵/۰ امتیاز کسر می گردد.
بدن بیرون از کادر زمینی با یک دست یا دو دست و پاها امتیاز کسر می گردد.

برنامه خرک حلقه

شبیه خرک پرش که از تشک ۱۰۵ سانتی متر ارتفاع و ۱۶۳ سانتی متر طول دارد.

حرکات ضروری

  1. حرکت روی دسته خرک با حداقل سه بار جا به جایی روی دسته خرک
  2. اجرای یک حرکت به ارزش بی در هر دو سر خرک
  3. حرکت قیچی اختیاری به صورت ربطی

نمـــونه جــرایـم

  • حرکات روی دسته انجام نشود کسر امتیاز با ۴/۰ امتیاز
  • ژیمناست حرکت قیچی را انجام ندهد کسر امتیاز ۴/۰
  • حرکات فقط در وسط سوی دسته ها انجام گیرد کسر امتیاز با ۴/۰
  • حرکت ( B ) بی در یک سر خرک را انجام ندهد کسر امتیاز ۴/۰

برنامه دار حلقه

شامل دو حلقه سخت به قطر ۱۸ سانتی متر که در ارتفاع ۵۵/۲ از تشک به وسیله دو سیـم به فاصله ۵۰ سانتی متر آویزان می باشد و آنها به یک دستگاه به بلندی ۵/۵ متر وصل شده است .

حرکات ضروری

  1. حرکات بالانس به ارزش سی
  2. حرکات بالانس قدرتی به ارزش بی
  3. حرکت قدرتی مکثی به ارزش بی

نمونه جــرائــم

  1. هر قسمتی از بدن با تاب از ۱/۰ تا ۴/۰ کسر می گردد.
  2. اجرای برنامه های حلقه ها تاب داشته باشد کسر امتیاز از ۱/۰ تا ۴/۰ می باشد .

برنامه های پـــرش خــرک

خرک به طول ۱۶۳ سانتی متر و ارتفاع ۱۳۵ سانتی متر می باشد و اجرای پـرش از پیش تخته ای به طول ۱۲۰ سانتی متر است و در جلوی خرک گذارده اند استفاده می گردد.

حرکات ضروری

  1. پـرش اختیاری در رقابت های مرحله اول و دوم
  2. پرش متفاوت در رقابت های مرحله سوم
  3. در پرش دوم بایستی حداقل یک متر بالای خرک باشد .

نمونــه جرایــم

  1. پرش اجباری در مسابقه اختیاری اجرا  شود امتیاز آن پرش صفر خواهد بود .
  2. حرکت یک ژیمناست در میان راه متوقف شود.
  3. مسیر دویدن بیش از ۲۵ متر باشد کسر امتیاز ۴/۰ می باشد .

بـــرنامه پــارالل

دو چوب تخم مرغی شکل به طول ۵/۳ متر است که فاصله آنها از یکدیگر ۴۸ سانتی متر تغییر پذیر می باشد و ارتفاع آن ۱۷۵ سانتی متر روی یک صفحه آهنین قرار می گیرد .

حرکات ضروری

  1. حرکت تابی به ارزش بی
  2. حرکت تابی در حالت آویزان و یا در حد آویزان به ارزش بی
  3. حرکت رها کردنی و دوباره گرفتن وسیله به ارزش بی ( B  )

جرائـــم

  1. تاب اضافی بین حرکات امتیاز کسر می گردد.
  2. روی بالانس برای هر دفعه امتیاز کسر می گردد.
  3. برنامه اختیاری درست مشابه برنامه اجباری باشد هیچ امتیازی در یافت نخواهد کرد.

یک تیم ژیمناستیک شامل شش نفر می باشد که بهترین امتیاز ۵نفر اول بر روی هر اسباب ، در جمع نمره ها منظور می گردد.
در ژیمناستیک دو برنامه ارائه می گردد.

برنامه اجباری

برنامه ای است که به وسیله مسئولان مربوط تنظیم شده و معمولاً یک سال قبل از مسابقه به ژیمناست اعلام می گردد و هر ژیمنا

ست باید آن را طبق مقررات تعیین شده اجرا نماید در غیر این صورت امتیازی از شرکت کننده به عنوان جریمه کسر خواهد شد.
انجام حرکات اجباری بر طبق فرم تا ۸/۹ امتیاز و ۲/۰ امتیاز دیگر جهت پاداش در نظر گرفته شود.

برنامه اختیاری

برنامه ای  است که ژیمناست شخصاً و یا با کمک مـربی مربوط تنظیم نموده در مسابقات آن را ارائه می دهد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1391ساعت 16:28  توسط محمد جواد سجادیان |